Φαινόμενα

Πού ΄σαι νιότη που ΄λεγες…

Η «χρυσή γενιά» του Μπέβερλι Χιλς που ανέλαβε να αναβιώσει τις αμερικανικές παραδοσιακές αξίες τα ΄κανε κουλουβάχατα μεγαλώνοντας, αφού ψήφισε τον Μπους
Πάλιωσαν οι έφηβοι του «Μπέβερλι Χιλς». Δεν μεγάλωσαν, έτσι παγωμένοι όπως μένουν στον χρόνο μέσα από την οθόνη. Απλώς πάλιωσαν. Επαναπροβάλλεται (από τον Αlpha), σχεδόν δύο δεκαετίες μετά την πρώτη προβολή στη χώρα μας, η σειρά που διαμόρφωσε τους κυρίαρχους μύθους της ξέγνοιαστης εφηβείας των 80ς και 90ς, που αποτέλεσε το πρότυπο των νεαρών της εποχής επηρεάζοντας απόλυτα την αισθητική τους. Χαρακτηριστικό τής σειράς επίσης, η ιδέα της ισχυρής φιλίας που συνδέει τα παιδιά με τα κοινά κοινωνικά χαρακτηριστικά (γόνοι πλουσίων, λευκών οικογενειών και σπουδαστές ακριβών κολεγίων), φιλία ισχυρότερη και από την οικογένεια, τρυφερότερη και πιο υποστηρικτική από τους γονείς, οι οποίοι κουβαλούν τα μύρια όσα ελαττώματα. Υποτίθεται ήταν η αμερικανική «χρυσή νεολαία» που θα αναβίωνε τις παραδοσιακές αρετές του αμερικανικού έθνους και θα το οδηγούσε στην ανάρρωση από την καταστροφική ασθένεια του κυνικού πλουτισμού και της άρνησης κάθε συναισθήματος. Οι περισσότεροι γονείς των «χρυσών τέκνων» του Μπέβερλι Χιλς εμφανίζονται από άπιστοι σύζυγοι που αλλάζουν ερωμένες μέχρι εθισμένοι στην κοκαΐνη (όπως η μητέρα της μοιραίας ξανθιάς του σίριαλ, πρώην ωραία και νυν υστερική και χρεοκοπημένη), εκτός από τους γονείς των καλόπαιδων Μπρέντα και Μπράντον, που εμφανίζονται αγαπημένοι και κοινωνικά συνειδητοποιημένοι, αλλά δεν είναι και οι πλουσιότεροι.

Ως εκ τούτου, η φιλία-μύθος της παρέας των πλουσιόπαιδων αποτέλεσε μία από τις μνημειώδεις κατασκευές της τηλεοπτικής αμερικανικής προπαγάνδας προκειμένου να αντισταθμίσει τη βαθιά διάβρωση των παραδοσιακών αμερικανικών οικογενειακών αξιών από τον κυνισμό που επέβαλε το διαρκές κυνήγι του κέρδους και το άγχος του σουξέ. Σε μια κοινωνία στην οποία οι αξίες διαλύονται με την ίδια ταχύτητα που διαλύονται περιουσίες και οικογένειες, μόνο η αξία της φιλίας μπορεί να παραμείνει ως η ιδανική σταθερά.

Μία αμερικανική κατασκευή που βρήκε και εγχώριους μιμητές, καθώς το life style της σειράς επικράτησε την εποχή εκείνη στους κύκλους των νέων. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα επιρροής ήταν το σίριαλ του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, που ξεκίνησε από μια δροσερή, ανάλαφρη προσαρμογή στα ελληνικά δεδομένα, ιδίως του πνεύματος της παρέας, της φιλίας που αντέχει περισσότερο και από τις οικογενειακές σχέσεις- αυτές πάντα ευαίσθητες και χαλασμένες- για να καταλήξει σε μια άκαμπτη εμμονή, στην αναπαραγωγή ενός ανδρικού ρόλου για τον εαυτό του, συνδυασμός των δύο συμπληρωματικών ηρώων του «Μπέβερλι Χιλς» Μπράντον και Ντίλαν, τους οποίους τα κορίτσια λάτρευαν, δηλαδή λίγο από ώριμο και καλοσυνάτο καλόπαιδο και ολίγον από γοητευτικό αλήτη. Άλλωστε και ο ρόλος του Ντίλαν ως μια λάιτ εκδοχή Τζέιμς Ντιν στο «Επαναστάτης χωρίς αιτία» πλασαρίστηκε.

Η αλληλουχία των επιρροών διόλου παράδοξη είναι στη μιντιακή εποχή όπου οι οπτικοακουστικοί μύθοι αποδεικνύονται ισχυρότεροι και από τις τοπικές κουλτούρες και τις παραδόσεις .

Όπως και να έχει, η παρέα του «Μπέβερλι Χιλς» δεν τα κατάφερε. Μεγαλώνοντας έγινε η γενιά που βούτηξε στην κοκαΐνη για να τα βγάλει πέρα με τον άγριο ανταγωνισμό της αγοράς και με το άγχος του χρηματιστηριακού παιχνιδιού, έγινε η γενιά που για να ισορροπήσει τη συναισθηματική αποτυχία και την ψυχρότητα των σχέσεων αποθέωσε τα τηλεοπτικά ριάλιτι και χρύσωσε τους therapists (ψυχολόγους), έγινε η γενιά της gay culture του «Sex and the city», όπου οι γυναίκες έχουν ανδρική ερωτική συμπεριφορά και οι άνδρες επαμφοτερίζουσα, έγινε η γενιά που έχασε τον έλεγχο στις τιμές του πετρελαίου, που έπληξε την αμερικανική οικονομία από την επιμονή στο σκανδαλωδώς ακριβό life style, είναι η γενιά που ψήφισε τον Μπους για να κάνει πόλεμο στο Ιράκ.
… πως θα γινόμουν άλλος

Τα εφηβικά προβλήματα που πραγματεύεται η σειρά «Χτυποκάρδια στο Μπέβερλι Χιλς», οι άγουροι πρώτοι έρωτες, ο ανταγωνισμός των κοριτσιών για την καρδιά του ίδιου αγοριού (οι Κέλι και Μπρέντα έδωσαν μάχη για την καρδιά του γόητα με τη μηχανή Ντίλαν), αλλά και των αγοριών για την καρδιά του ίδιου κοριτσιού (Μπράντον και Ντίλαν για την Κέλι), παραμένουν διαχρονικά και παγκόσμια, εξ ου και η σειρά βλέπεται ευχάριστα με εξαίρεση την παλιομοδίτικη πλέον ατμόσφαιρα που της αφαιρεί ένα από τα αλλοτινά πιο λαμπερά στοιχεία της, να «προτείνει μόδα» για τους teenager και τις νεάζουσες μαμάκες τους.

Τότε ήταν η προβολή των νοοτροπιών και των ευχών της λευκής Αμερικής για τα καλομαθημένα παιδιά της. Σήμερα είναι μια νοσταλγική νότα για τους τότε έφηβους και σημερινούς οικογενειάρχες και μια εικόνα για σύγκριση μεταξύ του αμερικανικού εφηβικού οπτικοακουστικού μύθου και της απογοητευτικής ενήλικης πραγματικότητάς του.