Η Πολυνησία των Δωδεκανήσων

Τι και αν κάποτε εξαιτίας του σχήματός του το έλεγαν Γαϊδουρονήσι. Οι κάτοικοί του το αγάπησαν και σήμερα απολαμβάνουν, τουλάχιστον το καλοκαίρι που δεν νιώθουν απομονωμένοι από την υπόλοιπη χώρα, τη γαλήνη του τόπου τους. Μάλιστα πριν από περίπου 50 χρόνια όλοι οι κάτοικοι υπέγραψαν το κείμενο μετονομασίας του νησιού σε Αγαθονήσι, από το αγαθόχορτο το οποίο συναντάται στο νησί. Ο μικρόκοσμος του νησιού ορίζεται από τους δορυφόρους του, τα μικρά ακατοίκητα νησάκια που το προφυλάσσουν σχηματίζοντας έναν πλούσιο ψαρότοπο. Η διαύγεια της θάλασσας αντισταθμίζει τον μικρό αριθμό των παραλιών που διαθέτει το νησί, με καλύτερες ανάμεσά τους αυτές του Αϊ-Γιώργη, της Σπηλιάς και του Γαϊδουραύλακου. Όμως στο νησί παρουσιάζουν ενδιαφέρον και οι μοναδικοί στο είδος τους «θόλοι», βυζαντινά κτίσματα του 11ου αιώνα με αεραγωγούς στην οροφή τους, που λειτουργούσαν ως μεγάλες αποθήκες- πιθανόν τροφίμων- ενώ πίσω από το ξωκλήσι του Αϊ-Νικόλα υπάρχει ο «βότσος», ένα μεγάλο βάραθρο που επικοινωνεί με υπόγειες στοές με τις δύο άκρες του νησιού. Το Αγαθονήσι έχει τρεις γραφικούς οικισμούς, τον Άγιο Γεώργιο που είναι και το λιμάνι του νησιού, το Μεγάλο Χωριό και το Μικρό Χωριό. Το Μεγάλο Χωριό είναι ο μεγαλύτερος και αρχαιότερος οικισμός του νησιού, αθέατος από τη θάλασσα για να προστατεύεται από τους πειρατές ενώ οι άλλος οικισμοί έχουν πολύ λίγους κατοίκους.