Νέοι Δίσκοι

Παγκοσμιοποίηση α λα ροκ

O μόνος τρόπος, μερικές φορές, να μεταφράσεις τα πράγματα, είναι πολιτικά. Ο κόσμος κινείται κάτω από βαριά σύννεφα που ούτε αραιώνουν ούτε βρέχουν, γιατί απλά βολεύουν και κάνουν σκιά, και αλλάζουν μόνο στο σχήμα και σπάνια στο περιεχόμενο. Ο κόσμος, που λέγαμε, είναι εντελώς διαφορετικός και καταπληκτικά ο ίδιος. Σε αυτόν μέσα, μπλεγμένα σαν κλωστές σε γρανάζια, τραγούδια ενάντια στον πόλεμο, τον φανατισμό και τον στραβό γιαλό που αρμενίζουμε.

Κάνω ό,τι μπορώ για να ξεχωρίσω τα τραγούδια από όλες τις περικοκλάδες που τα έχουν τυλίξει μέχρι να φτάσουν καθαρά στα αυτιά μας. Η εταιρεία έχει στρώσει τα κόκκινα χαλιά, το προμόσιον έχει παγκόσμια ξεχειλίσει και το σούσουρο έχει φορτώσει κάμποσα κιλά λίπους στην ευθυτενή ραχοκοκαλιά του ωραίου frontman Κρις Μάρτιν.

Οι Coldplay με το «Viva La Vida» κατέκτησαν τις κορυφές που είχαν να ανέβουν – τούτο εδώ το άλμπουμ σχεδιάστηκε να αρέσει σε όλους. Πουλάει, δηλαδή, success baby- και end of story.

Οι Βρετανοί μετα-U2 σκιτσάρουν τώρα το μέλλον τους με βάση ένα γιγάντιο ροκ πλάνο. Η παγκοσμιοποίηση (και του ροκ) είναι πολιτική πράξη, αλλά όχι, τελικά από κάποια ιδιαίτερη «ροκ» αφετηρία. Η πολιτική «σκεπάζει» τα τραγούδια. Το «Lost!» μέσα από αυτά ανοίγει μια τρύπα και με έναν έξυπνο τρόπο ξεφεύγει. Το «Strawberry Swing», η ερωτική μπαλάντα, κάτι τέτοιο κάνει κι αυτό, αλλά οι Coldplay συνεχίζουν να ψάχνουν κάτι άλλο την παγκόσμια γλώσσα και τη θέση τους στην ιστορία.

Όμως, όταν περιμένεις να αδειάσει η θέση για να την πάρεις, χάνεις τη διαδρομή. Άνθρωπος-κλειδί, ο Μπράιαν Ίνο (της παγκοσμιοποίησης κι αυτός), παραγωγός επίσης των U2 σε πολύ σπουδαία τους άλμπουμ- βλέπε Joshua Tree, ο οποίος φτιάχνει την ατμόσφαιρα έτσι όπως ξέρει πολύ καλά. Άκου το «Life in Τechnicolor» – στην αρχή, το «ινστρουμένταλ» με τις world νύξεις και το ανοιχτό βλέμμα στον χάρτη. Αλλά επί της ουσίας, τίποτε δεν ρισκάρουν. Πλάγια λόγια χωρίς αιχμές, ασφαλές παιχνίδι, έτσι που η πολιτική τους να μοιάζει αόρατη μπροστά, στο «Ζώντας με τον πόλεμο» του Νιλ Γιανγκ και οι ευφάνταστες ενορχηστρώσεις, άτολμες μπροστά στις «Βίβλους από νέον» των Αrcade Fire. Τι σημασία έχουν όλα αυτά; Οι Coldplay είναι ήδη εξουσία. Οπότε, πρέπει να είναι έτοιμοι για κριτική. Δεν βαριέστε…Ο κόσμος πρώτα τους ψηφίζει (και γκρινιάζει μετά).


Ο Μπόρις Γέλτσιν και οι φίλοι του

● Το όνομα του γκρουπ: Someone Loves Υou, Βoris Yeltsin- και έρχονται από το Σπρίνγκφιλντ του Μιζούρι και από την indie rock κοινότητα. Καινούργιο τους άλμπουμ, το «Ρersing». Ακούστε τα «Βeach Song», «Βoring Fountain» και «Glue Girl» (http://www. myspace. com/boris) Κάποιος σε αγαπάει, Μπόρις Γέλτσιν, και ζει στο Μιζούρι. ● Το όνομα του γκρουπ: iForward, Russia! Έρχονται από το Λιντς και καταθέτουν κάτι σε ποπ, ροκ, πανκ, φανκ, όπερα, ψυχεδέλεια. Κάτι απ΄ όλα; Αδυνατώ να προσδιορίσω. Ρώσικη σαλάτα, ίσως; ● Οι Dead Κennedys βρέθηκαν τελευταία μέσα στα καλύτερα indie rock γκρουπ του περιοδικού «Βlender» και ακούστηκαν ξανά, με την ευκαιρία τα …ιστορικά «Ηolidays in Cambodia» και «California Uber Αlles». Η περιοδεία συνεχίζεται με μια ακόμη συλλογή «Μilking Τhe Sacred Cow». Αυτοί οι πανκ δεν κρύβουν λόγια.
Από εποχής Κλίντον…

Όταν ξεκινούσαν ως γκρουπ οι Ρresidents of Τhe United States οf Αmerica, στον Λευκό Οίκο ήταν ο Μπιλ Κλίντον και το ροκ είχε άλλες προτεραιότητες- το myspace δεν είχε ακόμη ξημερώσει. Στο Σιάτλ, τότε, κανείς δεν έβγαζε την κιθάρα από την πρίζα, αλλά οι καιροί έχουν αλλάξει και οι ΡUSΑ (οι Ρresidents, ντε) το έχουν υπόψη, τώρα που καταστρώνουν την καινούργια καμπάνια τους με το βάρος στο ροκ όπως το έμαθαν, στην αντιπολίτευση πάντα. «Τhese are Good Τimes Ρeople» (cooking vinyl) το άλμπουμ, σημαίνει ότι έφτασε η ώρα για να σκάσει το μπαλόνι. Καλό, καυτό, αυτοσχέδιο, α λα 90΄s ροκ και περηφάνια.


…σε νέους καιρούς

Στο «Αmerican Μusic Club» του Μαρκ Έιτζελ τα πράγματα έχουν πάρει μια θαυμάσια τροπή. Το «Golden Αge» (το ένατό τους;

Μπράβο!) μπορεί να είναι και το καλύτερο άλμπουμ της κομπανίας από το Σαν Φρανσίσκο. Η σκοτεινιά που πάντα υπήρχε είναι και πάλι εδώ, αλλά γλυκιά, μελωδική, αλλάζει μορφές στα κομμάτια, έχει πιο περιπέτεια, με τη δύναμη που δίνουν σε όλο αυτό οι στίχοι- άλλο ένα δυνατό σημείο τους αυτό. Το πέτυχαν οι άνθρωποι, πάρα πολύ απλά, με πάρα πολύ ωραία τραγούδια. Και τι ανάγκη έχεις μετά; Οι Αmerican Ρrinces βγαίνουν στη λεωφόρο από μια ροκ στροφή, αλλά στη συνέχεια παίρνουν δρόμους που δεν είναι οι συνηθισμένοι, τουλάχιστον για μια ροκ μπάντα με ευρύ, έστω, όραμα. Δουλεύουν με χιπ χοπ παραγωγό, τον Τσακ Μπρόντι («Wu Τang Clan», Βeastie Βoys), σε ένα πετυχημένοόπως προκύπτει- πείραμα. Μπιτάτα ροκ θέματα, με το ανέμελο αν και απόλυτα κοντρολαρισμένο 80΄s ύφος, δυναμικά και φωτεινά, από παίκτες που και ξέρουν το παιχνίδι και ξεσηκώνουν την κερκίδα. Έτσι που το «Οther Ρeople» (yep roc) να είναι φτιαγμένο όχι για τους άλλους εκεί έξω, αλλά για εμάς, που θα ακούσουμε το «Don΄t Εver Ρromise» χαμογελώντας. Πώς; Πολιτικά.