[ Διαστάσεις ] Όταν το ροκ ράγισε το Τείχος

19 Ιουλίου 1988. Περίπου 160.000 άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί στο στάδιο του Βάισενζεε. Ήταν η μεγαλύτερη συναυλία που έγινε ποτέ στην Ανατολική Γερμανία. Και όταν ο Σπρίνγκστιν βγήκε στη σκηνή μιλώντας επικριτικά για το Τείχος, κανείς δεν ήξερε ακόμη πως σύντομα το σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου θα ανήκε στην Ιστορία
Πέρασαν 20 χρόνια από εκείνη τη βραδιά στο Ανατολικό Βερολίνο. Σήμερα, οργανωτές, ιστορικοί, αλλά και άνθρωποι που παρακολούθησαν εκείνη τη συναυλία τότε, συνειδητοποιούν ότι το μήνυμα του ροκ τραγουδιστή εστάλη σε μια κρίσιμη στιγμή της γερμανικής Ιστορίας. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, ένα κονσέρτο για τα 70ά γενέθλια του Νέλσον Μαντέλα στο Λονδίνο είχε μεταδοθεί σχεδόν σε όλο τον κόσμο. Δύο χρόνια αργότερα, ο Μαντέλα απελευθερώθηκε από τη φυλακή του απαρτχάιντ και, στη συνέχεια, εξελέγη πρόεδρος της Νότιας Αφρικής.

Ο Σπρίνγκστιν πολέμησε πολύ για να του δοθεί η άδεια και να τραγουδήσει τελικά στο Τείχος. Αν και τα τραγούδια του μιλάνε για συναίσθημα και πολιτική, η Ανατολική Γερμανία τον υποδέχθηκε τότε ως «ήρωα της εργατικής τάξης». Τελικά, χωρίς να το θέλουν, οι κομμουνιστές της Ανατολικής Γερμανίας τότε δημιούργησαν μια βραδιά που άλλαξε πολλά, περισσότερα από όσα άλλαξε το Γούντστοκ στην Αμερική. Είχαν ονομάσει τη συναυλία «Κονσέρτο για τη Νικαράγουα». Εκνευρισμένος ο Σπρίνγκστιν, ενώ η συναυλία βρισκόταν σε εξέλιξη, σταμάτησε τη μουσική. Κοίταξε το κοινό και, με βαριά γερμανική προφορά, είπε λίγο προτού αρχίσει να τραγουδά το «Chimes of Freedom» («Καμπάνες Ελευθερίας») του Μπομπ Ντίλαν: «Δεν είμαι εδώ για να υποστηρίξω ή να καταδικάσω κάποια κυβέρνηση. Ήρθα εδώ για να παίξω ροκ για εσάς, πολίτες του Ανατολικού Βερολίνου, με την ελπίδα ότι μια μέρα όλα τα εμπόδια θα καταρρεύσουν». Τα λόγια του έθρεψαν την απογοήτευση και την αγανάκτηση που ωρίμαζε στην Ανατολική Γερμανία και κυρίως στην πόλη που είχε χωριστεί από το Τείχος τις πιο σκοτεινές ώρες του Ψυχρού Πολέμου το 1961. Όπως γίνεται γνωστό, τώρα, από τον Ανατολικογερμανό διοργανωτή της συναυλίας, οι σκληροπυρηνικοί ηγέτες απρόθυμα δέχθηκαν τα σχέδια της οργάνωσης νέων του Κομμουνιστικού Κόμματος για τον Σπρίνγκστιν. Ήταν μια περίοδος αλλαγής, και σε αυτό είχαν συντελέσει και οι μεταρρυθμίσεις της περεστρόικα του προέδρου της ΕΣΣΔ, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. «Έπρεπε να πολεμήσουμε σκληρά για να λάβουμε την άδεια, αλλά τελικά τα καταφέραμε», λέει ο Ρόλαντ Κλάους, μέλος σήμερα του γερμανικού Κοινοβουλίου και από τους διοργανωτές της συναυλίας τότε. «Το ροκ είχε διεθνή απήχηση. Αν η Ανατολική Γερμανία ήθελε να κάνει κάτι τους νέους, τουλάχιστον θα έπρεπε να τους αφήσει να έρθουν σε επαφή με τη ροκ μουσική. Ήμασταν περήφανοι που ο Μπρους Σπρίνγκστιν τραγούδησε για εμάς…».