Ημερολόγιο Συνόρων Η ομορφιά ως αντίσταση

Νομίζω πως υπάρχουν τρεις βασικοί τύποι ανθρώπων από αυτούς που γνωρίζεις τυχαία στα ταξίδια. Άνθρωποι που τους ξεχνάς μόλις τους αποχωρίζεσαι. Άνθρωποι που σε κάνουν να κοιτάς την ώρα όταν μιλάς μαζί τους. Άνθρωποι που κάνουν το ταξίδι σου να μοιάζει με συναρπαστική αφήγηση. Ο Αντόνιο Πρέστι ανήκει στην τελευταία κατηγορία…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com

Η οικογένειά του προόριζε τον Αντόνιο Πρέστι να γίνει ένας από τους πλουσιότερους επιχειρηματίες της Σικελίας. Εκείνος αποφάσισε να κάνει εντελώς διαφορετικά πράγματα, έργα «τρελά». Τον συνάντησα ένα απόγευμα στο ξενοδοχείο «Αtelier sul Μare»: το ξενοδοχείο-μουσείο για το οποίο μίλησα την προηγούμενη φορά. Με προσκάλεσε να καθήσουμε στην ταράτσα του ξενοδοχείου και ενώ μου αφηγούνταν τη ζωή του, κάπνιζε και έριχνε ματιές προς τη θάλασσα απέναντι.

Ο Αντόνιο Πρέστι ήταν 29 χρόνων όταν πέθανε ο πατέρας του, ένας από τους πιο γνωστούς επιχειρηματίες στον χώρο των κατασκευών στη Σικελία. Από πολύ νωρίς έγινε κληρονόμος μιας οικονομικής αυτοκρατορίας. «Κατάλαβα όμως αμέσως ότι για να κάνω αυτή τη δουλειά, θα έπρεπε να συνυπάρξω με μαφιόζους που μιλούσαν για μίζες και προμήθειες», μου λέει. Αντί να δώσει μίζες για προμήθειες και να αγοράσει κότερα, όπως το θέλει η σικελική επιχειρηματική παράδοση που τόσο καλά περιγράφει ο Λεονάρντο Σάσα, ο Αντόνιο Πρέστι αποφάσισε να χρησιμοποιήσει την περιουσία του για να δημιουργήσει ένα αίθριο μουσείο σύγχρονης τέχνης, από τα σπανιότερα σε όλη την Ευρώπη. Καθάρισε τον βρώμικο ξεροπόταμο που διασχίζει την περιοχή, περνώντας δίπλα από το χωριό, και ξεκίνησε να «φυτέψει» μοντέρνα έργα τέχνης που έχουν την υπογραφή των πιο γνωστών ονομάτων της σύγχρονης τέχνης στην Ιταλία και διεθνώς. Τα έργα αυτά, που αυξάνονται κάθε χρόνο, ο Πρέστι δήλωσε πως δεν θέλει να τα κατέχει ο ίδιος, αλλά πως τα χαρίζει στους κατοίκους και είναι δημόσιο κτήμα.

Σήμερα, έπειτα από είκοσι τρία χρόνια, επισκέπτονται αυτό το αίθριο μουσείο σύγχρονης τέχνης, το «Fiumara d΄Αrte», χιλιάδες τουρίστες και φιλότεχνοι από όλο τον κόσμο, δημοσιογράφοι και διάσημοι συγγραφείς. Το 1992 άρχισε την υλοποίηση ενός άλλου σχεδίου: τη δημιουργία ενός ξενοδοχείου-μουσείου, όπου το κάθε δωμάτιο είναι από μόνο του έργο τέχνης. Με τα έργα του ο Πρέστι βοήθησε τα μέγιστα στην ανάπτυξη ενός εναλλακτικού τουρισμού, σε μια περιοχή από τις φτωχότερες στην Ιταλία και την Ευρώπη.

Βόμβες και δικαστήρια. Η « τρέλα» του Πρέστι ενόχλησε αρκετούς στη Σικελία. «Κάποια στιγμή οι κάτοικοι της περιοχής μου έκοψαν την καλημέρα. Όταν περνούσα στον δρόμο, γυρνούσαν την πλάτη. Οι γνωστοί έκαναν σαν να μη με έβλεπαν», λέει ο Πρέστι. «Με θωρούσαν παράξενο, τρελό, ύποπτο.

Γι΄ αυτούς τους ανθρώπους ήταν ακατανόητο πως ο κληρονόμος ενός πλούσιου επιχειρηματία, αντί να χτίσει δρόμους και πολυκατοικίες και να βγάλει φράγκα, έχτιζε ακαταλαβίστικα πράγματα. Θεωρούνταν απαράδεκτο που ένας πλούσιος σπαταλούσε τα χρήματά του για να χαρίσει έργα τέχνης στους ανθρώπους… Σήμερα, στα 50 μου, νομίζω πως αυτό συνέβαινε επειδή ήμουν εντελώς έξω από την επικρατούσα λογική της εξουσίας και του χρήματος στη Σικελία. Γι΄ αυτούς ήμουν ο “ξένος”», καταλήγει ο Πρέστι.

Εκτός από την έχθρα των κατοίκων, ο Αντόνιο Πρέστι έπρεπε να αντιμετωπίσει και την έχθρα των τοπικών αρχών: βρέθηκε κατηγορούμενος για κατασκευή… αυθαιρέτων και τα έργα κατασχέθηκαν με σκοπό την κατεδάφισή τους. Σε μια περιοχή όπου τα δημοτικά συμβούλια διαλύονται συχνά, έπειτα από έρευνες της ιταλικής Δικαιοσύνης, λόγω της «άλωσής» τους από τη Μαφία. Σε μια περιοχή όπου τα αυθαίρετα είναι περισσότερα από την Ελλάδα, μάλιστα πιο πολλά και από την Αλβανία, οι τοπικές αρχές ανακάλυψαν τον εγκληματία στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που χάριζε τα έργα τέχνης, τα οποία πλήρωνε πανάκριβα ο ίδιος. «Στη Σικελία των διεφθαρμένων πολιτικών, τα έργα αυτά ενοχλούν. Είναι μηνύματα μιας άλλης κουλτούρας. Μηνύματα προσφοράς, ομορφιάς, εντιμότητας, και αυτό δεν μπορεί να το χωνέψει το σύστημα. Το βρίσκει σκανδαλώδες, το μισεί και θέλει να το καταστρέψει», συνεχίζει. Είκοσι χρόνια πηγαινοερχόταν στα δικαστήρια ο Πρέστι. Χρειάστηκε η δημόσια αναγνώριση του έργου του από τον πρόεδρο της Ιταλικής Δημοκρατίας Ατζέλιο Τσάμπι, για να σταματήσουν οι διώξεις των τοπικών αρχών και να ακυρωθεί η κατάσχεση των έργων τέχνης. Οι αντίπαλοι του Πρέστι δεν αρκέστηκαν στις κατασχέσεις. Το 1992 το μισό ξενοδοχείο-μουσείο τινάχτηκε στον αέρα. Ήταν μια σαφής προειδοποίηση της σικελικής Μαφίας, με την οποία ο Πρέστι είχε ανοιχτούς λογαριασμούς.

Πρώτα γιατί δεν δέχτηκε να συνεργαστεί μαζί της. Το κυριότερο όμως γιατί στις αρχές του ΄90 είχε καταγγείλει δημόσια τις σχέσεις της Μαφίας με τους πολιτικούς τής περιοχής. «Εάν δεν είχα την προστασία του διεθνούς Τύπου τότε, ίσως θα με είχαν εξαφανίσει», λέει και βγάζει άλλο ένα τσιγάρο από το πακέτο του…

Ιnfo

http://www.librino.org

«Στη Σικελία των διεφθαρμένων πολιτικών, τα έργα αυτά ενοχλούν. Είναι μηνύματα μιας άλλης κουλτούρας. Αυτό δεν μπορεί να το χωνέψει το σύστημα. Το βρίσκει σκανδαλώδες, το μισεί και θέλει να το καταστρέψει»