Το πνεύμα του τόνου

Ναι μεν, αλλά…

Μέσα σ΄ αυτό το χάος της σήψης, διαφθοράς, διαπλοκής (μίζες, Ζίμενς, ομόλογα, κουμπάροι…), καταρράκωσης του πολιτικού βίου, η αδιαφορία, ο ωχαδερφισμός ιθυνόντων για τη συνέχεια και συνέπεια της πολιτιστικής μας ζωής αναδεικνύονται ακόμα πιο μεγεθυσμένοι, ακόμα πιο εύγλωττα αλλοπρόσαλλοι.

Παράδειγμα τα Ξενία του Άρη Κωνσταντινίδη, δείγματα αρχιτεκτονικής υψηλής τέχνης, που συνομιλούν αρμονικότατα με το φυσικό περιβάλλον, εγκαταλείπονται στη μοίρα των καιρικών φαινομένων, αν δεν κατεδαφίζονται. Αλλά και για το αναπάντεχο σφράγισμα του Θεάτρου του Λυκαβηττού, που τίναξε στον αέρα το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών, με κλεισμένες συναυλίες, προπωλήσεις εισιτηρίων, εξαιτίας ενός θέματος στατικότητας, που άλλοι μηχανικοί υποστηρίζουν πως υπάρχει σοβαρό πρόβλημα και άλλοι πως δεν υφίσταται, αίροντες την αρχική τους διαπίστωση, τι να συμπεράνουμε; Ότι έναν χρόνο πάλευαν να συμφωνήσουν και κατέληξαν την ύστατη στιγμή, στο και πέντε; Φαίνεται πως στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας όλα μπορούν να τινάζονται στον αέρα, χωρίς ευθύνες, χωρίς πρόγραμμα, γιατί έτσι του κάπνισε του οποιουδήποτε. Αλίμονο, αλίμονο (λέξεις τραγικού περιεχομένου, θ΄ ακουστούν πολλάκις στα καλοκαιρινά φεστιβάλ), είμαστε η χώρα της παράνοιας, της προχειρότητας, του «όσα πάνε κι όσα έρθουν», του «έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε», του «αλαλούμ κι απάνω τούρλα». Κύριοι υπουργοί, σύμβουλοι, δήμαρχοι, συνεργάτες και λοιποί ανεθυνοϋπεύθυνοι, υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι σ΄ αυτή τη χώρα και ένας λαός που δεν σας ανέχεται άλλο. Συνέλθετε επιτέλους και αναλάβατε τις ευθύνες σας.