Το Πνεύμα του Τόνου

Κλεισούρα

Επιστρέφοντας από το Αγρίνιο ξαναπεράσαμε ανάμεσα από τα δύο κάθετα, πανύψηλα βουνά τα οποία σχηματίζουν ένα μεγάλο, ονειρεμένο πέρασμα. (Πηγαίνοντας «δεν το πρόσεξα»). Κάποιοι ευλογημένοι όταν έφτιαχναν τους δρόμους είχαν την πρόνοια και φύτεψαν και στις δύο πλευρές πικροδάφνες. Είναι ο καιρός τους και ανθίζουν. Και μοσχοβολά το σύμπαν. (Αγαπημένο πρόσωπο είχε την επιθυμία όταν πεθάνει να βάλουν στο στόμα του «της πικροδάφνης τον ανθό». Έφαγε τον κόσμο ο πάντα θαυμάσιος Χρ.

Λιοντάκης να ψάχνει να βρει πικροδάφνη. Τη βρήκε).

Βραδινές ώρες το πέρασμα πρέπει να είναι πέραν του κόσμου ετούτου. Και ασφαλώς τόπος παλαιών ληστών. Ορμητήριο και τανάλια για τους ταξιδιώτες. Ο Γ. Τριάντης μού είπε ότι ονομάζεται «Κλεισούρα».

Έψαξα, αλλά στα λεξικά βρήκα άλλες Κλεισούρες. Με το άκουσμα όμως της ονομασίας μού ΄ρθε στο μυαλό η λέξη όταν την πρωτάκουσα στο ραδιόφωνο. Πρέπει να ήταν μέρες εθνικής ανάτασης.

Κάποιος ηθοποιός, ασφαλώς του Εθνικού Θεάτρου, διαβάζοντας ένα κείμενο με βραχνή, μπάσα φωνή, καλή ορθοφωνία και συγκίνηση μιλούσε για τις φονικές μάχες που έγιναν σε κάποια Κλεισούρα. Να ήταν εδώ και πότε; Με ποιους εχθρούς; Τι έγινε μετά; Ποιος έγραψε το κείμενο και ποιος ήταν ο ηθοποιός;

Δεν έδινα τότε σημασία σ΄ αυτά τα ελάχιστα και ωστόσο χρήσιμα. Πέρασαν τουλάχιστον 50 χρόνια και η Κλεισούρα με καταδιώκει. Ως λέξη ήταν θαμμένη και περίμενε την ώρα της για την Ανάσταση. Όταν την είδα καταπράσινη με τις άσπρες και κόκκινες πικροδάφνες, όλα ήρθαν καταπάνω μου. Τη χαιρόμουν όμως σε καιρούς ειρήνης. Μαύρης ειρήνης.