Το Πνεύμα του Τόνου

Άλλη γραφή

Δεν μου αρέσει να μπαίνω στα χωράφια άλλων ειδικών συναδέλφων αλλά καμιά φορά αντιδρώ όχι ως κριτικός αλλά, επιτρέψτε μου, ως επαρκής, ελπίζω, αναγνώστης και όταν βρω κάτι που αρνητικά ή θετικά ερεθίζει τα αντανακλαστικά μου τοποθετούμαι. Έτσι σήμερα θα ήθελα να επισημάνω μια, νομίζω, νέα γραφή, ένα νέο ιδιότυπο ύφος λογοτεχνικής λογικής, θα έλεγα, που συνάντησα στις τρεις μικρές νουβέλες («Λοξίας», «Φατσέας», Φυγή») με τον γενικό τίτλο «Λοξίας» (Εκδόσεις Ίνδικτος) του Σπύρου Γιανναρά.

Ο νέος αυτός πεζογράφος διαθέτει σπάνια και χωνεμένη παιδεία, έχει υποδόριο χιούμορ και μια βαθιά αλλά κριτικότατη μελαγχολία, μια απαισιόδοξη (και πώς όχι;)

αντίληψη για τα ανθρώπινα. Η «ανθρωπότητά» του περιγράφεται με μαύρα γράμματα αλλά όχι χωρίς ευσπλαγχνία για την κατάντιά της, τη μιζέρια της και τη χολή της. Για τη λογοτεχνικότητα του Γιανναρά θα μιλήσουν οι ειδικοί.

Εγώ περισσεύω. Διαπιστώνω απλώς πως μια νέα γενιά συγγραφέων αντιδρούν στη φτήνια των ευπώλητων και θέτουν καίρια ερωτήματα για την ανθρώπινη κατάσταση.