[ Πρόσωπα ] Ο αντισημιτισμός και οι λέξεις

«Όσον αφορά τον υποτιθέμενο αντισημιτισμό μου, ουδέποτε ήμουν αντισημίτης, δεν είμαι αντισημίτης και δεν θα γίνω ποτέ αντισημίτης. Καταδικάζω κατηγορηματικά όσους είναι.

Αλλά και δεν τρέφω καμιά εκτίμηση για όσους, Εβραίους ή μη, πετούν απερίσκεπτα αυτή τη δυσάρεστη λέξη στα μούτρα των αντιπάλων τους για να τους απαξιώσουν, ξέροντας πως η κατηγορία αυτή είναι, μετά το Ολοκαύτωμα, η υπέρτατη προσβολή (…). Αντιπαθώ εξίσου όλους αυτούς που, Εβραίοι ή μη, υπερασπίζονται το ισραηλινό καθεστώς και αυτούς που υπερασπίζονταν το απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική. Εδώ και 60 χρόνια, αγωνίζομαι εναντίον κάθε μορφής ρατσισμού και, αν η ηλικία μου μού είχε επιτρέψει να κρύψω Εβραίους στην Κατοχή, θα το είχα κάνει χωρίς δισταγμό, όπως το έκανα για τους Αλγερινούς κατά τον πόλεμο της Αλγερίας».

Αυτά γράφει, μεταξύ άλλων, ο 70χρονος Γάλλος σκιτσογράφος Σινέ στην ιστοσελίδα του «Νουβέλ Ομπσερβατέρ», απαντώντας στον διευθυντή του σατιρικού περιοδικού «Charlie Ηebdo» Φιλίπ Βαλ, που τον απέλυσε με την κατηγορία του αντισημιτισμού. Στο επίμαχο χρονογράφημά του, ο Σινέ σατίριζε τον αρραβώνα του Ζαν Σαρκοζύ, γιου του Γάλλου προέδρου, με τη Ζεσικά Σεμπαούν, μια εβραϊκής καταγωγής πλούσια κληρονόμο, λέγοντας πως ο νεαρός Σαρκοζύ σχεδιάζει να ασπαστεί τον ιουδαϊσμό, άρα «αυτό το παιδί θα πάει μπροστά». «Δεν θα με διώξουν με τις ξιφολόγχες!», γράφει ο Σινέ στον «Νουβέλ Ομπσερβατέρ» και κατηγορεί τον Βαλ. Δύο χιλιάδες σκιτσογράφοι και άλλοι διανοούμενοι υπέγραψαν κείμενο για την υπεράσπισή του. Τον υποστήριξαν επίσης ο ακροδεξιός Λεπέν και ο κωμικός Ντιεντονέ, που γεμίζει θέατρα με τους αντισημιτικούς μονολόγους του… Την άλλη πλευρά υποστηρίζει με άρθρο του στη «Λε Μοντ» ο Γάλλος φιλόσοφος Μπερνάρ-Ανρί Λεβύ, ο γνωστός και άκρως επικοινωνιακός ΒΗL, υπογραμμίζοντας ότι ο Σινέ λέει ουσιαστικά πως ο προσηλυτισμός στον ιουδαϊσμό είναι, στη Γαλλία του Σαρκοζύ, ένα μέσο κοινωνικής επιτυχίας. «Η βολταιρική κριτική των θρησκειών, όλων των θρησκειών, είναι ένα πράγμα υγιές, ευπρόσδεκτο, χρήσιμο σε όλους και ίσως ιδιαίτερα στους ίδιους τους πιστούς», υπογραμμίζει ο ΒΗL, όμως δεν πρέπει να συγχέεται με τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό. Με άλλα λόγια, είναι θεμιτό να επιτίθεται κανείς στον ιερέα, τον ραβίνο, τον ιμάμη, όχι όμως και στον «Εβραίο» ή τον «Άραβα», καθώς εκεί ξεκινούν διακρίσεις απαράδεκτες, στη βάση του αίματος, του DΝΑ, του έθνους, της φυλής.

Το ζήτημα δεν είναι να μάθουμε αν ο Σινέ είναι ή δεν είναι αντισημίτης, υποστηρίζει ο ΒΗL. «Αυτό που μετράει είναι οι λέξεις. Και αυτό που μετράει πέρα από τις λέξεις είναι η ιστορία, η μνήμη, το φαντασιακό που οι λέξεις κουβαλάνε», τονίζει. Πίσω από τις λέξεις του Σινέ, «ένας Γάλλος δεν μπορεί να μην ακούσει την ηχώ τού πιο δυσώδους αντισημιτισμού», δικαιολογία για τον οποίο δεν μπορεί να είναι η αντίδραση στον Σαρκοζύ.