ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η σύριγγα…

O λόγος στους αναγνώστες. Η Έλλη Σάλτα-Χόντου, Γ. Σταύρου 5α και Αγίας Φιλοθέης, γράφει:

«Ώρα 13.30, λίγα βήματα από την πλατεία Κοτζιά, στην πίσω πλευρά του παλιού κτιρίου της Δημαρχίας. Κόσμος πολύς, που- θέλοντας και μηχρησιμοποιεί τα πόδια του, αφού η συγκοινωνία είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

Δύο τεράστιες κλούβες έχουν κλείσει τον δρόμο στην Αιόλου και ένας τροχονόμος- όπως δηλώνει – περιμένει αυτοκίνητα συγκοινωνίας να…

περάσουν. Τα υπόλοιπα οχήματα τα οδηγεί στο αδιέξοδο, στο πουθενά.

Βέβαια, μέσα συγκοινωνίας δεν υπάρχουν, αφού τα μισά είναι ακίνητα.

Βασιλίσσης Σοφίας- λίγο μετά το «Χίλτον»- γιατί δύο άλλες κλούβες κλείνουν τον δρόμο προς τη Βουλή.

Γίνεται διαδήλωση, μα τελικά οι κλούβες εμποδίζουν περισσότερο την κίνηση από τους διαδηλωτές.

Και εκεί, στην οδό Ικτίνου, μπροστά σε όλο τον κόσμο, σε μια πολυκατοικία χωρίς ονόματα στα κουδούνια, με κλειστή εξωτερική πόρτα και κλειστά τα περισσότερα παράθυρα, 6-7 παιδιά καλοντυμένα, ριγμένα πάνω σε 3-4 μαρμάρινα σκαλοπάτια, παρέπαιαν κάνοντας ενέσεις στα χέρια χωρίς να κρύβονται, χωρίς να ντρέπονται, χωρίς να φοβούνται! Έφευγαν, ετοιμάζονταν για το ταξίδι το χωρίς γυρισμό, μπροστά σε μια κοινωνία που δεν έδινε δεκάρα αν πονούσαν, αν χάνονταν και…

ταξίδευαν μπροστά στα μάτια μας!

Ώρα 13.30, ντάλα μεσημέρι, παιδιά «ροκάνιζαν» την τόσο μικρή ζωή τους μπροστά μας!

Δυο βήματα παρακάτω η Αστυνομία, τα όργανα της Τάξης, ασχολούνταν με τα προβλήματα της συγκοινωνίας. Βέβαια, είναι πιο σημαντική η κίνηση από τα παιδιά που πεθαίνουν μπροστά στην πόρτα μας, απέναντι από το Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Εκπαιδευτικών. Μπροστά σε μάτια μικρών παιδιών γεμάτα απορία:

“Μαμά, γιατί κάνουν τζιζ;”. Τα είδα όλα αυτά και συγκλονίστηκα. Δεν κατέβηκα από τη Άρη, αλλά ήταν η πρώτη φορά που είδα τέτοια σκηνή, σε τόσο πολυσύχναστο δρόμο, τέτοια ώρα και με τόσα παιδιά να τρυπιούνται συγχρόνως. Ναι, συγκλονίστηκα! Και αποφάσισα, αμέσως, να σου γράψω».