ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΡΘΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ-ΑΠΟΙΚΙΑΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Η Κέιτ Γκρένβιλ είχε κερδίσει προ ετών το βραβείο Όραντζγια το βιβλίο της Η ιδέα της τελειότητας. Με το Μυστικό ποτάμι κατάφερε να φθάσει στην τελική εξάδα του Μπούκερ το 2006. Έχει αξιοποιήσει στο έπακρο τη θέση της σε μια χώρα της Κοινοπολιτείας περιφερειακή, σχετικά άγνωστη παρά τα τεράστια εκσυγχρονιστικά της άλματα. Η σύγκρουση πολιτισμού και αγριότητας που χαρακτηρίζει το έργο της, οι οικολογικές και φεμινιστικές της ευαισθησίες, την τοποθετούν στην πολιτικά ορθή πλευρά των ιδεολογικών συγκρούσεων της εποχής μας. Είναι μια συμπαθής συγγραφέας και η τολστοϊκού τύπου συμπόνια που νιώθει για το ανθρώπινο είδος τής εξασφαλίζει ευρύ αναγνωστικό κοινό. Έχει εντούτοις κανείς την αίσθηση ότι οι περιγραφές της προβικτωριανής Αγγλίας στο πρώτο κυρίως μέρος του βιβλίου δεν έχουν την ακρίβεια και τη δύναμη των μεγάλων εκπροσώπων του είδους (με προεξάρχοντα τον Κάρολο Ντίκενς) παρά τις προσπάθειές της ν΄ αποδοθεί νατουραλιστικά η φτώχεια και η εκμετάλλευση της πρώιμης βιομηχανικής επανάστασης. Πιο μέσα στα νερά της μοιάζει να βρίσκεται όταν περιγράφει το αυστραλιανό τοπίο και τους ραγδαίους μετασχηματισμούς που συμβαίνουν σ΄ εκείνη τη γωνιά του πλανήτη. Όμως το γεγονός ότι οι ήρωές της είναι στο σύνολό τους αμόρφωτοι πρώην κατάδικοι ή άγριοι ιθαγενείς, τής στερεί (από λογοτεχνική πλευρά) το δικαίωμα να πραγματευθεί «δοκιμιακά» ένα πλούσιο ανθρωπολογικό υλικό. Αυτό το γεγονός καθιστά μεν την αφήγηση πειστική και ρέουσα αλλά αποστερεί το μυθιστόρημα από ένα εν δυνάμει συγκριτικό του πλεονέκτημα: την σε βάθος εξόρυξη των συντεταγμένων που ορίζουν δύο αντιτιθέμενα ετερογενή πολιτισμικά σύνολα, κάτι που οφείλει να χαρακτηρίζει το μετααποικιακό μυθιστόρημα.