Ματιές Αρχόντισσα

«Χαλασμός κόσμου» τις τελευταίες μέρες για το κλείσιμο του θεάτρου Λυκαβηττού. Και δικαιολογημένα. Πάντως, τη Δευτέρα το βράδυ και μετά την απόφαση του δήμου να ξανανοίξει ο θεατρικός, συναυλιακός κ.λπ. αυτός χώρος, ο δήμαρχος Αθηναίων Νικήτας Κακλαμάνης και ο πρόεδρος του φεστιβάλ Γιώργος Λούκος, έτρωγαν σε χωριστά τραπέζια, δίπλα δίπλα, στην ταράτσα της Μίνας, στην Ακρόπολη, χωρίς να αντιδικούν, χωρίς να φωνάζουν, χωρίς να τσακώνονται. Να δούμε τι θα γίνει, τελικά, μ΄ αυτήν την ιστορία.

Και επειδή είμαι παλιός, θυμάμαι με πόση ανυπομονησία περιμέναμε ν΄ ανοίξει αυτό το θέατρο. Το εγκαινίασε, αν δεν με απατά η μνήμη μου, ο Μίκης, με συναυλία του. Τη σκυτάλη πήρε η Άννα Συνοδινού με την «Ελένη» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Γ. Θεοδοσιάδη. (Σκηνικά Τσαρούχης, κίνηση Ζουζού Νικολούδη, μουσική ο- νεότατος- Χρ. Λεοντής).

Έφυγε από τη ζωή και η Αλίκη Τέλλογλου. Ήταν μια αρχόντισσα! Δεν την είχα γνωρίσει από κοντά, αλλά ήξερα πολλά για το «Τελλόγλειο», που ίδρυσε με τον άντρα της. Είδα, κάποτε, στην τηλεόραση και μια εκπομπή, που της είχαν αφιερώσει. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μερικά πράγματα που είπε:

«Οι γονείς μου, τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, ταξίδευαν στο εξωτερικόΛονδίνο, Παρίσι, Βιέννη. Με έπαιρναν φυσικά κι εμένα μαζί τους. Κάποτε, με πήγαν και στην Αθήνα. Μου φόρεσαν τα καλύτερά μου ρούχα και ανεβήκαμε στην Ακρόπολη. Μ΄ έπιασε δέος! Από τότε, όποτε κάνω επίσκεψη-προσκύνημα στον Παρθενώνα, φοράω ό,τι καλύτερο έχω.

Είναι ασέβεια να πηγαίνεις στην Ακρόπολη με τα “καθημερινά” σου ρούχα…». Κάποτε, της μίλησα στο τηλέφωνο. Της εξέφρασα τον θαυμασμό μου. Έμενε- καλοκαίρι- σ΄ ένα ξενοδοχείο, ανάμεσα στην Πέτρα και τον Μόλυβο. Δεν αξιώθηκα να την επισκεφθώ και να της φιλήσω το χέρι…

Ωραία πράγματα στον πολύπαθο (πυρκαγιές κ.λπ.) Υμηττό και τις «Γιορτές στους Δρόμους» (23/6 έως 13/7). Μπράβο στον φίλο δήμαρχο, διεθνή μπασκετμπολίστα, Χρήστο Ζούπα. Και βέβαια στην «ψυχή» των εκδηλώσεων: τον ποιητή, εκδότη, στιχουργό Παρασκευά Καρασούλο. Στον φάκελο του Φεστιβάλ (21ο) υπάρχει και ένας υπέροχος κατάλογος της μελοποιημένης ποίησης, στην Ελλάδα. Τον υπογράφουν ο Γιώργος Μονεμβασίτης και η Έλενα Διάκου.

Έχω όμως μια εντονότατη αντίρρηση: ο Θεοδωράκης π.χ. δεν μελοποίησε στίχους του Λόρκα, από τα ισπανικά. Μελοποίησε στίχους του Λόρκα, μεταφρασμένους στα ελληνικά, από τον Ελύτη. Τον «Θρήνο για τον Ιγνάθιο Μεχίας» τον μελοποίησε ο Ξαρχάκος, από τη μετάφραση του Νίκου Γκάτσου. Με ποιο δικαίωμα λοιπόν Μονεμβασίτης και Διάκου δεν αναφέρουν τα ονόματα των μεταφραστών; Αυτό πρώτη φορά γίνεται. Και είναι απαράδεκτο. Πώς το ανέχτηκε ο Καρασούλος;