ΜΑΤΙΕΣ Ποδήλατα

Στο εξωτερικό έχει ζήσει πολλά χρόνια ο υπουργός Μεταφορών Κ. Χατζηδάκης. Και γνωρίζει φυσικά, από προσωπική πείρα, τη στενή σχέση του Ευρωπαίου πολίτη με το ποδήλατο. Εύλογο, επομένως, το ερώτημα: γιατί δεν κάνει κάτι τώρα που περνάει από το χέρι του για να μπει το ποδήλατο και στη ζωή του Έλληνα; Οι δυσκολίες είναι μεγάλες; Και ποιες; Και δεν υπάρχουν τρόποι για ν΄ αντιμετωπισθούν;

Το ποδήλατο είναι υγεία. Σημαίνει πόλη με λιγότερους ρύπους. Το ποδήλατο είναι γυμναστική. Δεν επιτρέπει μεγάλες ταχύτητες, ώστε να καθίσταται επικίνδυνο για τους ποδηλάτες. Είναι ήρεμο, φιλικό μεταφορικό μέσον για όλους. Είναι αναψυχή. Είναι φτηνό. Δεν χρειάζεται καύσιμα. Έχει να κάνει με τον άνθρωπο και όχι με τις μηχανές. Γιατί, λοιπόν, δεν ψάχνουμε να βρούμε τρόπους που θα μας επιτρέπουν να το χρησιμοποιούμε περισσότερο;

Ξέρω. Οι δρόμοι μας είναι όλο ανηφόρες- κατηφόρες. Οι οδηγοί των αυτοκινήτων δεν έχουν την κουλτούρα που πρέπει για να σέβονται και να διευκολύνουν τους ποδηλάτες. Αντίθετα, είναι έτοιμοι, ανά πάσα στιγμή, να τους τρομοκρατήσουν, να τους στριμώξουν στο πεζοδρόμιο, να τους κάνουν να πέσουν κάτω και ίσως να τους τραυματίσουν. (Σκεφτείτε, τι τραβάει ένας γιωταχής από κάποιον βιαστικό και «μάγκα» φορτηγατζή…).

Ελάχιστους ποδηλάτες συναντούσα στους δρόμους της Αθήνας πριν από δύο, τρία χρόνια. Στη Θεσσαλονίκη, τα πράγματα ήταν καλύτερα. Στο πλατύ πεζοδρόμιο της παραλιακής λεωφόρου κυκλοφορούσαν και κυκλοφορούν, οδηγημένα από νέους, αρκετά ποδήλατα. Διάβασα στα «ΝΕΑ» (Μάνος Χαραλαμπάκης) ένα ολοσέλιδο κομμάτι για το ποδήλατο και τους ποδηλάτες της πρωτεύουσας. Έτριβα τα μάτια μου από την έκπληξη: σήμερα, χρησιμοποιούν ποδήλατα 2.500 Αθηναίες και Αθηναίοι! Όχι για πλάκα. Αλλά για να πηγαίνουν στις δουλειές τους.

Οι ίδιοι σχεδίασαν και έναν ποδηλατικό χάρτη της Αθήνας και του Πειραιά. Λένε: «Η ιδέα ήταν να συγκεντρωθούν όλες οι ποδηλατικές διαδρομές μαζί.

Μαζευτήκαμε ποδηλάτες, μηχανικοί κυρίως. Αξιοποιήσαμε τις γνώσεις και τις εμπειρίες μας. Και τρέξαμε και στις διαδρομές που προτάθηκαν. Το δίκτυο είναι 140 χιλιομέτρων. Οι περισσότερες διαδρομές έχουν σταθερή κλίση. Επιπλέον, μόνο σε ένα μικρό ποσοστό των αξόνων απαιτούνται μικρές παρεμβάσεις. Σε αρκετές περιπτώσεις, δεν χρειάζεται καν να απομακρυνθούν θέσεις στάθμευσης για τα Ι.Χ. Το πιο βασικό είναι να μπει σήμανση. Να ξέρουν δηλαδή οι οδηγοί ότι από εκείνο το σημείο περνάνε ποδήλατα».

ΥΓ: Το κείμενο αυτό το έγραψα πριν από είκοσι μέρες. Δεν το δημοσίευσα γιατί μπήκαν στη μέση άλλα, πιο επίκαιρα θέματα. Την Πέμπτη όμως 12/6 Χατζηδάκης και Κακλαμάνης ανακοίνωσαν ότι θα γίνουν δύο ποδηλατόδρομοι στην Αθήνα, μήκους 20 χιλιομέτρων. Ο πρώτος, 13 χιλ., θα συνδέει τα πάρκα Σχολής Χωροφυλακής και Ιλισίων, μέσω Γουδή, της Πολυτεχνειούπολης και της Πανεπιστημιούπολης. Ο δεύτερος θ΄ αρχίζει από το Παναθηναϊκό Στάδιο και θα φτάνει στο Φάληρο.

Επιτέλους!..