[ ΑΙΧΜΕΣ ] Ευελιξία

ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ του 1988, σ΄ ένα τηλεοπτικό ντιμπέιτ ανάμεσα στους τότε προεδρικούς υποψηφίους Μάικλ Δουκάκη και Τζορτζ Μπους (σίνιορ), ο πρώτος ρωτήθηκε αν θα τασσόταν υπέρ της θανατικής ποινής για έναν άνθρω- πο που θα βίαζε και θα σκότωνε τη γυναίκα του. Ο Δουκάκης απάντησε με ένα κατηγορηματικό ΟΧΙ, τονίζοντας ότι σε όλη του τη ζωή ήταν αντίθετος με τη θανατική ποινή. Το ίδιο βράδυ, η δημοτικότητά του έπεσε από το 49% στο 42%. Και πολλοί- συμπεριλαμβανομένου του ιδίου – υποστήριξαν αργότερα ότι εκείνη η απάντηση ίσως να του στοίχισε την εκλογή.

Ο Μπάρακ Ομπάμα δεν έχει σήμερα την πολυτέλεια να κάνει τέτοια λάθη. Γνωρίζοντας ότι ο αντίπαλός του θα καταδίκαζε την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου που χαρακτηρίζει αντισυνταγματική τη θανατική ποινή για τους βιαστές παιδιών, έσπευσε να κάνει το ίδιο. Η αλήθεια είναι ότι θα θέλαμε μια άλλη στάση από τον γερουσιαστή: η αντίθεση στη θανατική ποινή δεν μπορεί να επιδέχεται διαπραγματεύσεις, προϋποθέσεις και εξαιρέσεις. Θα θέλαμε όμως επίσης να μην έχει ο Ομπάμα την τύχη του Δουκάκη. Καλές και άγιες είναι οι αρχές, αλλά μερικές φορές πρέπει να προσαρμόζονται στη σκληρή πραγματικότητα.