[ ΡΙΠΕΣ ] Αποτυχία

ΟΥΔΕΙΣ αμφιβάλλει ότι το εξεταστικό σύστημα για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο ελάχιστα αντικατοπτρίζει τις πραγματικές γνώσεις των μαθητών και το επίπεδο εκπαίδευσης στα σχολεία.

ΤΙΣ περισσότερες φορές οι αυξομειώσεις των βάσεων, τα ποσοστά αποτυχίας αλλά και ο αριθμός των αριστούχων εξαρτώνται από τη δυσκολία των θεμάτων που μπαίνουν ανάλογα με τις επιλογές της Επιτροπής Εξετάσεων και τις οδηγίες του υπουργείου.

ΓΙΑ αυτό τον λόγο άλλωστε πολλοί υποστηρίζουν ότι αδίκως αποκλείονται όσοι έχουν γράψει κάτω από τη βάση και μένουν τόσες χιλιάδες κενές θέσεις στα περιφερειακά ΤΕΙ.

ΜΕ δεδομένες αυτές τις επιφυλάξεις ωστόσο δεν μπορεί κανείς να μην επισημάνει ότι είναι υπερβολικά μεγάλος ο αριθμός όσων έχουν πάρει μέσο όρο στις εξετάσεις κάτω από δέκα: τριάντα χιλιάδες υποψήφιοι ή περίπου το 30% των αποφοίτων κάθε σχολικής χρονιάς.

ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ σημασία μάλιστα έχει το γεγονός ότι διαχρονικά, παρά τις ετήσιες αυξομειώσεις, ο αριθμός όσων δεν πιάνουν το δέκα παραμένει στα ίδια εξαιρετικά υψηλά επίπεδα. ΜΕ τέτοια ποσοστά αποτυχίας ένα μόνο συμπέρασμα υπάρχει: ότι το σχολείο και το εκπαιδευτικό σύστημα έχουν αποτύχει παταγωδώς στη μόρφωση των νέων.

ΑΝ μάλιστα πάρουμε υπόψη τις διαφορές ανάμεσα στα σχολεία- όχι μόνο τα καλά ιδιωτικά αλλά και τα δημόσια που διατηρούν ένα καλό επίπεδο – τότε είναι φανερό πως μιλάμε για αρκετές χιλιάδες νέων οι οποίοι ξεκινούν τη ζωή τους σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.

ΓΙΑ τους νέους αυτούς η ακαδημαϊκή επιτυχία αποτελεί την εξαίρεση σε μία θλιβερή πραγματικότητα. Ιδίως αν δεν έχουν τη δυνατότητα να δώσουν κάποιες χιλιάδες ευρώ σε φροντιστήρια.

ΕΙΝΑΙ ασφαλώς καιρός πριν αρχίσουμε να συζητάμε για το επόμενο εξεταστικό σύστημα να συζητήσουμε και για την ουσία: την ποιότητα των σχολείων.