Και ο Τούρκος ψήφισε κατά

ΕΙΝΑΙ η πρώτη φορά που το Οικουμενικό Πατριαρχείο στράφηκε δικαστικά κατά του Τουρκικού Δημοσίου.

Αντικείμενο το Ορφανοτροφείο της Πριγκίπου, το οποίο η Τουρκία προσπαθούσε να απαλλοτριώσει, αξιοποιώντας πονηρά τον βακουφικό νόμο του 1935. Η υπόθεση δικάστηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο του Στρασβούργου. Η απόφαση που βγήκε χθες, δικαίωσε το Πατριαρχείο- και μάλιστα ομοφώνως. Επτά στους επτά δικαστές- εκ των οποίων ένας Τούρκος!- ψήφισαν κατά της Τουρκίας.

Ελληνοτουρκική ομάδα
ΠΕΡΑ από τα νομικά, υπάρχει και ενδιαφέρον παρασκήνιο. Η υπόθεση ανατέθηκε το 2005 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών- και βετεράνο δικών στο Στρασβούργο- Νίκο Αλιβιζάτο, καθώς και στον λέκτορα του Πανεπιστημίου Θράκης Γ.Κτιστάκι. Τη χειρίστηκε, από πλευράς Φαναρίου, ο Μητροπολίτης Φιλαδελφείας Μελίτων.

ΚΡΙΣΙΜΗ θεωρείται η επιμονή των Ελλήνων δικηγόρων να αναλάβουν από κοινού την υπόθεση και Τούρκοι συνάδελφοί τους νομικοί. Αίτημα που έγινε δεκτό από το Φανάρι, αφού μαζί με τους Έλληνες δούλεψε και ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Γαλατά-Σεράι Α.Σακμάρ. Έτσι, η δίκη στο Στρασβούργο δεν έλαβε χαρακτήρα ελληνοτουρκικού ποδοσφαιρικού ματς. Αλλά αντιμετωπίστηκε σαν μια υπόθεση παραβίασης άσκησης δικαιωμάτων- εν προκειμένω της κυριότητας που έχει το Πατριαρχείο επί της Πριγκίπου.

Έρχονται οι «Γκρικ-Αμέρικανς»
ΣΕ ΑΥΤΗΝ την προσέγγιση επέμεινε μέχρι τέλους η ελληνοτουρκική ομάδα. Ακόμη κι όταν εμφανίστηκε στο Στρασβούργο στο φινάλε της δίκης ένα τιμ Ελληνοαμερικανών δικηγόρων από την Αρχιεπισκοπή Αμερικής.

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ Φαναρίου- Ομογένειας είναι γνωστές. Οι «Γκρικ-Αμέρικανς» ήθελαν να λάβει η υπόθεση άλλον χαρακτήρα και να παρακινηθεί το Δικαστήριο του Στρασβούργου να αναγνωρίσει τη νομική προσωπικότητα και την οικουμενικότητα του Πατριαρχείου. Δηλαδή να μετατραπεί η υπόθεση σε «μητέρα όλων των δικών» που να επιλύσει- περίπου συνολικά- τις διαφορές Φαναρίου- Τουρκίας. Τελικώς, και χάρη στην παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημητρίου, το πεδίο δεν διευρύνθηκε. Η υπόθεση παρέμεινε εστιασμένη στο δικαίωμα του Πατριαρχείου να έχει κινητή και ακίνητη περιουσία στην Τουρκία. Το οποίο αναγνώρισε πανηγυρικά το Δικαστήριο.