Φαινόμενα

Αλέθει ο μύλος του θεάματος

Προφανώς είναι επιεικής η δημοκρατία και προς τους εχθρούς της, όσο και η τηλεόραση προς οποιονδήποτε προσφέρει θέαμα
Τι γίνεται όταν ένας πρώην δικτάτορας και νυν φυλακισμένος για τις πράξεις του κατά της δημοκρατίας ζητεί από αυτή, τη δημοκρατία, τη χάρη να βγει από τη φυλακή για λίγο; Γίνεται τηλεόραση. Γίνονται τηλεπαράθυρα. Για να συζητηθούν τα αυτονόητα. Της δημοκρατίας. Γιατί είναι δημοκρατικό αυτονόητο η επιείκεια προς κάθε άνθρωπο. Η δημοκρατία διδάσκει τον σεβασμό- οφείλει τουλάχιστον. Όποιος είναι ανεπίδεκτος πληρώνει το τίμημα με τη φαιδρή εικόνα τού κουμπούρα που προσφέρει στις κάμερες. Το ΄χει αυτό η τηλεόραση.

Και αυτό το τελευταίο είχαν την ευκαιρία να το απολαύσουν οι φιλοθεάμονες από το δελτίο του Αlter που άνοιξε τηλεπαράθυρα για να συζητηθεί η αίτηση του πρώην δικτάτορα Ιωαννίδη να αποφυλακιστεί για να νοσηλευτεί. Καλεσμένοι ο δημοσιογράφος Γιάννης Λοβέρδος, ο Αντώνης Βγόντζας, εις εκ των αγωνιστών της εποχής που φυλακίστηκε και εξορίστηκε ο Γιάννης Ρέγκας και ο δικηγόρος του δικτάτορα και ιδεολογικά συγγενής κ. Κώστας Πλεύρης.

Η συζήτηση φαίνεται πως στην πραγματικότητα δεν έχει άλλο νόημα από το να αποτελέσει μια πάρα πολύ σύντομη και συνοπτική ευκαιρία μνήμης, μια και συμπίπτει η αίτηση αποφυλάκισης με τη θλιβερή επέτειο της εισβολής στην Κύπρο, γεγονός που της προσδίδει χροιά πρόκλησης από εκείνον που φέρει βαριά την ευθύνη για την εθνική τραγωδία. Η παρουσία του κ. Ρέγκα αποτελεί την απόδειξη ότι υπήρξαν Έλληνες που κυνηγήθηκαν, φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν για τις πεποιθήσεις τους στην εποχή της χούντας. Ωστόσο ενοχλείται ο κ. Πλεύρης, ο οποίος προσπαθεί να αποδείξει την αθωότητα των πραξικοπηματιών με το επιχείρημα δικής του εμπνεύσεως και ερμηνείας των ιστορικών γεγονότων, ότι «δεν υπήρξαν θύματα στο Πολυτεχνείο»- και επομένως δεν υπήρξαν θύματα της χούντας;- και κάνει επίπονες προσπάθειες να διακόψει για να παρέμβει. Σε μια στιγμή εμφανώς χολωμένος αρχίζει να… στέλνει φιλάκια στο κοινό.

Έκπληκτος ο Άκης Παυλόπουλος τον ρωτά τι χειρονομία είναι αυτή και εκείνος ειρωνικά απαντά: «Στέλνω φιλί σε μια κυρία».

Α, υπέροχη τηλεοπτική δημοκρατία. Όλα τα αλέθει γλυκά σε ένα πολτώδες ηδύποτο, δημοκρατικούς λόγους και φαιδρές paroles, ευγενείς σκέψεις και χολερικά επιχειρήματα, σοβαρούς και φασουλήδες.

Επιπλήττει τον Κώστα Πλεύρη ο Άκης Παυλόπουλος για την ασέβειά του προς τους συνομιλητές και προς το δελτίο ζητώντας του να αποχωρήσει αν δεν πρόκειται να συμμορφωθεί με τους κανόνες «καλής συμπεριφοράς». Αμ δε που θα ΄φευγε.

Όλα τα ΄χε το θέαμα και ως εκ τούτου από μόνο του παραμένει διασκεδαστικό. Άλλωστε η τηλεόραση δεν ευνοεί τις έννοιες και δη τις πολύ λεπτές της δημοκρατίας: «Εμείς κυνηγηθήκαμε για τις πεποιθήσεις μας, εκείνοι δικάστηκαν για τις πράξεις τους», κάνει προσπάθεια να δώσει την ειδοποιό διαφορά δημοκρατίας και χούντας ο Γιάννης Ρέγκας.


Τα φαιδρά άλματα της λογικής

Το θέαμα εξελισσόταν με τα φιλάκια που έστελνε στα κουτουρού ο κ. Πλεύρης και με μια παιδαριώδη απόπειρα εσκεμμένης παρερμηνείας της απάντησης που του έδωσε η Ακαδημία Αθηνών στο ερώτημά του αν υπήρξαν θύματα στο Πολυτεχνείο. Διαβάζει ο Άκης Παυλόπουλος την απάντηση της Ακαδημίας ότι η ιστορία του Πολυτεχνείου είναι καταγεγραμμένη μέχρι το 1952, άρα η χρονική περίοδος της εξέγερσης του Πολυτεχνίου δεν έχει ακόμη συμπεριληφθεί. Μα, να, αφού η Ακαδημία δεν γνωρίζει, άρα δεν υπήρξε τίποτε, επιμένει στα φαιδρά του άλματα της λογικής ο κ. Πλεύρης.

Αλλά δεν σταματά εκεί, γυρνάει, καρφώνει το βλέμμα στον φακό και λέει με έμφαση: «Το μόνο λάθος του Ιωαννίδη ήταν ότι έφερε τον παλαιοκομματισμό στην Ελλάδα». Ισχυρισμός που ακούγεται και από τον αποφυλακισθέντα τηλεσελέμπριτι χουντικό Στυλιανό Παττακό, του οποίου σύντομη συνέντευξη προβάλλεται στο πλαίσιο της συζήτησης. «Ο Ιωαννίδης έφερε αυτούς οι οποίοι μας κυβερνούν σήμερα» ισχυρίζεται ο τελευταίος πιο συγκρατημένα και διπλωματικά από τον Πλεύρη και οι δύο όμως με σαφές το υπονοούμενο για την ποιότητα του πολιτικού συστήματος, σε μια προσπάθεια να εκμεταλλευτούν βιαστικά την ατμόσφαιρα της κρίσης.

Η συζήτηση ολοκληρώθηκε βιαστικά γιατί είχε περάσει ο χρόνος. Τα αυτονόητα της δημοκρατίας είναι άλλωστε η δύναμή της, όσο για επιχειρήματα που την αμφισβητούν, έτσι κι αλλιώς έχουν απαντηθεί από την ιστορία και μόνο για διασκεδαστική τηλεόραση προσφέρονται.