Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Πικρά μαθήματα Ιστορίας

Συνέβη ξανά τις προάλλες. Στα townships του Γιοχάνεσμπουργκ, στη Νότια Αφρική. Στις παραγκουπόλεις- σύμβολα του απαρτχάιντ και της ρατσιστικής μεταχείρισης των μαύρων. Μαύροι είναι και αυτοί που λιντσάρονται τώρα. Μόνο που αυτοί εδώ οι μαύροι δεν λιντσάρονται από λευκούς. Είναι μετανάστες που λιντσάρονται από άλλους, ντόπιους μαύρους. Η Ιστορία κάνει παράξενους κύκλους. Τα χθεσινά θύματα του ρατσισμού μετατρέπονται σε θύτες. Νομίζουμε ότι όποιος έχει δοκιμάσει τον ρατσισμό στο πετσί του θα γίνει ανεκτικός με τους άλλους. Είναι μια απλοϊκή εξίσωση. Ίσως, το χθεσινό θύμα του ρατσισμού είναι πολύ εκτεθειμένο στον πειρασμό του ρατσισμού. Μία από τις χειρότερες συνέπειες του ρατσισμού είναι ότι σε «μαθαίνει» πως για τα δεινά σου φταίει πάντα κάποιος άλλος. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα στον κόσμο από το να μεγαλώσεις με την ψυχολογία του καταπιεσμένου και του θύματος. Ακόμα και όταν θα γίνεις θύτης, πάλι θα ισχυριστείς ότι είσαι θύμα. Για να ξεπεράσει κανείς τα κόμπλεξ που σου προκαλεί η ρατσιστική μεταχείριση χρειάζεται σκληρή δουλειά με τον εαυτό του.

Και οικονομική ευημερία. Οι ντόπιοι μαύροι, πρώην θύματα του απαρτχάιντ, που λιντσάρουν τώρα τους μαύρους μετανάστες από τη Ζιμπάμπουε και τη Μοζαμβίκη, είναι οι εξαθλιωμένοι της Νότιας Αφρικής. Φτωχοί εναντίον φτωχών.

Κι όμως, ουδέν νεώτερο. Δείτε τους πολέμους. Επί αιώνες, στην πρώτη γραμμή του μετώπου, οι φτωχοί αλληλοσπαράσσονται μεταξύ τους. Οι πλούσιοι, συνήθως, δίνουν εντολές. Οι φτωχοί γεμίζουν τα πεδία των μαχών και τα νεκροταφεία…

●●● Στην εποχή της δουλείας στις ΗΠΑ, οι πιο ρατσιστές ενάντια στους μαύρους δεν ήταν τα αφεντικά των φυτειών, αλλά οι white trash people: οι λευκοί που επιβίωναν ψάχνοντας το φαγητό τους στα σκουπίδια. Όσο περισσότερο βρίσκεσαι στον πάτο της κοινωνίας ή φοβάσαι μην καταλήξεις εκεί, τόσο πιο πολύ κηρύττεις πόλεμο σε αυτόν που είναι σαν κι σένα. Ο «άνθρωπος του πάτου» μαζεύει μπόλικη μνησικακία. Είναι η «τροφή» του. Και για τον «άνθρωπο του πάτου» ο ξένος μετανάστης είναι ένας καθρέφτης όπου βλέπει σε υπερμεγέθυνση τις δικές του αποτυχίες, τους δικούς του εφιάλτες. Λιντσάροντας τον ξένο που του θυμίζει τον εαυτό του, είναι σαν να σπάει αυτό τον ανελέητο καθρέφτη…

●●●

Οι μετανάστες από τη Ζιμπάμπουε, θύματα της ρατσιστικής βίας, καταφεύγουν στη Νότια Αφρική γιατί τη χώρα τους την κυβερνά ένας τύραννος, ο Μουγκάμπε. Ήρθε στην εξουσία με την υπόσχεση να απελευθερώσει τους μαύρους από την καταπίεση των λευκών. Μετέτρεψε τη Ζιμπάμπουε σε εξαθλιωμένο τρελοκομείο. Τα πρώην θύματα γίνονται θύτες. Και οι «απελευθερωτές», οι χειρότεροι τύραννοι. Πικρά μαθήματα Ιστορίας και εξουσίας… ΥΓ: Τις προάλλες είδα τη φίλη μου την Αθηνά. Οι γονείς της είναι από τη Ζιμπάμπουε. Η Αθηνά γεννήθηκε το 1984 στην Αθήνα. Οι γονείς της χώρισαν πριν από μερικά χρόνια και ο πατέρας της επέστρεψε στη Ζιμπάμπουε. Το όνομά του είναι Σέπαρντ Τζάνι (Sheperd Jani). Σπούδασε μηχανολόγος στην Ελλάδα, στο Πολυτεχνείο. Όταν επέστρεψε στη Ζιμπάμπουε δραστηριοποιήθηκε κατά του Μουγκάμπε και έγινε στέλεχος της αντιπολίτευσης. Τον περασμένο μήνα, στις 22 Μαΐου, τον απήγαγαν από το σπίτι του άνδρες των μυστικών υπηρεσιών του Μουγκάμπε. Βρέθηκε νεκρός μερικές μέρες αργότερα. Πεταμένος σε ένα χαντάκι. Δεν είναι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο θύμα της τρομοκρατίας του «αντιιμπεριαλιστή» Μουγκάμπε. Η Αθηνά δεν μπόρεσε να πάει στην κηδεία του πατέρα της. Στη Ζιμπάμπουε οι συγγενείς των αντιφρονούντων είναι φακελωμένοι και η ζωή τους κινδυνεύει άμεσα. Ακόμα και αν τα πράγματα ήταν αλλιώς όμως, δεν θα πήγαινε. Γιατί η Αθηνά δεν έχει χαρτιά και δεν μπορεί να ταξιδέψει. Αν και έχει γεννηθεί στην Ελλάδα είναι ξένη, άπατρις. Αλλά αυτή είναι μια άλλη, πικρή ιστορία…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com