«Δεν φέρω στην Επίδαυρο μια “άλλη” ματιά, αλλά άλλη μία ματιά και νομίζω πως το δικαιούμαι»

Γιώργος Μαρίνος στην πρώτη σκηνή).

Για τη δομή της παράστασης λέει:

«Το σήμα που έχει πάρει ο θεατής είναι η περιπέτεια του ανεβάσματος των “Βατράχων”, εξ ου και ο παιχνιδιάρικος τίτλος της παράστασης “Βάτρα- Χ”, με τον άγνωστο Χ να δεσπόζει. Η διασκευή μας είναι ένα ταξίδι, μια ελπίζω ευφρόσυνη διερεύνηση της αριστοφανικής κωμωδίας, που παίζεται σε χλοερό τάπητα. Ευθύς εξαρχής ο θεατής γίνεται κοινωνός του ανεβάσματος. Εγώ με τον Μαρκουλάκη είμαστε δύο ηθοποιοί, που μπαίνουν σε μια κλειδωμένη και αμπαλαρισμένη Επίδαυρο (η ορχήστρα κλεισμένη με φράχτες και η σκηνή τυλιγμένη με νάιλον, στο δεύτερο μέρος θα γίνει γήπεδο ποδοσφαίρου, όπου θα διαδραματιστεί ο Αγώνας ανάμεσα στον Αισχύλο και τον Ευριπίδη- σκηνικό Έλλης Παπαγεωργακοπούλου)».

Το ντουέτο των ηθοποιών προσπαθεί να «ξεκλειδώσει» το έργο παίζοντας τον Διόνυσο και τον Ξανθία. Η είσοδος του Γιώργου Μαρίνου ως Ηρακλή τούς δίνει τα κλειδιά για να προχωρήσουν σε μια πορεία κωμικής μύησης (βλέπουμε την προσπάθειά τους να παίξουν το μεταφρασμένο κείμενο και αυτομάτως να το αντιστοιχίσουν στην εποχή μας), προς αναζήτηση του Αισχύλου και του Ευριπίδη. Ο Μαρίνος είναι ένα συμβουλευτικό πασπαρτού, υποδυόμενος είτε τον Ηρακλή είτε τον ανακατασκευαστή Αριστοφάνη είτε τον κριτή Διόνυσο. Η Δήμητρα Ματσούκα παίζει τη θεωρητικά καταρτισμένη «σφήνα». Η Στεφανία Γουλιώτη είναι η ηθοποιόςλάστιχο κι ο υπόλοιπος θίασος οι Βατραχο-μύστες (ενιαίος χορός). «Στην τελευταία φάση του Αγώνα, που είναι η συμβουλή των ποιητών, πώς θα σωθεί η πόλη, απαντάμε ως σύγχρονοι δημιουργοί: ο Αισχύλος με Ελύτη, ο Ευριπίδης με Εμπειρίκο».