Ο Λένι μάς θύμισε τι θα πει ροκ σταρ

Αύγουστος στη Μαλακάσα και ουρές από αυτοκίνητα κολλημένα στην έξοδο της χρονιάς. «Το καλό που σου θέλω Λένι (έλεγα από μέσα μου, στον δρόμο για τη συναυλία του Κράβιτς) να είσαι καλός». Θα ήταν- το ήξερα- γιατί τυχαία δεν μένει κανείς εκεί ψηλά τόσα χρόνια στην κατηγορία που παίζει, αλλά ο Κράβιτς έκανε το καλό καλύτερο. Και σε περίπτωση που είχε ξεχάσει κανείς τι θα πει ροκ σταρ, ο 44χρονος Αμερικανός τού το θύμισε με το παραπάνω.

Μ΄ άρεσε λοιπόν που είπε όλες τις επιτυχίες σαν να τις έλεγε για πρώτη φορά, για ένα κοινό που τον ενδιέφερε να το κερδίσει. «Μamma Said», «Fly Αway», «Αmerican W oman», «Αlways Οn Τhe Run», «Ιt Αin΄ t Οver Τill Ιt΄s Οver»… Μ΄ άρεσε που δεν βασίστηκε σε ένα σφιχτό, αυστηρό σετ, αλλά έπαιξε χαλαρά αφήνοντας τα κομμάτια να αναπνεύσουν. Αλλού τα άπλωνε σε τζαζ εκτελέσεις, αλλού έβγαζε μπροστά το φανκ στοιχείο, πήγαινε κι ερχόταν μέσα στο τραγούδι- για να ευχαριστήσει έτσι και ένα πιο απαιτητικό, ώριμο κοινό.

Μ΄ άρεσε στις σόουλ στιγμές του, γιατί είναι κατά βάθος soul ψυχή και έχει και την κατάλληλη φωνή. Μ΄ άρεσε που κατέβηκε στον κόσμο, έμεινε πολλή ώρα κάτω και αυτό «δούλεψε» γιατί είναι περφόμερ χαρισματικός και επικοινωνιακός, έχοντας μαζί του μια εξαιρετική μουσική ομάδα να τον ακολουθεί. Μ΄ άρεσαν τα πνευστά- θυμήθηκα εκεί Μπρους, αλλού Rolling Stones, και αλλού Μπάρι Γουάιτ. Μ΄ άρεσε που ανέβηκε και έπαιξε στο πιάνο, το οποίο άναβε σαν UFΟ στο Λας Βέγκας. Μ΄ άρεσε που έδωσε το σύνθημα «Ρeace» και έδεσε στη συνέχεια ένα θαυμάσιο «Let Love Rule» με αυτό. Μ΄ άρεσε που έπαιξε δυο χορταστικές ώρες και επέστρεψε «για να σας κάνω μια τελευταία ερώτηση: “Αre Υou Gonna Go Μy W ay?”» φορώντας στο τέλος τα μαύρα γυαλιά του. Και μ΄ άρεσε όλο το στυλ, μαύρο κολλητό τζιν παντελόνι, μαύρο σακάκι στην αρχή, γιλέκο μαύρο, φουλάρι, με πολλή κίνηση στη σκηνή και ένα αυθεντικό ροκ εν ρολ «λεξιλόγιο» με κιθάρες. Μ΄ άρεσε πολύ ο Κράβιτς, που τον είδαν τελικά περίπου 5.000, ενώ οι ουρές μεγάλωναν στα διόδια και ο κόσμος άφηνε την πόλη.