Κριτικη Εικαστικων

Τι «κομίζουν ες τέχνην» οι νέοι ζωγράφοι;

Το καλοκαίρι για τις γκαλερί δεν είναι η εποχή για τις εκθέσεις των δημοφιλών και εμπορικών ονομάτων, αφού η αγοραστική κίνηση είναι υποτονική. Αντίθετα, τα νιάτα έχουν τον πρώτο λόγο- και μαζί τους η καλλιτεχνική έρευνα και η ποιότητα, όσο κι αν συχνά σκεπάζονται από θολά εκθεσιακά πλαίσια και την ανάγκη δημιουργίας εντυπώσεων. Είναι άλλωστε και η εποχή με τις εκθέσεις των διαφόρων εικαστικών σχολών και εργαστηρίων. Πάντως το ενδιαφέρον παραμένει ισχυρό και όχι μόνο για τους φανατικούς φιλότεχνους. Αυτό συμβαίνει πιθανόν και με την ομαδική «Εντροπία» που αντικρύζουμε στην γκαλερί «Καππάτος», γκαλερί γνωστή για πολύ σοβαρές παρουσιάσεις της Αμπραμόβιτς και από τις πολλαπλές «εγκαταστάσεις»/installation σε ξενοδοχειακά δωμάτια, με μεγάλη συμμετοχή καλλιτεχνών και τεχνοκριτικών.

Η λέξη «εντροπία» μάς τράβηξε το ενδιαφέρον, αλλά εν τέλει επρόκειτο μάλλον για πρόχειρη και καταχρηστική θεωρητική ομπρέλα, αφού ο όρος πουθενά δεν εξηγείται, ενώ καλείται να χαρακτηρίζει εκθέματα κάθε άλλο παρά «εντροπιακά» και κάθε άλλο παρά εκφυλιστικής ακτινοβολίας ή στερημένα ενέρ γειας, όπως ο όρος «εντροπία» προδιαγράφει. Υπάρχουν τάσεις κονστρουκτιβιστικές (), με έργα βασισμένα σε κατασκευαστικές μαστοριές (υφαντική-πάτσγουρκ από τη Δ. Μπαρμπαγεωργοπούλου και μαρκετερί/«καπλαμάδες» από τον Κ. Σαχπάζη) που ανάγονται σε συνθέσεις αφαιρετικές, στοχαστικές.

Ελκυστική στο βλέμμα και ενδιαφέρουσα ιδεολογικά είναι η δουλειά των Φ. Καβάκα και Γ. Τούρλα, με μορφές παραμορφωμένες που προκύπτουν από ανατομικές διαστρεβλώσεις. Υπαινιγμοί δαιμονολογικοί ή οικολογικοί, πάντως σε μια παράδοση σκληρού φαντασιακού ρεαλισμού, που ξεκινά από τα χρό

ΙΝFΟ

● Λιάνα Μαρκάκη, «Αχ… χα»: Ατομική ζωγραφικής, «Γκαλερί 7», Ζαλοκώστα 7, τηλ. 210-3612.050
● Χριστίνα Δάρα, «Ι Ηate to be Controlled»: Ζωγραφική, «Γκαλερί Ζουμπουλάκη», Πλ. Κολωνακίου 20, τηλ. 210-3608.278
● «Εντροπία»: Ομαδική με τους Δ. Μπαρμπαγεωργοπούλου, Π. Μώρη, Τ. Πλουμή, Κ. Σαχπάζη, Γ. Τούρλα, Φ. Κάβακα και Geeta Roopnarine, Κappatos, Αθηνάς 12, Μοναστηράκι, τηλ. 210-3217.931

νια του Ντίρερ ακόμα. Στην είσοδο της έκθεσης κυριαρχεί η γλυπτική εγκατάσταση του Γ. Κόκκαλη: φουσκωμένες νάιλον φόρμες (ένα στρώμα θαλάσσης, ένα γουρουνάκι) με χαρούμενα χρώματα.

Στην ατομική της Λιάνας Μαρκάκη, στην «Γκαλερί 7», θα ταίριαζε ίσως περισσότερο η λέξη «εντροπία», αφού υλικό της είναι εύθραυστες σκουριασμένες λαμαρίνες και μικροσύμβολα ή μικροαντικείμενα της καθημερινότητας που κινδυνεύουν από διάλυση, αλλά ανασυντάσσονται καθώς η ζωγράφος τα χρησιμοποιεί ως εμβλήματα προσωπικών αναμνήσεων. Δουλειά που θυμίζει μεν εικαστικούς προβληματισμούς του Ν. Κεσσανλή ή του Γ. Ψυχοπαίδη, αλλά σε τόνους λυρικούς και κομψούς μάλλον παρά κοινωνικά κριτικούς. Η Μαρκάκη έχει λεπτή συνθετική ικανότητα, μεταμορφώνει τα υλικά και αφηγείται με μεταδοτικότητα.

Νέα παρουσία και η Χριστίνα Δάρρα στη «Ζουμπουλάκη», με μια εκρηκτική- μπορεί να πει κανείς- εμφάνιση, καθώς οι πίνακές της έχουν και πλούσια παραδείσιο χρώμα και σύμβολα που οδηγούν είτε στην παιδικότητα είτε σε έντεχνο πρωτογονισμό και αναζήτηση αθωότητας. Ζωάκια που θυμίζουν παιδικό δωμάτιο, λόχμες και βλάστηση που ξεκινά από τον «αφελή τελώνη» Ρουσό, ατμόσφαιρα λυρική που προεκτείνει το κλίμα της Ν. Ντεσενφάλ, του Γ. Κόττη, του Γ. Λάμπερτ ή της Μ. Φιλοπούλου. Η Δάρρα έχει δύναμη στο χρώμα και στο σχέδιο, έχει καλές ιδεολογικές πηγές για μια χαρούμενη ζωγραφική, είδος καλοδεχούμενο όσο και σπάνιο στην εποχή των υπερ-στοχαστικών εκθέσεων που κυριαρχούν απελπιστικά τα τελευταία χρόνια.