«Κρατήστε τον Αριστοφάνη νέο»

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΟΝΟ ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ
ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΞΙΖΟΥΝ, ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
ΤΟΥΣ ΘΕΑΤΕΣ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΡΕΘΙΖΟΥΝ,
ΕΙΤΕ ΟΤΑΝ ΤΙΣ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΩΣ
ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΕΣ ΕΙΤΕ ΟΤΑΝ ΤΙΣ ΑΠΟΡΡΙΠΤΟΥΝ
ΩΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ Η ΒΛΑΣΦΗΜΕΣ. ΠΡΟΒΛΕΠΩ
ΠΩΣ ΟΙ «ΒΑΤΡΑ- Χ», ΠΟΥ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙ Ο
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΓΝΑΔΗΣ, ΔΙΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΑΣ
ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΙΚΟΥΣ
«ΒΑΤΡΑΧΟΥΣ», ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ
ΟΛΑ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ. ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΥΠΕΡΙΣΧΥΣΟΥΝ;
ΘΑ ΦΑΝΕΙ ΣΤΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ
«Τι λέει ο Κληνιμίδης;». Αν κρατούσα αυτή την ερώτηση, που στην αρχαιότητα ο θεατής θα την έβρισκε και αστεία και με νόημα- γιατί ήξερε και ποιος ήταν ο Κληνιμίδης και με ποιους συσχετισμούς απαντούσε- σήμερα θα ήταν μια “νεκρή” φράση. Σαν να ακούω τον Αριστοφάνη να μου λέει: Μη μου το κάνεις αυτό Δημήτρη. Δεν με σέβεσαι;».

Αν ο Δημήτρης Λιγνάδης τηρούσε τα προσχήματα του καλλιτεχνικού στάτους, κρατώντας αυτούσιο το κείμενο και κάνοντας κάποιες προσθήκες, με αναφορές στα πρόσωπα και τα γεγονότα της επικαιρότητας, ουδέν πρόβλημα. Το ρίσκο εντοπίζεται στην ιδέα της σκηνοθεσίας αυτού του τολμηρού σαραντάχρονου, που μεγαλώνει εκτεθειμένος και δουλεύει ξανανιωμένος. Αλλά τι καλύτερο από τη νεανική φρεσκάδα και ανανέωση της θεατρικής πράξης; Αρκεί το ζητούμενο της αποδόμησης να μην μπατάρει το έργο και να μην παρεκκλίνει η παράσταση σε ένα θέαμα με αστεία της παρέας. Έχουν όμως γνώση οι φύλακες κι ο Λιγνάδης δεν κάνει αποδόμηση χωρίς γνώση. Διατηρεί ένα 50% του μεταφρασμένου κειμένου, γράφει το υπόλοιπο μισό ο ίδιος και εμπλουτίζει την παράσταση με σκηνικές προσθήκες, με λάιβ επεισόδια (πάρτι, ποδοσφαιρικό αγώνα, ψηφοφορία) και ανατροπές (το κοινό στο κοίλο θα αποφασίσει αν και με ποιον θα φύγει από τον Άλλο Κόσμο ο Διόνυσος).

«Αυτό που κυρίως με απασχόλησε είναι το τι λέει ο Αριστοφάνης στους “Βατράχους” και μετά πώς θα το κάνουμε. Είμαι πανέτοιμος, κυρίως φιλολογικά, να αντιμετωπίσω κάθε exioannou@dolnet.gr

info

Η παράσταση «Βάτρα- Χ» θα παιχτεί στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου στις 11 και 12 Ιουλίου (τηλ. 210-
3272.000). Τιμές εισιτηρίων 50, 40, 30, 20 και 10 ευρώ

ένσταση. Κείμενο δεν είναι μόνο το γραπτό. Υπάρχει η κείμενη εποχή, η κείμενη ιστορία, οι κείμενοι θεατές, μια ολόκληρη συγκυρία, η οποία ακροάται. Είναι ένα κείμενο- σήμα που καλείται να αποκωδικοποιήσει ο κάθε σκηνοθέτης. Εφόσον ο σκηνοθέτης οφείλει να είναι ο διαμεσολαβητής ανάμεσα στο “γράμμα” του συγγραφέα και στο “πνεύμα” του κοινού, με άλλα λόγια να κάνει το θέμα θέαμα, έτσι κι εγώ υπάκουσα σε τούτη την αρχή: αν ζούσε ο Αριστοφάνης, τι θα έλεγε για το έργο του σήμερα; Νομίζω κάτι τέτοιο: “Κρατήστε τον Αριστοφάνη νέο/ Της εποχής πάρτε μεζούρα/ βγάλτε την περιττή βαβούρα/ αλλάξτε ό,τι είναι σαβούρα / Μη φοβηθείτε τη μουρμούρα/ Κάντε το έργο να μιλάει/ Δώστε του χαρακτήρα… λάιβ/ Με φαντασία και με νου/ Και τη βοήθεια του κοινού” (απόσπασμα από την πρώτη εμβόλιμη παρλάτα, γραμμένη από τον Λιγνάδη, που λέει ο