Το Πνεύμα του Τόνου

Απορίες

Ομολογώ πως με προβλημάτισε η άποψη της αγαπητής Έλενας Χατζηιωάννου πως η νοσταλγία για κάποιες μορφές τέχνης και κάποιες αισθητικές πραγματώσεις έχει ένα άρωμα που εξατμίζεται με ταχύτερους ρυθμούς απ΄ αυτούς μιας παράστασης παλαιότερης αισθητικής, τόσο παλαιότερης, σχεδόν προκατακλυσμιαίας του ΄70 και του ΄80. Σκέφτηκα λοιπόν τη μοίρα έργων (θα περιοριστώ σε ελληνικά)

αυτής της μακρινής εποχής που το άρωμα της νοσταλγίας τους εξατμίζεται γοργά.

Σκέφτηκα λοιπόν τη «Μαρία Νεφέλη» του Ελύτη, τους «Χτίστες» του Χειμωνά, τον «Σταυρό του Νότου» του Μικρούτσικου, τη «Μήδεια» του Παπαϊωάννου, τους «Αχαρνείς», τις «Βάκχες», την «Κασσέτα» του Κουν, τον «Πούντιλα», τους «Αριθμημένους», τη «Μήδεια» του Βολανάκη, τον «Θίασο» του Αγγελόπουλου, την «Ηλέκτρα» και τον «Ερωτόκριτο» του Ευαγγελάτου, το «Προξενιό της Άννας» του Βούλγαρη, το «Ο δρόμος περνά από μέσα» του Καμπανέλλη, την «Εξορία» του Μάτεσι, τη «Μήδεια» του Μποστ, το «Χρονικό» του Μαρκόπουλου, την «Πλατεία» του Μπακόλα, τα δοκίμια του Κονδύλη, του Παπαγεώργη, του Ράμφου, τη μουσική του Ξενάκη, το «Αντάτζιο» του Θεοδωράκη, τις «Μπαλάντες της οδού Αθηνάς» του Χατζιδάκι, τον «Πυλάδη» του Κουρουπού, τον «Γυρισμό» του Κουνάδη, τη «Μαύρη θάλασσα» του Σαββόπουλου, τη ζωγραφική του Μπότσογλου, του Σακαγιάν, του Μποκόρου κ.λπ.

Όλα αυτά κι άλλα τόσα ανήκουν τάχα στην επικράτεια της νοσταλγίας και υπόκεινται στη μοίρα μιας γοργής εξάτμισης;

Και τότε τι συμβαίνει και υπάρχουν παθιασμένοι τρίτης γενιάς με τους κινηματογραφικούς Αυλωνίτη, Βασιλειάδου, Λογοθετίδη, Χατζηχρήστο, Βέγγο των δεκαετιών του ΄50, ΄60;

Μυστήριο!