ΜΑΤΙΕΣ Αδιέξοδο

Φοβάμαι ότι σε 10-15 χρόνια όλη αυτή η χώρα, η χώρα μας, το σπίτι μας θα είναι σκέτο τσιμέντο. Δεν θα υπάρχει ούτε ένα πράσινο φυλλαράκι για να μας ανοίγει μια χαραμάδα ελπίδας: άλλα 1.000 στρέμματα κάηκαν τις τελευταίες μέρες μπρος στα μάτια μας, στον Υμηττό, ενώ η Πυροσβεστική Υπηρεσία κλήθηκε να σβήσει 24 συνολικά πυρκαγιές, στην Αθήνα, τον Πειραιά, την Ανατολική Αττική και την Εύβοια!

Την Παρασκευή το απόγευμα με είχε καλέσει για έναν καφέ μια παλιά, καλή μου φίλη. Μορφωμένη, έξυπνη, όμορφη, γνωστή σε πνευματικούς κύκλους. Στην αρχή μού εμπιστεύθηκε ότι είχε τα γενέθλιά της- έκλεινε τα 57 της χρόνια -, αλλά πέρασε αμέσως μετά στην «κατάσταση»: στα πολιτικά. Μού είπε ότι ανήκε στην ΕΔΑ, ότι οι γονείς της και οι συγγενείς της ήταν ΠΑΣΟΚοι, ότι η ίδια ουδέποτε ψήφισε ΠΑΣΟΚ, παρά μόνο μια φορά, τον Σημίτη, και κατέληξε:

«Τώρα, δεν ξέρω τι να κάνω. Τίποτα, κανείς δεν με εκφράζει. Βρίσκομαι στο απόλυτο αδιέξοδο! Κι αυτό συμβαίνει με όλους τους γνωστούς μου…».

Περάσαμε σε άλλα θέματα, τρέχοντα, αλλά εκείνη επανήλθε: «Το μεγάλο σοκ της ζωής μου το έπαθα πέρυσι με τις πυρκαγιές. Τις πυρκαγιές που έκαψαν την Ολυμπία. Το θεώρησα μεγάλην Ύβρι. Που δεν θα συγχωρηθεί ποτέ. Και θέλω να προσθέσω ότι γι΄ αυτή τη φοβερή καταστροφή φταίει μεν η Νέα Δημοκρατία που κυβερνάει τη χώρα, αλλά δεν είναι άμοιρο ευθυνών και το ΠΑΣΟΚ που άφησε την πατρίδα μας και ιδίως αυτή την περιοχή χωρίς υποδομές για στοιχειώδη προστασία. Κι έπειτα ήρθαν τα τριχίλιαρα, έτρεξαν τα λεφούσια προς τα ταμεία και ολόκληρη η Ελλάδα έγινε λάσπη, τέφρα και μπαγαποντιά. Η Ζίμενς και τα σκάνδαλα δεν είναι τίποτα μπροστά στην Ύβρι του 2007. Δεν είναι τίποτα μπροστά στο κουρέλιασμα της ψυχής του Έλληνα, που αδιαφορούσε για τη φοβερή καταστροφή κι έτρεχε να επωφεληθεί: να κάτσει στην ουρά και να βουτήξει το “βοήθημα”, που πολλές φορές δεν εδικαιούτο…».

Ήταν απελπισμένη. «Κανείς δεν με ενδιαφέρει από τον πολιτικό κόσμο. Ο ένας είναι χειρότερος από τον άλλο. Καλά, για τη Δεξιά δεν κουβεντιάζω. Αλλά και το ΠΑΣΟΚ, τα ίδια και χειρότερα. Τι να μου πει εμένα ο Γιωργάκης, τι να μου πει ο Βενιζέλος, που έβγαλε μιαν απίστευτη αλαζονεία και επιθετικότητα το βράδυ των εκλογών; Αλλ΄ ούτε και ο Συνασπισμός με εμπνέει. Μου αρέσουν κάποιες πρωτοβουλίες του Αλαβάνου, αισθάνομαι τον ΣΥΡΙΖΑ σαν μοχλό κάποιας πίεσης, συμπαθής περίπτωση είναι ο Τσίπρας, αλλ΄ από ΄κεί και πέρα τίποτα ιδιαίτερο».

Είπαμε κι άλλα. Πολλά. Έφυγα με κατεβασμένα αυτιά, σαν να είχα φάει ξύλο. Πηγαίνοντας προς το σπίτι μου, θυμόμουνα τα τελευταία της λόγια: «Δεν ξέρω τι θα γίνει. Ο λαός δεν πιάνεται πλέον κορόιδο. Αυτοί που φταίνε για τη σημερινή άθλια κατάσταση, αυτοί έχουν την ευθύνη για να αποκαταστήσουν τα πράγματα- αν αυτό μπορεί να γίνει.

Μακάρι να είχαμε τη δυνατότητα να φύγουμε με τον άντρα μου, να εγκατασταθούμε σε μια δυτικοευρωπαϊκή χώρα και να ρίξουμε μαύρη πέτρα πίσω μας. Σε μια δυτικοευρωπαϊκή χώρα, τουλάχιστον, ξέρεις ότι λειτουργούν οι νόμοι.

Που εδώ δεν λειτουργούν».