ΜΑΤΙΕΣ «Ευρώ 2008»

Ήταν υπέροχο το «Ευρώ 2008»!

Δύναμη, πάθος, συνεχείς ανατροπές στο σκορ, ματσάρες που κρίθηκαν στα πέναλτι. Δικαίως κατέκτησε το Κύπελλο η Ισπανία. Γιατί ο προπονητής της, 70 ετών, είναι μάγκας. Πέταξε από την ομάδα έξι παλιούς, κουρασμένους, παιχταράδες και τους αντικατέστησε με νέα παιδιά, που γυάλιζε το μάτι τους. Κρίμα που η ελληνική ομάδα στραπατσαρίστηκε από την αρχή και δεν πέρασε ούτε στις «8»…

Πολλές ήταν οι αιτίες. Η πρώτη: η κλάση μας. Το ότι κερδίσαμε το τρόπαιο του 2004 δεν μας κατέστησε, αιφνιδίως, υπερομάδα. Μέτριοι ήμασταν και τότε, ως υλικό. Αλλά οι παίκτες υπερέβαλαν εαυτούς. (Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι κανένας απ΄ όλους δεν «έπιασε» σε σπουδαία ομάδα του εξωτερικού). Οι αντίπαλοι δεν μας υπολόγιζαν. Ο Ρεχάγκελ οχύρωσε την ομάδα σφιχτά, αμυντικά, ποντάροντας στις αντεπιθέσεις. Και είχαμε, τέλος, τύχη βουνό. Στον αγώνα με την Τσεχία, αίφνης, έπρεπε να χάσουμε με τρία γκολ διαφορά.

Ωστόσο, πήραμε ψηλά τον αμανέ. Πιστέψαμε ότι γίναμε υπερομάδα. Πολλοί παίκτες μας, αγέρωχοι και υπέροχοι, δήλωναν ότι δεν υπάρχει ομάδα που μπορεί να μας «χτυπήσει», «αν παίξουμε το ποδόσφαιρο που ξέρουμε»! Αλλά και ο κόσμος την «ψώνισε».

Τερματίσαμε τελευταίοι! Τρία παιχνίδια, τρεις ήττες και μόνο ένα γκολ στο ενεργητικό μας. Και μας γιουχάρισαν, επιπλέον, για το αντιποδόσφαιρό μας!

Τις πταίει; Πολλοί και πολλά. Πρωτίστως, ο προπονητής. Ο θαυματοποιός Ρεχάγκελ κοιμήθηκε στις δάφνες του και δεν πήρε χαμπάρι τι γίνεται στην Ισπανία, την Ολλανδία, την Τουρκία. Δεν έκανε τίποτα για να βελτιώσει την ομάδα από άποψη φυσικής κατάστασης, τακτικής και λεπτομερειών (δουλεμένες κομπίνες κ.λπ.). Δεν κατάλαβε ότι οι περισσότεροι παίχτες μας ήταν ντεφορμέ. Και αρνιόταν πεισματικά να προχωρήσει σε ενέσεις ανανέωσης.

Οι παίκτες: κανένας δεν έφτασε σε ικανοποιητικό, απλώς, επίπεδο. Χειρότερος όλων, ο σπουδαίος Νικοπολίδης. Ήταν έντρομος.

Κάθε έξοδός του προκαλούσε σύγχυση στην άμυνα. Ήταν κίνδυνος-θάνατος για την εστία μας. Έχει 100% ευθύνη για το δεύτερο γκολ των Σουηδών, όπως και για το γκολ των Ρώσων. Αλλά και από τους υπόλοιπους διεθνείς δύσκολα να ξεχωρίσεις κάποιον. Ο Σεϊταρίδης κακός. Ο Τοροσίδης, εκτός θέσης, μετριότατος. Το ίδιο και ο Μπασινάς. Ο Καραγκούνης «καπετάν φασαρίας», αλλά από ουσία μηδέν. Η επίθεση; Ό,τι αρνητικό και να πούμε σωστό θα είναι.

Και τώρα τι γίνεται; Νομίζω ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Ο Ρεχάγκελ πάλι στους 35άρηδες θα στηριχτεί και θα ενισχύσει την ομάδα με 2-3 νέους. Αλλά ξέρει ποιους νέους; Ο άνθρωπος δεν παρακολουθεί ελληνικό ποδόσφαιρο. Μα και να παρακολουθούσε, ποιοι είναι οι νέοι, σήμερα, εκτός του Παπασταθόπουλου και του Νίνη που έχουν τις ικανότητες να ενταχθούν, ίσως, στην εθνική ομάδα; Θα φωνάξει τον Στολτίδη που σνόμπαρε ή τον Ζήκο που κρέμασε τα παπούτσια του; Δείτε τι συμβαίνει αυτόν τον καιρό στον αθλητικό Τύπο: κάθε μέρα όλο και καινούργιοι «άσοι» εμφανίζονται, από κάθε γωνιά της υφηλίου! «Άσοι» που θα τους αγοράσουν πανάκριβα οι ομάδες μας και θα τους διώξουν, ως ανίκανους, του χρόνου το καλοκαίρι! Η ίδια ιστορία πάντοτε με τα εκατομμύρια να σκορπίζονται σε παίκτες, μάνατζερ, ενδιάμεσους, «ψιθυριστές», προπονητές, Τύπο. Και για τα φυτώρια των ομάδων ούτε δεκάρα! Καμιά μέριμνα! Έχουμε, δυστυχώς, ξεχάσει ότι από τα φυτώρια του Παναθηναϊκού ξεπετάχτηκαν δέκα, τουλάχιστον, παιχταράδες.