Όλος ο κόσμος ένα μεγάλο κρεβάτι…

Μου είναι αδιανόητο πώς μία πρωτοπαρουσιαζόμενη στην Ελλάδα όπερα του Μπέντζαμιν Μπρίτεν- που δεν είναι δα και ηλεκτρονική μουσική, αλλά ένα εντελώς βατό ακόμα και για ανίδεους μουσικό ιδίωμα- πάνω στο πασίγνωστο «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» του Σαίξπηρ και με ελληνικούς υπέρτιτλους, την οποία παρουσιάζει η Όπερα της Λυών για το Φεστιβάλ Αθηνών, δεν μπορεί να γεμίσει αξιοπρεπώς τις 1.800

θέσεις της Αίθουσας «Τριάντη» του Μεγάρου Μουσικής.

Πού ήταν τη Δευτέρα οι μουσικοί μας, οι συνθέτες μας, οι χιλιάδες σπουδαστές- εκεί πια σηκώνω τα χέρια ψηλά, η επιστήμη έχει τον λόγο….- των δεκάδων ωδείων μας; Δεν τους ενδιαφέρει; Και μην τολμήσει να μου πει κανείς πως είναι ποσό που συζητιέται τα 10 ευρώ του «μειωμένου» εισιτηρίου… Πέραν όμως από το «σύμπτωμα» που επισημαίνω, ένα θέλω να σας πω: Πως πρόκειται- και πάλι- για μια υπέροχη παράσταση. Ο Καναδός Ρόμπερτ Κάρσεν έχει στήσει ένα θέαμα τερπνό, λυρικό- το στοιχείο που βασιλεύει και στο έργο του Μπρίτεν- και αστείο- χιούμορ να δείτε στις σκηνές με τους μαστόρους, ένας εκπληκτικός Ρόμπιν (Πουκ), ο δικός μας, Κύπριος Μίλτος Γερολέμου, κοντούλης, χοντρούλης αλλά αεικίνητος, ίδιος φαύνος, και ένας απολαυστικός Πάτος/γάιδαρος με… υπερενισχυμένα «προσόντα», ο Ιέιν Πάτον- όπου το στυλ δεν είναι αυτοσκοπός.

ΙΝFΟ

Και απόψε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη») στις- προσοχή!- 20.00. Εισιτήρια: 60, 40, 30, 20, (μειωμένο) 10 ευρώ.

Όσο για τον σκηνογράφο/ενδυματολόγο Μικαέλ Λεβίν, ε, αυτός δίνει ρέστα- έχει μεγαλουργήσει. Μία σκηνή-αχανές κρεβάτι στην πρώτη πράξη- όλος ο κόσμος ένα κρεβάτι…- που γίνεται έξι κρεβάτια στη δεύτερη και τρία αιωρούμενα στην τρίτη, ένα φεγγαράκι που μεγαλώνει, γίνεται τεράστιο και ύστερα ένα δρεπανάκι τόσο δα, όλα βουτηγμένα σε ένα πράσινο κυπαρισσί αλλά και με λευκό, μπλε σαξ, κόκκινα γάντια για τα ξωτικά, μια πινελιά γκρενά και στο τέλος ιβουάρ/χρυσό και ελάχιστο μαύρο- μια συμφωνία χρωμάτων μεθυστική.

Και μια παραγωγή αντοχής δεκαεπτά χρόνων που ο δικός μας Κωνσταντίνος Καρύδης υποστηρίζει από το πόντιουμ εξαιρετικά. Ένα μόνο σας λέω: ΜΗ χάσετε τη σημερινή τελευταία παράσταση. Δεν είναι μόνο η προσωπική μου γνώμη- οι ολίγοι του κοινού χειροκροτούσαν στο τέλος σαν τρελοί και φώναζαν «μπράβο». Όσο για το Ελληνικό Φεστιβάλ, ας μην απογοητεύεται- «η κλασική μουσική δεν τραβάει κόσμο»… Ας το παλέψει. Μπορεί!