ΜΑΤΙΕΣ Τα άδεια πουκάμισα

Με τον Απόστολο Κακλαμάνη γνωριζόμαστε από… αρχαιοτάτων χρόνων! Από τη δεκαετία του ΄50, παρακαλώ. Ήμουν στο δεύτερο έτος της Νομικής, όταν εκείνος μπήκε στο πανεπιστήμιο. Τον περνάω ένα χρόνο, αλλά δείχνω μικρότερος. Γιατί εγώ γράφω τραγούδια για έρωτες, ενώ ο Απόστολος ασχολείται με την πολιτική. Η πολιτική τον… γέρασε! Τον θυμάμαι, από το ΄54, να πρωτοστατεί στους συνδικαλιστικούς αγώνες της εποχής και στα συλλαλητήρια για το Κυπριακό. Ακολούθησαν όλα τ΄ άλλα: βουλευτής, υπουργός κατ΄ επανάληψιν, πρόεδρος της Βουλής. Παρακολουθώ στενά όσα κάνει. Μου αρέσει ο τσαμπουκάς του. Είναι από τους ελάχιστους πολιτικούς, που τα βάζουν με εκδότες, δημοσιογράφους και καναλάρχες. Τους «τα ΄χωνε»- μας «τα ΄χωνε»- ως πρόεδρος της Βουλής, προχθές, «τα ΄χωσε» και στους συναδέλφους του, φόρα παρτίδα. Αντιγράφω από συνέντευξή του στην «Ε» (23/6): «… Το πολιτικό μας σύστημα βρίσκεται σε οριακό σημείο. Οι πολιτικές δυνάμεις πρέπει να πάρουν γενναίες αποφάσεις, που θα οδηγήσουν στην αυτοκάθαρσή τους. Δεν μπορεί να συνεχιστεί το φαινόμενο οι μισοί Έλληνες να κατηγορούν τους άλλους μισούς και πίσω απ΄ όλους να κρύβονται οι πραγματικοί ένοχοι…».

Και παρακάτω: «Ένα άμεσο μέτρο, το οποίο προτείνω εδώ και χρόνια, είναι η απαγόρευση της χρηματοδότησης των κομμάτων από οποιονδήποτε ιδιώτη και ο περιορισμός τους αποκλειστικά στα προβλεπόμενα κονδύλια της κρατικής επιχορήγησης. Ακόμη, τα κόμματα που είναι τώρα “άδεια πουκάμισα”, πρέπει με τη δημοκρατική οργάνωση και λειτουργία τους, να ξαναβρούν τις ρίζες τους στη συνείδηση του λαού». Σωστά δεν είναι όλ΄ αυτά;

Ο Γιάννης Χατζηδάκης ήταν δήμαρχος για πολλές τετραετίες στον Βάμο του Αποκόρωνα Χανίων, την πατρίδα του Δημητρίου Λαμπράκη. Στη δεκαετία του ΄80, οργάνωνε πολιτιστικές εκδηλώσεις, που άφησαν εποχή. Παράτησε την πολιτική, κάθεται στη γωνιά του και παρατηρεί. Και είναι φουρκισμένος, όπως όλοι μας, με όσα συμβαίνουν. Προχθές, μου έστειλε ένα σύντομο γράμμα. Αυτό:

«Αδερφέ Λευτέρη. Επειδή έχω φτάσει στα όριά μου, σου στέλνω μερικές σκέψεις μου. Κάνε ό,τι νομίζεις. Νέα Δημοκρατία: Συμπαγής, αλλά μέχρι πότε; Με 151 και κάτι βουλευτές, γίνεται δουλειά; ΠΑΣΟΚ: τρεις γλεντούν και δυο χορεύουν. Το πλήρες αλαλούμ. ΚΚΕ: Δογματικά τσιμενταρισμένο, όπως πάντα. Ώς πότε, όμως, θα κρατήσει κι αυτό;

ΣΥΡΙΖΑ: Δαδί αναμμένο. Θα έχει διάρκεια; ΛΑΟΣ: Όσοι πάνε κι όσοι έρθουν. Ο λαός, όπως πάντα, δυστυχώς, κολαούζος και μουζίκος. Τα Σκόπια παραμονεύουν, η ακρίβεια αλωνίζει, ο πληθωρισμός δεν μανταλώνεται. Κι έχουμε κι από πάνω τις “επιχορηγήσεις” της Ζίμενς στα κόμματα και τη δικαστική έρευνα να μην προχωρεί με τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς που επιβάλλουν οι συνθήκες.

Αυτό είναι το σκηνικό της Ελλάδας, σήμερα, Λευτέρη. Με τον “εγγονό” Σαρκοζί όψιμο προστάτη. Ασφαλώς, είμαστε η χώρα της πλάκας, όπως γράφεις και συ, εδώ και τέσσερις δεκαετίες. Απελπισία…».