ΜΑΤΙΕΣ Καλή αρχή…

O Παύλος Παλαιολόγος, ο μεγαλύτερος ίσως Έλληνας χρονογράφος όλων των εποχών, λάτρευε το ασθενές φύλο και μισούσε το ποδόσφαιρο. Εμάς, τους αθλητικούς συντάκτες, εκεί γύρω στο ΄58-΄59 μας αποκαλούσε… πεχλιβάνηδες! Και όποτε μας συναντούσε σε κάποιον διάδρομο της εφημερίδας, γύριζε αλλού το κεφάλι! Μόνο με τον Πέτρο Λινάρδο, που γράφει ακόμη και σήμερα ένα αθλητικό σχόλιο στο «Βήμα», είχε φιλίες και αγάπες.

Οι γυναίκες όμως τον είχαν Θεό τους!

Ονειρευόντουσαν με τα κείμενά του.

Ταξίδευαν. Αισθάνονταν να φουσκώνουν τα πανιά τους. Του τηλεφωνούσαν και του έστελναν γράμματα απέραντου θαυμασμού! Μερικές φορές τον επισκέπτονταν και στο γραφείο του. Και καθόλου δεν αποθαρρύνονταν όταν τον συναντούσαν, βλέποντας μπροστά τους έναν πολύ κοντούλη άντρα- μα, πάρα πολύ κοντούλη!

Τα γραπτά του, του χάριζαν μπόι και ομορφιά… Και αναρωτιέμαι: αν ζούσε αυτές τις μέρες, που όλος ο κόσμος μιλάει για το ποδόσφαιρο, πώς θα ΄νιωθε ο Παλαιολόγος;

Το ποδόσφαιρο όμως, όπως και να το κάνουμε, είναι μια «θρησκεία χωρίς άπιστους», όπως πολύ σωστά τιτλοφορεί το έξοχο βιβλίο του ο Νίκος Μπογιόπουλος. Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη παίζουν ποδόσφαιρο, γεμίζουν εξέδρες, υποστηρίζουν με πάθος διάφορες ομάδες, φανατίζονται, παίρνουν μέρος πολλές φορές σε επεισόδια, ανεβάζουν και ρίχνουν κυβερνήσεις!

(Στα παλιά χρόνια, θυμάμαι, ο Γιώργος Ανδριανόπουλος εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής, γιατί ήταν ο θρυλικός «Ποδάρας» του Ολυμπιακού! Και του έδινε και το υπουργείο Ναυτιλίας ο Καραμανλής!).

Διαβάζω αυτές τις μέρες το βιβλίο του Πολωνού δημοσιογράφου Ρίτσαρντ Καπισίνσκι «Ο πόλεμος του ποδοσφαίρου» (Εκδ. Μεταίχμιο). Αντιγράφω δύο παραγράφους: «Το πάθος του Μπεν Μπέλα ήταν το ποδόσφαιρο. Του άρεσε να πηγαίνει σε αγώνες και έπαιζε και ο ίδιος. Συχνά, ανάμεσα στην εργασία του πάνω σε διατάγματα και στη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου, πήγαινε στο γήπεδο και κυνηγούσε μια μπάλα. Ο πιο στενός του σύντροφος σ΄ αυτά τα παιχνίδια, ήταν ένας άλλος παθιασμένος ποδοσφαιριστής, ο υπουργός Εξωτερικών της Αλγερίας, ο Αμπντέλ Αζίς Μποντεφλίκα».

«Ύστερα από τον αγώνα Μεξικού-Βελγίου 1-0, ο μεθυσμένος από ευτυχία Αουγκούστο Μαριάγκα, διευθυντής των φυλακών για ισοβίτες στο Τσιλπανσίγκο της πολιτείας Γκερέρο, τρέχει με το πιστόλι στο χέρι, πυροβολεί στον αέρα και φωνάζοντας “Viva Μexico!”, ανοίγει όλα τα κελιά και απελευθερώνει 142 επικίνδυνους βαρυποινίτες. Το δικαστήριο τον αθώωσε, γιατί ενήργησε με πατριωτικό οίστρο»!

Αύριο, όπως όλοι ξέρουμε, η Εθνική μας συναντά τη Σουηδία. Στα δύο ματς προετοιμασίας που την είδα, με Ουγγαρία και Αρμενία, δεν πήγε καθόλου καλά.

Ούτε μπαλιές από τα χαφ στους κυνηγούς, ούτε σουτ, ούτε «επελάσεις» των ακραίων μπακ. Τελικά, όπως φαίνεται, ο αγώνας θα είναι πολύ δύσκολος. Ας ελπίσουμε ότι θα κάνουμε μια καλή αρχή…