Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε

Διακοπές, φιρμάτο και ακρίβεια

«Αγαπητέ “Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;”. Επειδή όλοι μιλάνε για την ακρίβεια, θέλω να πω κι εγώ δυο λόγια. Ακούω πως, λόγω της ακρίβειας, ο κόσμος έχει γονατίσει. Τρέμει το φυλλοκάρδι του, λένε στις ειδήσεις, όταν μπαίνει στο σούπερ μάρκετ. Και, ακόμα περισσότερο, όταν βγαίνει από εκεί. Την ίδια στιγμή που μιλάμε για την τιμή της ντομάτας, τα φιρμάτα ρούχα κάνουν καλές πωλήσεις. Το ξέρω καλά, γιατί έχω σχέση με τέτοια μαγαζιά. Και, εάν δεν μπορούν να αγοράσουν το φιρμάτο ορίτζιναλ, οι νέοι αγοράζουν το φιρμάτο-μαϊμού. Όπως ο φίλος μου ο Μανώλης, που επέστρεψε από την Τουρκία με μια ντουζίνα πουκάμισα Dolce & Gabbana-μαϊμού. Σε τιμή εξευτελιστική- για τα δεδομένα της Ελλάδας φυσικά. Δεν πειράζει που είναι μαϊμού το φιρμάτο. Σημασία έχει να είσαι “in”, όπως προτάσσουν οι διαφημίσεις. Είμαστε διατεθειμένοι να τρώμε ψωμί και κρεμμύδι, αλλά δεν μπορούμε πια να ζούμε χωρίς το φιρμάτο. Ακούω ότι ο κόσμος δυσκολεύεται να πάει διακοπές. Και όμως μια φίλη μου, που εργάζεται σε ταξιδιωτικό γραφείο, μου έλεγε πως φέτος οι κρατήσεις για ταξίδια σε εξωτικά μέρη έχουν αυξηθεί. Για να είμαστε στο κέντρο της προσοχής σήμερα, χρειαζόμαστε και ένα εξωτικό ταξίδι. Με όλα αυτά δεν θέλω να φανώ απλοϊκή και κυνική. Δεν είμαι ενάντια στη μόδα και στα ταξίδια. Προσωπικά, αν και είναι η δουλειά μου, σπάνια φοράω φιρμάτα ρούχα. Λατρεύω όμως τα ταξίδια. Δεν θέλω να πω, λοιπόν, ότι απλά μας αρέσει το παράπονο και η κλάψα (αν και αυτό αποτελεί το αγαπημένο μας εθνικό σπορ). Την ακρίβεια την βλέπω. Δεν μπορεί να κρυφτεί, άλλωστε. Βλέπω πως η τιμή της βενζίνης αρχίζει και μοιάζει με τιμή κρασιού. Πιστεύω όμως ότι οι κρίσεις έχουν και την καλή τους πλευρά. Σε κάνουν να χάσεις την “ευδαιμονία” σου. Είναι μια ευκαιρία να αναρωτιέσαι: “ποιος με κυβερνά;”, “πώς ζω;”, “ποιες είναι οι προτεραιότητές μου;”. Δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα γύρω σου εάν δεν αλλάξεις πρώτα τον εαυτό σου. Επομένως, ας αφήσουμε λίγο τις δημοσκοπήσεις και ας αρχίσουμε τις ενδοσκοπήσεις. Να σας πω με ένα παράδειγμα τι εννοώ. Διάβασα προχθές στα “ΝΕΑ” ότι πολλοί εργοδότες ψάχνουν να βρουν υπαλλήλους, αλλά οι νέοι δεν ανταποκρίνονται. Οι νέοι σήμερα ονειρεύονται κυρίως δουλειές στο Δημόσιο, λέει το δημοσίευμα. Περίμενα αυτή η είδηση να γίνει κύριο θέμα συζήτησης. Γιατί δείχνει ένα κομμάτι του εαυτού μας που πρέπει να μας ενδιαφέρει περισσότερο από την τιμή της ντομάτας και της βενζίνης. Είδατε όμως πουθενά να γίνει συζήτηση πάνω σε αυτό; Φοβάμαι ότι όλοι την αντιμετωπίσαμε ως την πιο φυσική είδηση του κόσμου. Την ίδια στιγμή, σε δημοσκόπηση του Ευρωβαρόμετρου προκύπτει ότι είμαστε πολύ απαισιόδοξοι για το μέλλον. Μα πώς να μην είμαστε απαισιόδοξοι, όταν το 2008 συμπεριφερόμαστε με τη νοοτροπία του 1978; Αναρωτιέμαι: γιατί ένας νέος 21 ή 22 χρόνων προτιμά να μείνει άνεργος παρά να δουλέψει, ασφαλισμένος, για 700 ευρώ τον μήνα, τουλάχιστον; Γιατί ένας νέος προτιμά να μείνει άνεργος, να εξαρτάται από τους γονείς του, παρά να αλλάξει τον τόπο της κατοικίας του για χάρη της δουλειάς; Γιατί να θεωρείται απαράδεκτο να είσαι 21 χρόνων και να ζεις ανεξάρτητος/η συγκατοικώντας με κάποιον άλλον, όπως γίνεται σε χώρες πιο αναπτυγμένες από εμάς; Αυτές και άλλες ερωτήσεις πρέπει να υποβάλουμε στον εαυτό μας. Και, όταν απαντήσουμε, ίσως ανακαλύψουμε γιατί στις δημοσκοπήσεις προκύπτει ότι η ακρίβεια μάς ενοχλεί πάρα πολύ, η ανεργία λιγότερο και η διαφθορά ακόμα λιγότερο.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία Έλενα Μ., Κυψέλη»

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com