«Δούλεψα σκληρά για το χαμόγελό σας»

Χρειάζεται λίγος χρόνος. Για να συνειδητοποιήσουμε αυτό που είδαμε και νιώσαμε, καθώς τα τραγούδια έρχονταν το ένα μετά το άλλο να ξεφλουδίσουν από πάνω μας ιστορίες. Αυτό είναι: ο 73χρονος Λέοναρντ Κοέν «δουλεύει σκληρά για το χαμόγελό μας» ακόμη, είναι ο άνθρωπός μας- είδαμε το μέλλον και ήταν στρωμένο με τραγούδια.

Να τι συμβαίνει: την ώρα που τα πιο πολλά καινούργια της μουσικής μαραίνονται μόλις τα δει ο ήλιος, φυτρώνουν τα παλιά και είναι ολόφρεσκα. Ο χρόνος; μια αυταπάτη. Τρεις ώρες ο Κοέν στη σκηνή, μπορεί να ήταν ολόκληρη η ζωή σου και μόνο πέντε λεπτά. Τόσα πολλά μεγάλα τραγούδια, από έναν μόνο άνθρωπο!

«Είμαι χαρούμενος που βρίσκομαι στην Αθήνα…» λέει με σωστά ελληνικά «αν και είμαστε μακριά από την Αθήνα» (Μαλακάσα γαρ) συνεχίζει. Το «Dance Μe Τo Τhe Εnd Οf Love» είναι η επιλογή του για αρχή. Εξαιρετική. Τα πρόσωπα γύρω χαμογελάνε και δεν γίνεται να μην παρατηρήσεις ότι στο κοινό υπάρχουν πάρα πολλοί νέοι, μερικοί από αυτούς μπορεί να μην είχαν γεννηθεί στα μέσα της δεκαετίας του ΄80 που ο Κοέν έγραφε το τραγούδι.

Με το κουστουμάκι του, τη ρεπούμπλικα και τις κινήσεις που δείχνουν πρώτα από όλα ευγένεια, ο Κοέν υποκλίνεται στον κόσμο στους μουσικούς του, τους οποίους παρουσιάζει πολλές μα πάρα πολλές φορές. Μετά έχει σειρά το «Τhe Future» που το λέει συγκλονιστικά, με την κοφτερή ειρωνεία των στίχων να φτάνει σε εμάς σαν λεπίδι. «Αin΄t Cure For Love», «Βird Οn Α W ire», «Εverybody Κnows». Είναι πάρα πολύ δύσκολο να πεις ποια ήταν η πιο δυνατή στιγμή της συναυλίας. Το ύφος αλλάζει, πότε πιο πολύ λάουντζ, πότε με κάπως φανκ χαλαρή διάθεση και κάπου με μια α λα Ντίλαν προσέγγιση, σαν αυτή που επιφύλασσε για τη Μαριάν του (στο «So long Μarianne»).

Στο δεύτερο μέρος βγαίνει χωρίς το σακάκι στο κέντρο της σκηνής μπροστά στα πλήκτρα. Ο κόσμος τραγουδάει μαζί του το «Ι΄ m Υour Μan». Στο «Τower Οf Song», «Ι was born with the gift of a golden voice» λέει χαμογελώντας. Η φωνή του δεν είναι «χρυσή», είναι βαθιά, σκονισμένη, τσακισμένη- εν τέλει υπέροχη. Τo «Ηallelujiah»- που προσωπικά δεν το έχω στα αγαπημένα μου του Κοέν- σε κάνει να ανατριχιάζεις έτσι όπως το ερμηνεύει. «Ι didn΄t come to fool you Αthens» («δεν ήρθα να σας γελάσω…») λέει αλλάζοντας λίγο τους στίχους.

Ο Λέοναρντ Κοέν λέει σπουδαία το «Closing Τime»… αλλά δεν φεύγει. Επιστρέφει με το «Ι Τried Τo Leave Υou», επιλεγμένο για την περίσταση. Και μετά, ειδικά για τη βραδιά της Αθήνας και της Ύδρας του (την οποία ανέφερε και από σκηνής) το «Famous Βlue Raincoat», ανακατεύοντας κι άλλο τις σχέσεις των ανθρώπων. Τόσο απλά είναι όλα. Δώστε μόνο λίγο χρόνο να καταλάβουμε ότι το ζήσαμε.