[ Πρόσωπα ] Δύο άνδρες με τα μπλουζ

Όταν τους βλέπεις είναι ένα μάλλον αταίριαστο μουσικό ζευγάρι. Όμως ο Γουίντον Μαρσάλις και ο Γουίλι Νέλσον παίζουν μαζί τα πιο γλυκά μπλουζ.

O Μαρσάλις είναι 46 χρόνων, ντύνεται με άψογα κοστούμια, διαβάζει παρτιτούρες και είναι ο μουσικός διευθυντής της Νew Υork Jazz στο Λίνκολν Σέντερ της Νέας Υόρκης.

Ο Νέλσον είναι 75 χρόνων, φοράει τσαλακωμένα τζιν, αυτοσχεδιάζει στη σκηνή και έχει τον συναυλιακό χώρο του, το Willie΄s Ρlace, σ΄ έναν σταθμό φορτηγών στο Άμποτ του Τέξας. Αυτό που οι δύο τόσο διαφορετικοί θρύλοι της αμερικανικής μουσικής έχουν κοινό, είναι τα μπλουζ. Είναι οι δύο άνδρες του καινούργιου CD «Δύο άνδρες με τα μπλουζ», μια ζωντανή ηχογράφηση από δύο συναυλίες που έδωσαν πέρυσι στο Λίνκολν Σέντερ. «Μου αρέσει να παίζω με τον Γουίντον» λέει ο Νέλσον στην Λορέιν Άλι του «Νιούζγουικ» που συνάντησε τους δύο μουσικούς, «επειδή μαζί του ξέρεις πως ο πιανίστας δεν θα σου έρθει μεθυσμένος και πως αυτό που θα βγάλει, θα αξίζει να ακουστεί».

Οι ίδιοι πάντως δεν θεωρούν ότι είναι «αταίριαστο ζευγάρι». «Ως μουσικούς, μας αρέσουν σε μεγάλο βαθμό τα ίδια πράγματα», λέει ο Μαρσάλις. Επιπλέον είναι διάσημοι, τουλάχιστον ο Γουίλι που, όπου και να πάει, τον αναγνωρίζουν. «Προσβάλλομαι αν δεν με αναγνωρίσουν», αστειεύεται. «Λέω, “έι φίλε, δεν ξέρεις ποιος είμαι; Ίσως δεν το συνειδητοποίησες”». Ο Γουίντον, μια γενιά νεώτερος, είναι λιγότερο αναγνωρίσιμος: «Ο γιος μου, μου λέει “θέλω να σε αποκηρύξω, μπαμπά, αλλά κανείς δεν ξέρει ποιος είσαι. Όταν πρέπει να εξηγώ ποιον αποκηρύσσω, τότε δεν αξίζει τον κόπο”». Ήταν έπειτα οι παρτιτούρες, οι αυτοσχεδιασμοί, ο συγχρονισμός. «Με τον Γουίντον είναι λίγο διαφορετικά απ΄ ό,τι όταν βγαίνουμε απλώς στη σκηνή και παίζουμε και αυτοσχεδιάζουμε επί τέσσερις ώρες και δεχόμαστε παραγγελίες», λέει ο Νέλσον. «Εδώ πρέπει η μουσική να βγαίνει απολύτως σωστά, κυρίως επειδή ο Γουίντον και οι δικοί του διαβάζουν από χαρτιά και εγώ είμαι εκεί πάνω προσπαθώντας να θυμηθώ λόγια. Οι τύποι αυτοί έχουν πολλά περισσότερα να κάνουν και να σκεφτούν απ΄ ό,τι εγώ. Εγώ ροκάρω πάνω στον ρυθμό τους». «Ο Γουίλι βρίσκει μια μουσική φράση κι εμείς λέμε “αποκλείεται να καταφέρει να την ταιριάξει” και μετά τη βλέπουμε να βγαίνει αβίαστα και φυσικά, εντελώς μέσα στο μέτρο, και μένουμε κατάπληκτοι» ανταποδίδει ο Μαρσάλις.

Η συνεργασία των δύο σπουδαίων μουσικών υπήρξε απολύτως ομαλή, κυρίως επειδή παραδέχονται και σέβονται απολύτως ο ένας τον άλλον. «Εμείς (ο Νέλσον και ο συνεργάτης του που παίζει φυσαρμόνικα) δεν μπορούμε να παίξουμε τίποτε περισσότερο απ΄ ό,τι αυτοί (ο Μαρσάλις και το κουαρτέτο του). Ξέρουν τις νότες καλύτερα από μας. Ειλικρινά, δεν διαβάζω τόσο καλά μουσική. Ή μάλλον δεν διαβάζω τόσο καλά όσο να βλάψει το παίξιμό μου» αστειεύεται ο Νέλσον.