ΜΑΤΙΕΣ Κατιμάδες

Εκεί που βαδίζαμε, με τον Νίκο Σηφουνάκη, στην- αριστουργηματική- «παλιά πόλη» του Ζάλτσμπουργκ, πετιέται μπροστά μας ένας νεαρός με μουσάκι και λέει στον βουλευτή και πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ: «Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά εγώ, που είμαι φίλος του κόμματος, πιστεύω ότι πολύ καλά έπραξε ο Γιώργος και διέγραψε τον Σημίτη!». Λίγο αργότερα, στο ξενοδοχείο, ένας χοντρούλης με μια ελληνική σημαία τυλιγμένη στη μέση του βλέπει τον Σηφουνάκη, τον πλησιάζει και του μιλάει με ύφος συνωμοτικό, αλλά και γεμάτο παράπονο: «Την ώρα που πάμε κάτι να καταφέρουμε ως κόμμα για να κερδίσουμε κάποιους πόντους στις δημοσκοπήσεις, κάτι κάνουμε, μια λάθος κίνηση και ξαναπέφτουμε στα μπάζα…».

Πήγα στο Ζάλτσμπουργκ την Παρασκευή, για δυο μέρες: για να παρακολουθήσω το Σάββατο τον αγώνα Ελλάδας- Ρωσίας. Μεγάλη παρέα. Ο «κολλητός» μου ο Δημητράκης, οι συνάδελφοι Παπαχρήστος και Οικονομέας, οι φίλοι μεγαλοφουρναρέοι- «αρτοποιητές»- Πιέτρης και Πάκος και ο πράκτορας Τύπου Γιάννης Ανδρούτσος. Στο γήπεδο, στους δρόμους και σε καφενεία συνάντησα τον Μιχ. Λιάπη, τον Γιάννη Ιωαννίδη, τον Γιώργο Ορφανό, τον Χρ. Παναγόπουλο και τρεις, ακόμη, συναδέλφους μου: τον Στρατή Λιαρέλη, τον Νίκο Ευαγγελάτο και τον Αντ. Δελατόλλα. «Όλος ο κόσμος», για ένα κρίσιμο ματς.

Στο μεταξύ, από την Πέμπτη, στο ΠΑΣΟΚ «σφαζόντουσαν»! Ο Παπαχρήστος, ευλόγως, είχε συνεχώς το τηλέφωνο στο αυτί του για να μαθαίνει τα «νεώτερα», από διάφορους «σκιώδεις υπουργούς» και ετοιμαζόταν να γράψει «κομμάτι» για «ΤΑ ΝΕΑ». Ο Σηφουνάκης, επίσης ευλόγως, απαντούσε, κάθε τόσο, σε κλήσεις δημοσιογράφων και ζητούσε να του στείλουν από το γραφείο του τις φωτοτυπίες με τα «πολιτικά» όλων των εφημερίδων. Κι εγώ, μαθαίνοντας ποιοι είχαν πρωτοστατήσει στην απόφαση για τη διαγραφή του Σημίτη, σκεφτόμουνα «τι άτιμο πράγμα είναι η πολιτική: ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει στη γωνία…».

Πήγα και μια βόλτα στα μαγαζιά. Η εντύπωση που απεκόμισα: σε σχέση με την Ελλάδα, οι τιμές στην Αυστρία είναι φτηνότερες. Βρέθηκα και στην αγορά. Ενθουσιάστηκα! Όλα τα φρούτα ήταν φτηνά, πλυμένα, καθαρά. Και οι μανάβηδες, με γάντια στα χέρια, που τα άλλαζαν σε κάθε σερβίρισμα, εξυπηρετούσαν με ένα φιλικό χαμόγελο τους πελάτες. (Θυμήθηκα το Παρίσι και τη «ρυ Μουφτάρ», όπου με είχε πάει η γυναίκα μου, πριν από χρόνια: κι εκεί, ψάρια, κρεατικά, λαχανικά, τα πάντα, όμορφα τοποθετημένα σε πάγκους και τελάρα, να σου «γυαλίζουν» και να σε προκαλούν να ψωνίσεις…).

Την Κυριακή φάγαμε σ΄ ένα μικρό εστιατόριο, που το κουμαντάριζε μια συμπαθέστατη κυρία, από το Μπάρι. Δίπλα μας έτρωγε και το παιδάκι της πατάτες φούρνου. Πιάσαμε και κουβέντα. Έδειχνε στενοχωρημένη από την κακή εμφάνιση της Εθνικής Ελλάδος στο Ευρωπαϊκό. Κάποια στιγμή έβγαλε το άχτι της και για την ιταλική ομάδα. Κι΄ άρχισε να βρίζει, όχι και τόσο συγκαλυμμένα: «Για όλα, φταίει αυτός ο π… ο Ντονατόνι, ο προπονητής μας…».

Σήμερα, η δική μας ομάδα δίνει τον τελευταίο της αγώνα. Πατώσαμε, ως γνωστόν. Χωρίς να βάλουμε ούτε ένα γκολ! Τι έφταιξε; Πρωτίστως, νομίζω, το ότι το πήραμε επάνω μας, μετά το θαύμα του 2004. Γιατί για θαύμα επρόκειτο. Πιστεύω ότι για ν΄ αλλάξουν με τον καιρό τα πράγματα, θα πρέπει να σοβαρευτούμε. Να μετρήσουμε σωστά το μπόι μας.

Και ν΄ αρχίσουμε να αξιοποιούμε νέους Έλληνες ποδοσφαιριστές, που τους φράζουν τον δρόμο οι ομάδες τους, αγοράζοντας, ακριβά, μονίμως σχεδόν, αλλοδαπούς κατιμάδες.