ΑΠΛΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΣΤΟ ΠΑΝΙ

Πότε άρχισαν να στραβώνουν τα πράγματα; Όταν ο συγγραφέας άρχισε να προσαρμόζει το καλογραμμένο μυθιστόρημά του για τον κινηματογράφο, με απλοποιήσεις, περικοπές των πιο τολμηρών σημείων του βιβλίου, αντιμεταθέσεις και παραλλαγές των βασικών θεμάτων, χάνοντας στην κινηματογραφική σύνθεση τον ψυχαναγκαστικό χαρακτήρα της αφήγησης, απογυμνώνοντας τη δράση από το ψυχολογικό της βάθος, πέφτοντας ορισμένες στιγμές στην παγίδα του γκροτέσκο, μη αποφεύγοντας πάντα με επιτυχία τις κακοτοπιές μιας φτηνιάρικης ταινίας τρόμου. Αν και δούλεψαν μαζί με τον σκηνοθέτη Κάρτερ Σμιθ και μια ομάδα εύπλαστων, όχι εύκολα αναγνωρίσιμων, νέων ηθοποιών, δεν κατάφεραν να μεταγράψουν σε μια εξίσου πολύπλοκη και τολμηρή κινηματογραφική ιστορία το αφήγημα. Οι αρμοί της δράσης, παρά την εντυπωσιακή είσοδο με έναν απροσδόκητο φόνο στον χώρο του Κακού, στη συνέχεια υστερούν σε αιτιότητα, ο ρυθμός χωλαίνει, τα πασαλειμμένα με αίμα σώματα ή οι σάρκες που χαίνουν δεν συνιστούν, και σίγουρα δεν εξαντλούν, την αφηγηματική αναπαράσταση του τρόμου. Τα κόκκινα άνθη του ανθρωποφάγου κλήματος που επαναλαμβάνουν τα κρυφά και φανερά λόγια των ηρώων προκαλούν μάλλον το γέλιο, το οποίο καιροφυλακτεί για να διαλύσει στο πανί τη συνθήκη του τρόμου.

Όσο για το τέλος; Και εδώ ο κινηματογράφος δεν άντεξε το δίχως διαφυγές σχήμα του συγγραφέα. Μπορεί οι Έλληνες να έφθασαν αργοπορημένοι και με εξουδετερωμένο πλέον τον σωτήριο ρόλο τους, κάποιος όμως έπρεπε να τους αντισταθμίσει!! Ο κύκλος του αμετάκλητου να έχει μια ρωγμή σωτηρίας…