[ Δρόμοι ]

Ζούμε…
… σε έναν πολιτισμό που δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο να εκτιμήσει την αξία της ανθρώπινης ζωής. Έτσι, δεν είναι παράξενο που η έγκυρη «Βρετανική Ιατρική Επιθεώρηση» δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να δημοσιεύσει ένα κύριο άρθρο με το οποίο προτρέπει τους γιατρούς να λένε στα ζευγάρια πως δεν πρέπει να κάνουν πολλά παιδιά.

Στο παρελθόν…
… οι μαλθουσιανοί (αυτοί που πιστεύουν στην άποψη του Τόμας Μάλθους ότι η αύξηση του πληθυσμού θα οδηγήσει κάποτε στην κατάρρευση του ανθρώπινου πολιτισμού) προειδοποιούσαν ότι ο υπερπληθυσμός θα οδηγήσει σε λιμούς. Όταν αυτό δεν έγινε, είπαν ότι ο υπερπληθυσμός θα υπονόμευε την οικονομική ανάπτυξη. Αργότερα ισχυρίστηκαν ότι ο υπερπληθυσμός θα συντελούσε στην εξάπλωση του κομμουνισμού. Και εσχάτως υποστηρίζουν ότι βοηθάει την τρομοκρατία (προφανώς, σαν να μην έχουν άλλη διέξοδο τα εκατομμύρια των νέων ανέργων). Τώρα, λέει ο κοινωνιολόγος Φρανκ Φιουρέντι, οι μαλθουσιανοί έχουν προσκολληθεί στην οικολογία και εκφράζουν με κάθε ευκαιρία τους φόβους τους και τις φοβίες τους για τις επιπτώσεις της ανθρώπινης δραστηριότητας στον πλανήτη. Αν η γέννηση ενός παιδιού θεωρείται περιττό και απαράδεκτο βάρος για τον πλανήτη μας, αφού η ύπαρξή του τον επιβαρύνει με ακόμη περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα και άλλους ρύπους, τότε είναι απλώς θέμα χρόνου η ύπαρξη ενός παιδιού να θεωρείται απειλή. Και αν εισακουστούν οι εκκλήσεις των μαλθουσιανών να φορολογηθεί η γονιμότητα με έναν φόρο διοξειδίου του άνθρακα, τότε ένα μωρό θα στιγματίζεται με τη σφραγίδα του «ρυπαντή» από γεννησιμιού του.

Στο έργο του…
…«Πληθυσμιακή βόμβα», ο μαλθουσιανός οικολόγος Πολ Έρλιχ περιγράφει μια βραδιά με την κόρη του και τη σύζυγό του στο Δελχί και εξηγεί τους φόβους του για τον υπερπληθυσμό: «Οι δρόμοι έδειχναν γεμάτοι ανθρώπους. Ανθρώπους που έτρωγαν, ανθρώπους που πλένονταν, ανθρώπους που κοιμούνταν. Ανθρώπους που συναντιόνταν, που φιλονικούσαν, που ξεφώνιζαν. Ανθρώπους που έχωναν τα χέρια τους στα παράθυρα των ταξί και ζητιάνευαν. Ανθρώπους που αφόδευαν και ουρούσαν. Ανθρώπους που κρέμονταν από λεωφορεία. Ανθρώπους που συνόδευαν κοπάδια ζώων. Ανθρώπους, ανθρώπους, ανθρώπους, ανθρώπους. Καθώς μετακινιόμασταν αργά ανάμεσα στον όχλο πατώντας την κόρνα μας, η σκόνη, ο θόρυβος, η ζέστη και οι φωτιές έκαναν τον τόπο να μοιάζει με Κόλαση. Θα φτάναμε άραγε ποτέ στο ξενοδοχείο μας; Ήμασταν και οι τρεις πραγματικά τρομαγμένοι. Εκείνη τη νύχτα κατάλαβα τι πάει να πει υπερπληθυσμός». Ο φόβος μήπως δεν φτάσουν στο ξενοδοχείο τους. Φτάνει άραγε ένας τέτοιος προσωπικός φόβος για να υποστηριχτεί μια ολόκληρη γενική θεωρία;

Ο φόβος…
… του βασιλιά Ηρώδη είχε την αιτία του σε ένα μόνο μωρό (τα υπόλοιπα που έσφαξε ήταν παράπλευρες απώλειες), αλλά οι σύγχρονοι μισάνθρωποι έχουν πολύ ευρύτερους στόχους. Αν ποτέ επικρατήσουν οι ιδέες τους, μπορούμε να φανταστούμε από τώρα τον πλανήτη μας σαν ένα απέραντο κοιμητήριο με δισεκατομμύρια σταυρούς- έναν για κάθε παιδί που δεν γεννήθηκε ποτέ.