ΜΙΑ ΠΑΓΙΔΑ ΠΟΥ ΣΤΗΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ

Το μυθιστόρημα υφαίνεται μαστορικά γύρω από τις ζωές πολλών προσώπων, τις διαπλέκει, άλλοτε τις συμφιλιώνει κι άλλοτε τις τσουγκρίζει. Ο Λαμάρ αναπτύσσει το θέμα του με αιχμηρή διεισδυτικότητα και ακαταπόνητη αφηγηματική τέχνη. Η φυλετική οργή και το φυλετικό μίσος κυριαρχούν. Είναι έκτυπα στα εφηβικά ανέκδοτα, στις φιλικές συναναστροφές, στις προσωπικές επιλογές, στη μέγγενη των φίλων και της οικογένειας.

Ο συγγραφέας παρουσιάζει ένα κοντινό μέλλον που φαντάζει ιδιαίτερα οικείο. Δεν σηκώνει ρομφαία, δεν φροντίζει να είναι πολιτικά ορθός, δεν εκφωνεί ηχηρά λογύδρια. Με τέχνη και τεχνική αποδεικνύει πως το χρώμα του δέρματος και το κληρονομημένο γονίδιο είναι η ατομική- και πολιτική- παγίδα που στήνουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας και τους άλλους.