ΑΝΗΜΠΟΡΟΣ ΝΑ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΕΙ ΣΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ

Στη σκιαγράφηση, ιδίως στο πρώτο κεφάλαιο, της προσωπικότητας του Καραγάτση και στην προβολή της στάσης του απέναντι στην κόρη του και την οικογένειά του απηχούνται στοιχεία λίγο- πολύ γνωστά, αν και ως επί το πλείστον θρυλούμενα, γύρω από τον συγγραφέα. Έτσι, ο Καραγάτσης ούτε εξωραΐζεται ούτε μυθοποιείται, αλλά συστήνεται ως ένας πραγματικός άνθρωπος, ανήμπορος να κυριαρχήσει στις αδυναμίες και τα πάθη του. Στο πλαίσιο της μυθοπλασίας που κατασκεύασε η κόρη του ο πατέρας της, εγκλωβισμένος στον κλοιό των γυναικών της ζωής του, της συζύγου του Νίκης, της πεθεράς του Μίνας, της κόρης του Μαρίνας, της ερωμένης του Γιώτας και της υπηρέτριας Λασκαρώς, επίσης ερωμένης του, είναι ένας αθεράπευτος γυναικάς (όπως και αρκετά άλλα από τα μέλη της αστικής τάξης στην οποία ανήκει), οξύθυμος και τρυφερός, σπάταλος και γενναιόδωρος με τους φίλους του, φίλαυτος, αρκετά αδιάφορος για τη γυναίκα και την κόρη του, καθώς μένει κλεισμένος στον εαυτό του και προσηλωμένος στο έργο του. Στο τέλος του βιβλίου αυτοσυστήνεται ως εξής: «Ήμουν δύστροπος, στραβοκέφαλος, ανοικονόμητος, ανυπόφορος. Όχι όμως ψεύτης και κάλπης» (σ. 203). Η Καραγάτση δεν διστάζει να προβάλει την ιδεολογική απόσταση του πατέρα της από την Αριστερά και την απολιτική στάση του, όταν τον παρουσιάζει, μέσα από τον δικό του λόγο, να καταφεύγει την εποχή των Δεκεμβριανών σε αστρολόγο που τον συμβουλεύει να μείνει κλεισμένος στο σπίτι του επειδή κινδυνεύει. Ο Καραγάτσης ακολουθεί τη συμβουλή του αστρολόγου, αλλά στη συνέχεια νιώθει τύψεις όταν αναλογίζεται ότι εξαιτίας του κινδύνεψε η γυναίκα του, που έβγαινε από το σπίτι για να αναζητήσει τρόφιμα (σ. 25-28).