[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Άλλο ΔΕΚΑ, άλλο Ζίμενς

ΤΕΡΑΣΤΙΑ είναι η απόσταση μεταξύ των λόγων και των έργων της σημερινής κυβέρνησης. Και η απόσταση αυτή μεγαλώνει ακόμη περισσότερο όταν η σύγκριση γίνεται μεταξύ των λόγων της ως αντιπολίτευση και των έργων της ως κυβέρνηση. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τους 200.000

συμβασιούχους που θα μονιμοποιούνταν, τη μείωση της φορολογίας για τα φυσικά πρόσωπα, την «επανίδρυση του κράτους» και τη βελτίωση της καθημερινότητας του πολίτη;

Αυτή η διάσταση λόγων και έργων γίνεται ακόμη πιο επίκαιρη σήμερα με το θέμα της Ζίμενς.

Ένα θέμα που ταράζει συθέμελα το πολιτικό σύστημα και για το οποίο η αντιπολίτευση ζητά μετ΄ επιτάσεως τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής στη Βουλή. Πρόκειται για αίτημα στο οποίο αρνείται- για πόσο ακόμη άραγενα ανταποκριθεί η κυβέρνηση, φοβούμενη ουσιαστικά τις ευθύνες που θα έρθουν στην επιφάνεια και για δικά της στελέχη και παράγοντες.

Δεν είχε όμως την ίδια στάση για άλλα θέματα στο παρελθόν. Ως αντιπολίτευση είχε κάνει σημαία της το «έγκλημα του Χρηματιστηρίου», όπως το αποκαλούσε, ζητώντας επιμόνως τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής. Τι απέμεινε από αυτό το αίτημα; Αντί να προχωρήσει στη σύσταση της Επιτροπής επιδόθηκε σε έναν δικαστικό ανταρτοπόλεμο εναντίον των πρώην στελεχών της Δημόσιας Επιχείρησης Κινητών Αξιών, της γνωστής ΔΕΚΑ, οι οποίοι όταν το Χρηματιστήριο βρισκόταν στη δίνη μιας διεθνούς χρηματιστηριακής κρίσης, πιθανόν οξύτερης από τη σημερινή, πήραν εντολή να στηρίξουν τις μετοχές του κρατικού χαρτοφυλακίου προκειμένου να μην απαξιωθεί.

Ενώ λοιπόν σήμερα αρνείται τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για το μείζον θέμα των μαύρων ταμείων της Ζίμενς, στο θέμα της ΔΕΚΑ στο οποίο προσδοκά πολιτικά οφέλη, η κυβέρνηση κάνει τα πάντα προκειμένου να πετύχει μια καταδίκη των πρώην στελεχών της, τα οποία έχουν ήδη απαλλαγεί δύο φορές από τη Δικαιοσύνη. Και δύο φορές, με κυβερνητικά αιτήματα μέσω του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, έχουν αναιρεθεί οι απαλλακτικές αποφάσεις. Αν η κυβέρνηση έδειχνε μέρος του ζήλου που επέδειξε για το θέμα της ΔΕΚΑ και για το σκάνδαλο της Ζίμενς, θα μπορούσαμε να ελπίζουμε όλοι σε ένα καλύτερο και πιο διαφανές πολιτικό σύστημα στο μέλλον.

Αίτημα το οποίο τουλάχιστον η μείζων αντιπολίτευση μάχεται.