Φαινόμενα
Το ξέφρενο πανηγύρι όχι των ανθρώπων, αλλά του υλισμού στη Μύκονο γίνεται καθημερινώς «είδηση» από το Star
Θερινή παρωδία Φτάνουν στους τηλεοπτικούς δέκτες εικόνες ομαδικού σεληνιασμού που αποκαλείται γλέντι στη Μύκονο, όπου ξορκίζεται οτιδήποτε ανθρώπινο
Πόσο ξεσαλωμένο νιάτο αντέχει να δει ο τηλεθεατής; Και για ποιο λόγο; Γιατί άραγε είναι «είδηση» η δεσποσύνη με το σορτσάκι και το σουτιέν που κοπανιέται σε ένα μπαρ της Μυκόνου, κάθιδρη και σεληνιασμένη; Ή ο μαντράχαλος που έχει βγάλει το μπλουζάκι του και λούζεται με σαμπάνια ή ό,τι άλλο επιδεικνύοντας τριχωτή γάμπα και στέρνο, ενώ λικνίζεται σαν σκούνα στην τραμουντάνα; Και δεν φτάνουν όλα αυτά τα αντιαισθητικά και άνευ νοήματος πλάνα από γλεντοκοπήματα, τα συνδέει και αγριοφωνάρα ρεπόρτερ τινός, ονόματι Νίκος Τσιλιμπουνιδάκης, που ουρλιάζει χωρίς να λέει τίποτε, για να δείξει ότι η φασαρία είναι τόσο μεγάλη που πνίγεται η φωνή του. Χθες τον τραβολόγαγε ένας υποτίθεται πορτιέρης σε μπαρ, για να τον χώσει στο μαγαζί του και να προβληθεί το τσακίρ κέφι που γίνεται και εκεί και εκείνος φώναζε «όχι άλλο μπααααααρ, όχι άλλο μπάααααρ» (παράφραση της αλήστου μνήμης κουρκουλείου ατάκας «όχι άλλο κάρβουνο»). Ωστόσο, μάλλον οι τηλεθεατές θα ΄πρεπε να ουρλιάζουν τη συγκεκριμένη ατάκα.
Όλο αυτό που επαναλαμβάνεται σε κάθε δελτίο ειδήσεων του Star, σαν να πρόκειται για γενικευμένη κατάσταση και κυρίαρχη στο ελληνικό θέρος, μοιάζει με περίεργο τελετουργικό. Κάτι σαν ομαδικός εξορκισμός, όπου τα κορμιά χτυπιούνται με λύσσα μέχρι να εξέλθει ο δαίμων… αλήθεια ποιος; Ίσως ο δαίμων του φόβου για το σκοτεινό μέλλον.
Θλιβερές στην πραγματικότητα εικόνες, καθώς το ξέσπασμα μιας επιδεικτικής σεξουαλικότητας δεν αποκαλύπτει παρά την έλλειψή της.
Μια επίδειξη εσωρούχων στα δρομάκια της Μυκόνου, όπου ωραιότατες νεαρές περιφέρονται με δαντελωτές υποσχέσεις χωρίς… αποδέκτες, προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη θλίψη. Γιατί αυτό που είναι σε κοινή θέα εξ ορισμού έχει αποβάλει το γλυκό μυστήριο της ιδιωτικής απόλαυσης, τον ερωτισμό της συνάντησης. Τίποτε από αυτά δεν μολύνει με ανθρώπινους χυμούς τη μηχανική επίδειξη τάχα προκλητικής σάρκας στα δρομάκια της Μυκόνου, που έχει εξελιχθεί σε ένα είδος ελεγχόμενου «εργαστηρίου γλεντιού».
Γιατί, φυσικά, όλη αυτή η επίμονη επίδειξη κεφιού, το οποίο συνοψίζεται σε γυμνή σάρκα που κουνιέται τρελά πάνω σε τραπεζάκια, μπάρες και ό,τι άλλο μπορεί να χρησιμεύσει ως βάθρο, πόρρω απέχει από την πραγματική ελευθερία της διάθεσης του σώματος και της ψυχής που υποτίθεται ότι υπόσχονται οι διακοπές του παιδικού μας μύθου.
Αυτός πρώτος καταλύεται με το μεγάλωμα και έρχεται η τηλεόραση να τον ανασυνθέσει με τους όρους της, μετατρέποντάς τον σε ψευδοαφορμή για ενήλικη αποβλάκωση.
Tα κορμιά χτυπιούνται με λύσσα μέχρι να εξέλθει ο δαίμων… αλήθεια ποιος; Ίσως ο δαίμων του φόβου για το σκοτεινό μέλλον
Υπερπαραγωγή «διακοπές στη Μύκονο»
Γλέντι στειρωμένο που το επαναφορτίζει η γοητεία των τηλεοπτικών προβολέων, αφού στη θέα τους «ανάβει το κέφι», χτυπιούνται με περισσότερη λύσσα τα κορμιά για να επιδείξουν… έκσταση. Όχι από την ευτυχία της συνενοχής, αφού η δήθεν καλοπέραση είναι σε κοινή θέα, όχι από τον έρωτα, αφού και αυτός υποκύπτει στη μηχανική επίδειξη θωπειών, αλλά από την έκσταση της συμμετοχής στην εικόνα του γλεντιού.
Αυτή η παρωδία γίνεται καθημερινώς «είδηση» από το Star, το ξέφρενο πανηγύρι όχι των ανθρώπων, αλλά του υλισμού, που τους ωθεί να απαλλαγούν από ό,τι τους ανήκει, από τις πολύ προσωπικές στιγμές χαράς, για να τις ανακτήσουν ως μαζικό θέαμα στο οποίο ο καθείς συμμετέχει εκ νέου, αλλά με ρόλο πλέον κομπάρσου. Για να θυμάται ότι πήρε μέρος στην υπερπαραγωγή «διακοπές στη Μύκονο», μια βιαστική σκιά που χτυπιόταν και αυτή σεληνιασμένη μεταξύ άλλων. Ζηλευτή κατάσταση;














