[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μας λείπουν Βραζιλιάνες

Στέκεται με την πλάτη ακουμπισμένη στην εξώπορτα, περιμένοντας τον γιο της να γυρίσει αργά το βράδυ. Μακάρι να μπορούσα να της πω ότι τα σκούρα ρούχα, όπως αυτά που φοράει, δεν ταιριάζουν στις σκούρες επιδερμίδες σαν τη δική της. Με ρωτάει αν θα πάω διακοπές και αν μου αρέσει η θάλασσα. Χαμογελώ με ιδρωμένη νοσταλγία, σε ποιον δεν αρέσει η θάλασσα; Σε μένα, μου λέει, δεν αρέσει! Πώς έτσι, της λέω, κι είσαι κι από νησί; Αν και η Σρι Λάνκα δεν μοιάζει με τα δικά μας τα νησιά όπως και να το κάνεις. Α, λέει, δεν θέλω το μαγιό.

Δείχνει το σώμα της, πάνω, κάτω, φοράει μακριά φούστα. Δεν θέλω να…

ντρέπομαι να… λέει, και χαμογελάει αμήχανα. Α, κατάλαβα, λέω, και τι κρίμα, σκέφτομαι, καθώς ανεβαίνω στο σπίτι. Να μη μπορεί να χαρεί κανείς τη θάλασσα επειδή ντρέπεται να φορά μαγιό, αν και δεν ξέρεις. Μπορεί να το λέει επειδή δεν έχει καμιά δυνατότητα να δοκιμάσει τη θάλασσα, ούτε καν στην Αττική, η μετανάστρια του υπογείου. Αλλά μπορεί και να λέει αλήθεια, να της δόθηκε η ευκαιρία μιας βόλτας στο Φάληρο, ας πούμε, και να αποφάσισε ότι είναι υπερβολικά τολμηρή γι΄ αυτήν η ψυχαγωγία του μπάνιου και η δροσιά της παραλίας.

Μας λείπουν Βραζιλιάνες στη γειτονιά, να ανοίξουν δρόμους σωματικής ελευθερίας. Στο μεταξύ, τα πλούσια μαύρα μαλλιά και το μαύρο χρώμα στο πρόσωπο με τα λεπτά χαρακτηριστικά μού έφεραν στον νου ένα «Κλασσικό Εικονογραφημένο» που είχα διαβάσει μικρή, με ναυαγούς που φτάνουν σε ένα νησί, όπου τους υποδέχονται πανώριες, μαύρες σαν τη γειτόνισσά μου κοπέλες, φορώντας πολύχρωμα μαγιό και κρατώντας λουλούδια. Να ήταν η Κεϋλάνη, να φόρεσε τα ποδήρη ρούχα αφότου άλλαξε όνομα κι έγινε Σρι Λάνκα;