Ματιές Κατάκοποι

Θα κλείσω την εβδομάδα όπως την άρχισα: με Ζάλτσμπουργκ και ποδόσφαιρο. Με μία διαφορά: τη Δευτέρα, 9 Ιουνίου, είχαμε όλοι μας την ελπίδα μιας «καλής αρχής» για την εθνική ομάδα, που αγωνιζόταν την Τρίτη. Ενώ τώρα, που μαζεύουμε τα κομμάτια της, μετά και την τρίτη ήττα της, με 2-1, από τους αναπληρωματικούς της Ισπανίας, δεν έχουμε καμιά ελπίδα. Σκεφτόμαστε, μόνο, το Παγκόσμιο Κύπελλο και μελαγχολούμε. Γιατί είναι δύσκολο να έχουμε πια ανοιγμένα φτερά.

Τι έφταιξε και η Εθνική μας, πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2004, έφυγε από την Αυστρία με τρεις ήττες και 1-5 γκολ; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι μία. Η γνώμη μου είναι, χοντρικά, ότι η Εθνική σ΄ αυτό το τουρνουά έδειχνε κουρασμένη, χωρίς ψυχή και «λίγη». Κι αποδώ και πέρα αρχίζουν τα διάφορα «γιατί» και «διότι». Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι περισσότεροι διεθνείς, εφέτος, εκτός από πρωτάθλημα, Κύπελλο, ευρωπαϊκούς αγώνες, πήραν μέρος και σε ένα παραπρωτάθλημα, αμέσως μετά τη λήξη του κανονικού! Ήταν η… ευφυής ιδέα της Λίγκας, που νομίζουν ότι οι παίκτες είναι φτιαγμένοι από μπετόν και όσους αγώνες και να δώσουν θα είναι φρέσκοι και ωραίοι και διεκδικητικοί!

Μα, δεν είναι έτσι. Οι παίκτες δεν είναι υπεράνθρωποι. Ήταν κατάκοποι και το έδειξαν από το πρώτο ματς. Και ακριβώς επειδή ήταν κατάκοποι και «γερασμένοι» κατά 4 χρόνια, από το 2004, μπήκαν στο γήπεδο κατά της Σουηδίας με τον φόβο ότι «δεν θα τραβήξουν». Και δεν ήταν όποιοι κι όποιοι: φορούσαν το στέμμα του θριάμβου της Πορτογαλίας. Άρα, ο κόσμος θα είχε μεγαλύτερες απαιτήσεις απ΄ αυτούς. Ιδίως απ΄ αυτούς.

Οι κουρασμένοι αυτοί παίκτες έπαιξαν και δυο φιλικά ματς. Με την Ουγγαρία και την Αρμενία. Η απόδοσή τους ήταν πολύ κακή. Ωστόσο, ο προπονητής τους δεν έδειξε να δίνει σημασία. Σκόρπιζε ενθαρρυντικά λόγια, εδώ κι εκεί, ελπίζοντας ότι θα ξαναγίνει κάποιο θαύμα και η μηχανή θα πάρει μπρος. Αμ δε. Ακόμη και ποδοσφαιρικά μεγαθήρια, σ΄ αυτό το τουρνουά, ταλαιπωρημένα από τα εθνικά πρωταθλήματα, κατέρρευσαν από την αρχή.

Κοντά σ΄ αυτά, πρέπει να βάλουμε και μια πρέζα αλαζονείας, για να νοστιμέψει το φαγητό. Παράγοντες, προπονητής και τελευταίοι οι ποδοσφαιριστές το είχαν πάρει επάνω τους μετά την απρόσμενη και εκκωφαντική επιτυχία της Πορτογαλίας. Ακόμη και ο κόσμος παρασύρθηκε σ΄ αυτό το παιχνίδι και στοιχημάτιζε για νέους θριάμβους. Είναι κι ο χαρακτήρας μας, βλέπετε, που δεν αφήνει περιθώρια για σοβαρότητα και περισυλλογή.

Τέλος με το ποδόσφαιρο: σκεπτόμουνα, εκεί στο Ζάλτσμπουργκ, ότι ο Μότσαρτ, η μεγαλύτερη μουσική φυσιογνωμία του κόσμου, πέθανε φτωχός και πνιγμένος στα χρέη, σε ηλικία μόλις 35 ετών! Και σ΄ αυτή την ηλικία, οι Έλληνες, και ιδίως οι ξένοι ποδοσφαιριστές, εγκαταλείπουν το ποδόσφαιρο «λόγω γήρατος», έχοντας μαζέψει στα σεντούκια τους εκατομμύρια ευρώ…

Δυο λόγια για το Ζάλτσμπουργκ: δεν θα μπορούσα, ίσως, να ζήσω σ΄ αυτή την υπέροχη πόλη, με το ποτάμι, τα εξαίσια κτίρια και τους επιβλητικούς ναούς, την ηρεμία, τους καθαρούς πεζόδρομους και τους πλατείς ποδηλατόδρομους.

Προτιμώ την Αθήνα της βρώμας, της φασαρίας, της τρέλας, των σκουπιδιών, των αστυνομικών που πολλοί κοιμούνται όρθιοι, των μεταναστών της Ομόνοιας, αλλά και του Μίκη, των ποιητών, των ταβλαδόρων και των καφενέδων με τα κρυφά μπαρμπούτια. Όπως μάθει κανείς…