Το πνεύμα του τόνου

Εστίες Παιδείας

Δεν γράφω ποτέ κριτική για ερασιτέχνες του θεάτρου. Ίσως επειδή είναι πολλές οι προσκλήσεις και δεν μπορώ να ανταποκριθώ και θα ήταν ανοίκειο να βλέπω ή να καλούμαι και να μην αναφέρομαι. Το ίδιο και με τις σχολικές παραστάσεις. Κάνω εξαιρέσεις όταν βρίσκομαι μπροστά σε πολιτιστικά φαινόμενα που ξεπερνούν την κριτική αξιολόγηση και δεν τη χρειάζονται. Έτσι βρέθηκα τις προάλλες στον Μαραθώνα και στον όμορφο χώρο που διαμορφώθηκε στο Παλιό Δημαρχείο. Το θέατρο έχει πάρει εδώ και χρόνια το όνομα του καλού παλιού ηθοποιού «Βασίλη Τσάγκλου», που αφοσιώθηκε με μεράκι στο ερασιτεχνικό θέατρο του Μαραθώνα. Φέτος παίχτηκε (και παίζεται Σήμερα, Αύριο, Μεθαύριο) ένα εκπληκτικό ρουμάνικο αντιπολεμικό ρέκβιεμ, που ομολογώ πως το αγνοούσα παρ΄ ότι είχε ανεβαστεί πριν από δύο χρόνια στο ΚΘΒΕ από την και μεταφράστριά του Έρση Βασιλικιώτη. Πρόκειται για το έργο «Η λέξη “πρόοδος” στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ φάλτσα». Ταπεινά εκτιμώ πως είναι τρεις φορές σημαντικότερο από το «Θάψτε τους νεκρούς» του Ίρβινγκ που θριάμβευε μετά τον πόλεμο.

Τώρα το έργο σκηνοθέτησε ο ηθοποιός Νίκος Γκεσούλης με τη συμμετοχή περίπου τριάντα ερασιτεχνών όλων των ηλικιών. Να πω ότι είδα μια παράσταση συνταρακτική με έντονα τα μπρεχτικά στοιχεία, θα ήταν παράβαση των όρων που προδιέγραψα.

Άλλο με αφορά… Το θέατρο ήταν γεμάτο Σάββατο βράδυ την ίδια ώρα με τη μετάδοση κρίσιμου ποδοσφαιρικού αγώνα του Εuro. Διαπίστωσα επίσης πως ο ρέκτης δήμαρχος Σπύρος Ζαγάρης αγκαλιάζει τους ερασιτέχνες (η σύζυγός του παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράσταση)

αλλά δεν επεμβαίνει στα καλλιτεχνικά.

Ψυχή ο πρόεδρος της Επιτροπής Θεάτρου κ. Ρέρρας. Γνωρίζω την περιοχή, τα ήθη της, τις προτιμήσεις της και εξεπλάγην και με την επιλογή του έργου και με την ανταπόκριση του λαϊκού κοινού και βέβαια με τη συμμετοχή ακόμη και ηλικιωμένων κυριών σε σκηνές έντονα συναισθηματικά φορτισμένες. Ναι, αυτό το ερασιτεχνικό θέατρο παιδεύει, δεν χαϊδεύει.