Οι Έλληνες δεν θα έρθουν…!

ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΑΦΕΛΩΝ
ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΝΕΩΝ ΠΟΥ ΦΙΛΟΔΟΞΟΥΝ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ
ΧΑΛΑΡΑ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΜΕΞΙΚΟ; ΓΙΝΟΝΤΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ-
ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ- ΣΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤ
ΣΜΙΘ, ΕΝΑ ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΟ ΘΡΙΛΕΡ, ΠΟΥ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΑΙ
ΕΛΑΦΡΩΣ… ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ.
Μετά τις διθυραμβικές κριτικές για το πρώτο του μυθιστόρημα, Α Simple Ρlan, που ο γκουρού των θρίλερ Στίβεν Κινγκ χαρακτήρισε «το καλύτερο μυθιστόρημα μυστηρίου της δεκαετίας του 1990», ο Αμερικανός Σκοτ Σμιθ επιχειρεί με τα Ερείπια (Εκδόσεις Λιβάνη) μια ψυχαναγκαστική κατάδυση στο Κακό, εκείνο που απρόσμενα καραδοκεί, εντός κι εκτός των περισσοτέρων ημών, σε απόσταση μικρής ανάσας από το Καλό! Με άλλα λόγια: όλα αρχίζουν με το λούστρο μιας παραδείσιας αθωότητας. Δύο νεαρά ζευγάρια Αμερικανών, απαστράπτοντα, αφελή και σέξι, αποφασίζουν να διανθίσουν τη μονοτονία «τρεις βδομάδες διακοπές στην παραλία, με ηλιοθεραπεία, με μυαλό άδειο από σκέψεις», ηλιοβασιλέματα, μεθυσμένες μπίρες και μικρές ερωτικές παρασπονδίες με ελεγχόμενες- όπως πιστεύουν- δόσεις περιπέτειας, συνοδεύοντας έναν Γερμανό συνομήλικό τους στην άγρια μεξικανική ζούγκλα, εκεί όπου αυτός πάει να ψάξει για τον αδελφό του, σε μια αρχαιολογική αποστολή, στα ερείπιατων Μάγια. Μαζί τους κι ένας Έλληνας!

Πλην όμως, άλλες είναι οι βουλές του συγγραφέα γι΄ αυτήν τη φαινομενικά ανώδυνη νεανική εκδρομή, που μετατρέπεται σε μια δαιμονική, πολυσέλιδη μυθιστορηματική περιπέτεια, από την οποία το να βγει κανείς ζωντανός μοιάζει τόσο απλό όσο και ανέφικτο! «Υπήρξε μια στιγμή, όταν η εξαμελής ομάδα πρόβαλε μέσα από το δάσος, που το χωριό φάνηκε να παγώνει ολόκληρο· άντρες, γυναίκες και παιδιά, σταμάτησαν όλοι για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, για να ατενίσουν την ομάδα των έξι που πλησίαζε από το μονοπάτι… Παράνοια. Παραπλάνηση. Παρεκτροπή». Είναι η είσοδος, ή μάλλον η ανάβαση, στο πλάτωμα των ερειπίων, στον χωρόχρονο του εφιάλτη, ένα «άσχημο αστείο» που απομάκρυνε σε κλάσματα αφηγηματικού χρόνου το «αίσιο τέλος για τη μέρα τους».

Ο συγγραφέας Σκοτ Σμιθ δεν βιάζεται αφηγηματικά να μετατρέψει τους ανυποψίαστους ήρωές του σε αληθινά τέρατα. Μόνοι και αποκλεισμένοι στην κορυφή μιας πέτρινης κατασκευής, περικυκλωμένοι από ιθαγενείς που δεν διστάζουν να σκοτώσουν όποιον επιχειρεί να απομακρυνθεί από τα ερείπια, με λιγοστά τρόφιμα και νερό, εκτεθειμένοι στον ανελέητο μεξικανικό ήλιο, και παγιδευμένοι στον κλοιό ενός ανθρωποφάγου αμπελοκλήματος, που ορέγεται τη σάρκα τους, μιμείται κι επαναλαμβάνει τις λέξεις τους (ακόμη ή μάλλον κυρίως εκείνες που ειπώθηκαν μυστικά) και περισσότερο εποφθαλμιά την ύπαρξή τους, δεν χρειάζονται παρά «εικοσιτέσσερις ώρες για να αρχίσουν να συμπεριφέρονται σαν θύματα». Εικοσιτέσσερις ώρες όμως που αναπτύσσονται με απολαυστική αναγνωστική βραδύτητα στις πρώτες τριακόσιες σελίδες του μυθιστορήματος, όπου μετακινούμαστε διαρκώς από την εξωτερική δράση στον εσωτερικό μονόλογο, από τη βεβαιότητα στην αμφιβολία, από το απίστευτο παρόν στο οικείο παρελθόν, από την προσμονή έλευσης μιας σωτηρίας (μιας ομάδας Ελλήνων που έχουν μείνει στο ξενοδοχείο) στην κατάρρευσής της, από την οπτική του ενός στην αυξανόμενα φιλύποπτη ματιά του άλλου φίλου της αρχικά εξαμελούς παρέας.

«Αδυσώπητα, αμείλικτα»ο πανταχού παρών- με διάσπαρτα, παρεμβαλλόμενα μονολεκτικά σχόλια, σε πλάγια γραφή- συγγραφέας σπρώχνει μαλακά αλλά αμετάκλητα τους ήρωες τους στο ναρκοπέδιο του απαγορευμένου. Στην αρχή είναι μόνο η κλοπή του λιγοστού νερού, μετά ο ακρωτηριασμός με πέτρα και ένα μικρό μαχαίρι των άκρων ενός φίλου, ύστερα η εισβολή του μίσους, οι πρώτες απώλειες, το ανήκουστο, ο νεκρός φίλος, ο άλλος που κινδυνεύει να γίνει τροφή για όσους ακόμη επιβιώνουν κι εκείνος που μαχαιρώνεται ανελέητα, προσπαθώντας να ξεριζώσει το Κακό.

Scott Smith

ΕΡΕΙΠΙΑ

ΜΤΦ. ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΑΜΑΝΤΗΣ ΕΚΔ. ΛΙΒΑΝΗΣ ΣΕΛ. 509