Από γκέτο, ζωντανό μουσείο

Τα πράγματα σήμερα έχουν αλλάξει. Οι κάτοικοι της περιοχής καταλαβαίνουν ότι η «τρέλα» του Πρέστι έκανε γνωστή την περιοχή τους σε όλο τον κόσμο. Επιπλέον, φέρνει τουρίστες και χρήματα. «Μα όλο αυτό τελικά, δεν ήταν ένα είδος καλλιτεχνικής εκδίκησης ενάντια στη Μαφία;» τον ρωτάω. «Ήταν μια δική μου ανάγκη και επιλογή. Αυτό που κάνω είναι ένας φόρος τιμής προς τη Σικελία που επιθυμώ.

Τη Σικελία της ομορφιάς που εναντιώνεται στη Σικελία της Μαφίας, της μιζέριας, των διεφθαρμένων πολιτικών», απαντά. Ο καινούργιος στόχος του Πρέστι είναι να μετατρέψει σε αίθριο μουσείο το Λιμπρίνο, ένα κακόφημο προάστιο της Κατάνιας, μίας από τις σημαντικότερες πόλεις της Σικελίας. Σε συνεργασία με γνωστούς φωτογράφους και ζωγράφους από όλο τον κόσμο, σχεδιάζει να ντύσει τις προσόψεις και τους τοίχους των φτωχών πολυκατοικιών του γκέτο με ωραίες φωτογραφίες των ανθρώπων που κατοικούν εκεί, καθώς και με έργα σύγχρονης ζωγραφικής. «Μου πήρε πολλά χρόνια να κάμψω την καχυποψία των κατοίκων. Μίλησα με τα παιδιά, τις μανάδες, τους πατεράδες. Κάποιοι από αυτούς βρίσκονται στη φυλακή, όπου πήγα και τους είδα. Τους είπα ότι εγώ δεν μπορώ να σας βρω δουλειά, ούτε χρήματα. Μπορώ όμως να σας κάνω να αγαπήσετε περισσότερο τον εαυτό σας», μου λέει κι έπειτα από λίγο εξηγεί: «Θεωρώ ότι οι αποκλεισμένοι έχουν μια απαξιωτική εικόνα για τον εαυτό τους. Γι΄ αυτό δεν διεκδικούν ποτέ, μόνο επαιτούν. Η επαιτεία βολεύει πάντα το σύστημα. Η διεκδίκηση το ξεβολεύει».

Ο Πρέστι σκοπεύει να μετατρέψει το Λιμπρίνο, αυτή τη γειτονιά-γκέτο όπου επικρατούν η ανεργία, η φτώχεια και η εγκληματικότητα, σε αίθριο μουσείο για να το επισκέπτονται οι πολυάριθμοι τουρίστες που έρχονται στη Κατάνια. «Μόνο έτσι θα αναγκαστούν οι τοπικές αρχές να κάνουν παρεμβάσεις για την αναβάθμιση της γειτονιάς», προσθέτει. Ανάμεσα στις προσωπικότητες που υποστηρίζουν το σχέδιο για το Λιμπρίνο είναι η Ντανιέλ Μιτεράν και η Κλάουντια Καρντινάλε. Ταυτόχρονα, γνωστά ονόματα της λογοτεχνίας, όπως ο Άγγλος Τζόναθαν Κόε, ο Ισραηλινός Μέιρ Σάλεβ, η Αφρικανή Αμινάτα Τραορέ και πολλοί άλλοι, έρχονται στο Λιμπρίνο για βραδιές λογοτεχνίας, αλλά και για να υποστηρίξουν το σχέδιο για το αίθριο μουσείο. «Εσύ πιστεύεις ότι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο;», τον ρωτώ. «Όχι. Πιστεύω όμως ότι μπορεί να μας εκπλήσσει. Μπορεί να μας σπρώξει να ανακαλύψουμε και άλλες αξίες εκτός από αυτές που μας επιβάλλει το σύστημα». Ακούγοντας πολλές φορές τη λέξη «σύστημα», τον ρωτώ πού κατατάσσει τον εαυτό του πολιτικά. «Θεωρώ τον εαυτό μου αριστερό. Αν και οι κατατάξεις δεν είναι το φόρτε μου», απαντά χαμογελώντας. Προσωπικά θα τον αποκαλούσα «ψαγμένο αναρχικό». «Και κάτι τελευταίο», λέει ενώ χαιρετιόμαστε. «Για το Λιμπρίνο θα ήμουν πολύ χαρούμενος εάν έβρισκα γνωστούς Έλληνες φωτογράφους για συνεργασία. Μην ξεχάσεις, σε παρακαλώ, να το γράψεις αυτό». Από την ταράτσα του ξενοδοχείου όπου μιλάμε φαίνεται η Τυρρηνική Θάλασσα. Και η θέα ταιριάζει με τους στίχους του Παζολίνι στο «Δωμάτιο του Προφήτη»: «Βυθίσου σ΄ αυτή την ωραία σου θάλασσα, ελευθέρωσε τον κόσμο»…