ΑΙΧΜΕΣ Άντε να τους εμπιστευθείς…

Ας το φανταστούμε για λίγο. Τι θα λέει για την Ελλάδα και την πολιτιστική υποδομή της ο Τζέιμς Μπλαντ (ποπ σταρ διεθνούς βεληνεκούς) όπου θα πηγαίνει πλέον από δω και πέρα; «Κάτι ανεκδιήγητοι τύποι αποφάσισαν τρεις ώρες πριν από τις ήδη προπωλημένες, βδομάδες πριν, συναυλίες μου να σφραγίσουν αιφνιδιαστικά και ανεξήγητα το θέατρο Λυκαβηττού που λειτουργούσε μέχρι τότε κανονικά».

Θα μιλάει για ένα ανοργάνωτο κράτος με χύμα δημόσια (και τοπική αυτο)διοίκηση που αποφασίζει δίχως προειδοποίηση να κλειδώσει το θέατρο και τα μηχανήματα (ώστε να μην μπορούν να γίνουν ούτε αλλού οι συναυλίες!) επικαλούμενο μια πολύ παλαιότερη γνωμάτευση μηχανικών ότι «χρειάζεται περαιτέρω έλεγχο η καταλληλότητα του θεάτρου»- το οποίο λειτουργεί ήδη 40 χρόνια- γνωμάτευση που αναίρεσαν ήδη δύο άλλες πραγματογνωμοσύνες, σύμφωνα με τις οποίες δεν υπήρχε κανένας λόγος σφράγισης του θεάτρου καθώς είχαν γίνει οι απαραίτητες επισκευές.

Ακόμη και αν αγνοήσει κανείς τον διεθνή διασυρμό του ανερμάτιστου κρατικού και δημοτικού μηχανισμού, που απέδειξε και στην περίπτωση του Λυκαβηττού ότι δεν λειτουργεί ποτέ με πρόνοια και πρόβλεψη, αλλά μόνο με καταστολή και αστυνόμευση (και δη παράλογη και αναχρονιστική), ακόμη κι αν κλείσει τα αυτιά στις διαμαρτυρίες τουλάχιστον 30.000 (αν όχι πολύ περισσότερων) θεατών που έχουν ήδη προαγοράσει εισιτήρια για συναυλίες στο θεατράκι του Λόφου, πώς να εξηγήσει:

1.Ότι ο Δήμος επέμεινε να εφαρμόσει αστυνομικά μια απόφαση βασισμένη σε μια ήδη ξεπερασμένη γνωμάτευση πολιτικών μηχανικών, που ούτε οι ίδιοι δεν υπερασπίζουν δημόσια την «πραγματογνωμοσύνη» τους. Ή ότι στον Δήμο τα πράγματα κυλούν τόσο αργά και τόσο γραφειοκρατικά, που παίρνει εντολή έναν μήνα πριν και κινεί τη χείρα του (πάντως

Στο εξωτερικό θα μιλούν ήδη για ένα ανοργάνωτο κράτος με χύμα διοίκηση που σφράγισε ένα θέατρο τρεις ώρες πριν τη συναυλία

όχι συν Αθηνά… της σοφίας) βδομάδες μετά και ενώ τα δεδομένα έχουν αλλάξει- κάτι που σημαίνει πολλά και για την αγκύλωση της ίδιας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

2.Ακόμη κι αν υπήρχε πρόβλημα επικινδυνότητας του θεάτρου, πώς, γιατί και με ποιο δικαίωμα έθεσαν σε κίνδυνο τόσον κόσμο σε τρεις τουλάχιστον μεγάλες συναυλίες- Κέιβ, Νόφλερ, Μαχαιρίτσας- με πάνω από 6.000- 7.000 θεατές (στο όριο δηλαδή της χωρητικότητας του θεάτρου); 3. Ότι η ιδιοκτήρια του χώρου Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης και η Τεχνική της Υπηρεσία ειδοποιεί τον Δήμο και τον αρμόδιο αντιδήμαρχο ότι δεν υπάρχει λόγος σφράγισης του θεάτρου κι εκείνος κωφεύει, βασιζόμενος τυπολατρικά και γραφειοκρατικά σε μια απόρριψη «αιτήματος προσωρινής διαταγής εκτέλεσης της απόφασης» του Ελληνικού Φεστιβάλ, που έχει τη χρήση του θεάτρου, στο Πρωτοδικείο, η οποία ήδη έχει αναιρεθεί;

4.Ότι ενώ το Ελληνικό Φεστιβάλ έχει ειδοποιήσει με επίσημα έγγραφα από τον Ιανουάριο ότι θα αρχίσει εκδηλώσεις τον Μάιο και τον Φεβρουάριο, συντάσσεται η επίμαχη έκθεση περί «επανεξέτασης επικινδυνότητας», τον Ιούνιο και την παραμονή μιας προπωλημένης συναυλίας φτάνουμε σε λουκέτο;

Ακόμη κι αν αγνοήσει κανείς τον διεθνή διασυρμό για το αλλαλούμ εξουσίας ή προσπεράσει τα διαφυγόντα κέρδη τόσων εταιρειών οργάνωσης συναυλιών που έχουν προκαταβάλει 11.000 ευρώ στο Φεστιβάλ και χρήματα στην Εφορία για τα εισιτήρια, πολλά από τα οποία έχουν προπωληθεί, πώς μπορεί να κωφεύσει στις διαμαρτυρίες τόσων και τόσων θεατών;

Και ποιος- και πότε- θα μπορέσει να αποκαταστήσει τη χαμένη τιμή του θεάτρου του Λυκαβηττού που η γραφειοκρατική εσπευσμένη αστυνόμευση από πλευράς του Δήμου άφησε να αιωρείται πως θα μπορούσε να είναι και «επικίνδυνο» (ενώ αυτό δεν συμβαίνει); Πώς θα μπορέσει κάποιος να ξαναεμπιστευθεί το θεατράκι που αγάπησε και όπου έχουν τρεις γενιές τουλάχιστον χειροκροτήσει τόσα και τόσα αστέρια της τέχνης;