[ Δρόμοι ]

Σε αυλή…
… των θαυμάτων φιλοδοξούσε να μετατρέψει τη γαλλική προεδρία ο Νικολά Σαρκοζί. Όμως, την ίδια κιόλας μέρα που ο Γάλλος πρόεδρος αναλάμβανε τα ηνία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο «Πολωνός υδραυλικός» έπαιρνε την εκδίκησή του: η Πολωνία ανακοίνωνε πως δεν πρόκειται να επικυρώσει την Ευρωσυνθήκη. Γιατί να βιαστεί άλλωστε; Πολλές ευρωπαϊκές χώρες θα ζήλευαν σήμερα την πολωνική οικονομική ανάπτυξη. Ο Πολωνός υδραυλικός έχει πια τη δυνατότητα να ταξιδεύει ελεύθερα σε οποιαδήποτε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά προτιμάει να μένει στη δική του. Αλλού, τα πράγματα είναι χειρότερα.

Το πρόγραμμα…
… που οραματιζόταν να εφαρμόσει ο Σαρκοζί κατά τη γαλλική προεδρία έχει ήδη ανατραπεί από τις συγκυρίες: το ιρλανδικό «όχι», τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση, τον πληθωρισμό που κάνει την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να δείχνει τα δόντια της. Οι προτεραιότητες που θέτουν οι Γερμανοί και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι διαφορετικές. Και πρώτα από όλα, η επιβράδυνση της ανάπτυξης. Η ανακοίνωση της Ζίμενς ότι θα προχωρήσει σε 17.000 απολύσεις (ούτε οι μίζες μπόρεσαν να κάνουν το θαύμα τους) κλονίζει τη γερμανική κυβέρνηση. Ακόμη και η πολύ παραγωγική γερμανική οικονομία αρχίζει να υποφέρει από το φθηνό δολάριο και το ακριβό ευρώ. Να γιατί ο Γερμανός υπουργός Οικονομίας ζήτησε από τον Σαρκοζί να δείξει στους Αμερικανούς πόσο δυσαρεστημένη είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση από την τυχοδιωκτική νομισματική πολιτική τους. Ο Σαρκοζί…
… δήλωνε προχθές στη γαλλική τηλεόραση και στον λαό του πως η κοινωνική πολιτική δεν είναι ανάμεσα στις προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης: «Η κοινωνική πολιτική δεν είναι ευρωπαϊκή αλλά εθνική αρμοδιότητα. Έχουμε το καλύτερο σύστημα κοινωνικής προστασίας στην Ευρώπη και δεν χρειάζεται να το συζητήσω με τις άλλες χώρες. Η κοινωνική πολιτική θα παραμείνει εθνική». Ξεμπέρδεψε άραγε έτσι εύκολα με την υποχρέωση για την εναρμόνιση των ευρωπαϊκών κοινωνικών πολιτικών; Τα μηνύματα από τις Βρυξέλλες είναι διαφορετικά. Οι Γερμανοί και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή βιάζονται να εκδοθεί μια οδηγία που θα καθορίζει τη διάρκεια του χρόνου εργασίας. Και όλες οι ευρωπαϊκές ηγεσίες συμφωνούν ότι αυτή η διάρκεια πρέπει να αυξηθεί πολύ παραπάνω από το γαλλικό τριανταπεντάωρο, ώσπου να φτάσει ακόμη και τις 65 ώρες την εβδομάδα- έστω κι αν χρειαστεί να γυρίσει ο κόσμος μας δύο αιώνες πίσω, όταν οι εργαζόμενοι αγωνίζονταν ακόμη για την κατάκτηση του οκταώρου. Τι ξέρει γι΄ αυτό ο φθηνός Πολωνός υδραυλικός, που κάποτε οι κοινοτικοί εργαζόμενοι φοβούνταν μην τους πάρει τις δουλειές;

Η παρισινή…
… «αυλή των θαυμάτων», που έγραφε γι΄ αυτήν ο Βίκτωρ Ουγκώ, ήταν «μια φρικτή κρεατοελιά στο πρόσωπο της πρωτεύουσας». Οι καθωσπρέπει Παριζιάνοι περνούσαν από εκεί κρατώντας τη μύτη τους. Στην ευρωπαϊκή «αυλή των θαυμάτων», οι καθωσπρέπει Ευρωπαίοι περνούν για να ψωνίσουν φθηνούς εργάτες (πάλι κρατώντας τη μύτη τους). Ας μην ψάχνουν πια εκεί για Πολωνούς. Τώρα βγάζουν πιο εύκολο ψωμί στην πατρίδα τους. Θα λείψουν σε πολλούς.