Μία ώρα δουλειάς για έναν καφέ!

Μία ώρα και κάτι πρέπει να δουλέψει ένας ιδιωτικός υπάλληλος για να πληρώσει έναν καπουτσίνο σε κάποια από τις μοντέρνες καφετέριες της Αθήνας. Το ημερομίσθιο δεν ξεπερνά τα 32 ευρώ, αλλά ο καφές έχει σκαρφαλώσει ήδη στα 4,50 ευρώ, πλην όμως αποδεικνύεται ακαταμάχητη συνήθεια για όλες τις ηλικίες και στον καιρό της ακρίβειας.

«Κατεβαίνουμε στη σχολή πρώτα για να πιούμε καφέ και μετά για μάθημα», λέει χαρακτηριστικά η φοιτήτρια Στέλλα Γαρταγάνη. Ο καφές είναι από τα πιο δημοφιλή ροφήματα στην Ελλάδα και μάλιστα τα 11 εκατομμύρια των κατοίκων της καταναλώνουν το 0,64% της παγκόσμιας

ΔΕΥΤΕΡΟΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Οι Έλληνες καταλαμβάνουν τη δεύτερη θέση παγκοσμίως στην κατανάλωση καφέ εκτός σπιτιού

παραγωγής, καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση παγκοσμίως στην κατανάλωση καφέ εκτός σπιτιού.

Η σχέση των Ελλήνων με τον καφέ είναι τόσο δυνατή, που παρά το γεγονός ότι ένα φλιτζάνι σε κάποια καφετέρια της Αθήνας μπορεί να κοστίζει πιο ακριβά από αρκετές ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις, φτάνοντας μέχρι και τα 4,50 ευρώ- 2 ευρώ παραπάνω απ΄ ό,τι θα πλήρωνε κάποιος στο Παρίσι- το διάλειμμα για καφεδάκι είναι μια συνήθεια που δύσκολα θα κοπεί. Βέβαια υπάρχουν και φθηνότερες επιλογές, όπως τα ελάχιστα πλέον παραδοσιακά καφενεία και τα φοιτητικά στέκια, όπου ο ελληνικός καφές και ο φραπέ κοστίζουν έως 1,50 ευρώ.

«Είναι φθηνά πολύ κοντά στη σχολή μας και συναντάς αρκετό φοιτητόκοσμο», σημειώνουν ο Νίκος Κούτσικος και ο Άρης Τσιλαφάκης, φοιτητές στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, οι οποίοι συνηθίζουν να περνούν τα μεσημέρια με τους φίλους τους στον «Τηνιακό», ένα από τα φοιτητικά στέκια για καφέ.

Λίγο πιο πάνω, στο Κολωνάκι, το κλίμα είναι διαφορετικό: τα τραπεζάκια είναι στο πεζοδρόμιο, η μουσική ακόμη και το μεσημέρι ακούγεται όσο δυνατά πρέπει και η διακόσμηση παίζει ρόλο. Οι καφέδες που κυριαρχούν σε αυτά τα μαγαζιά είναι ο φρέντο και ο εσπρέσο. «Μου αρέσει η καλή παρέα, η κουβεντούλα και η χαλάρωση», λέει η Τζωρτζίνα Γκάνου. Όσο για το πώς γίνεται η επιλογή; Διακόσμηση και προσωπικό κάνουν τη διαφορά. «Είναι πολύ σημαντικό να είναι φιλικοί και εξυπηρετικοί όσοι δουλεύουν σε καφετέρια», σχολιάζει η Στέλλα Γαρταγάνη.

Ιδιαίτερες γεύσεις
Υπάρχουν όμως και αυτοί που επιθυμούν πιο ιδιαίτερες γεύσεις και τη νέα μόδα στις καφετέριες. Ο Δημήτρης Χρήστου και η Ελένη Γερμανοπούλου συχνά επιλέγουν τις μεγάλες αλυσίδες καφέ, γιατί εκεί μπορούν να δοκιμάσουν ξεχωριστούς συνδυασμούς καφέ με σαντιγί, σοκολάτα, καραμέλα και βανίλια, διαβάζοντας παράλληλα το βιβλίο τους ή σερφάροντας στο Διαδίκτυο. «Έρχομαι συχνά, γιατί έχει περίεργους καφέδες που μου αρέσει να δοκιμάζω», λέει ο φοιτητής Διοίκησης Επιχειρήσεων. Οι τιμές εδώ είναι για όλα τα βαλάντια: ξεκινούν από 1,80 και φτάνουν μέχρι και 6 ευρώ. Το σερφάρισμα στο Ίντερνετ είναι πια μέρος της καθημερινότητας των περισσότερων νέων. Και φυσικά μπορεί να συνδυαστεί με μια άλλη αγαπημένη συνήθεια, τον καφέ. Ο 27χρονος Μιχάλης Συντιχάκης τον τελευταίο καιρό επισκέπτεται συχνά τα Ίντερνετ καφέ για να ελέγξει το ηλεκτρονικό του ταχυδρομείο, να επικοινωνήσει αλλά και να ενημερωθεί. «Το όφελος είναι διπλό: η δροσιά του καφέ συνδυάζεται με την παροχή υπηρεσιών. Μάλιστα, οι τιμές είναι σχετικά καλές, αφού για τον καφέ πληρώνω 3 με 3,50 ευρώ και για τη χρήση του Διαδικτύου περίπου 1,50 ευρώ την ώρα», εξηγεί.

Επιμένουν παραδοσιακά
Κάποιοι, όμως- κυρίως συνταξιούχοι- επιμένουν παραδοσιακά. Μπορεί οι θαμώνες των καφενείων πλέον να μην έχουν τις επιλογές που είχαν παλιά, όταν κάθε γειτονιά αριθμούσε αρκετά καφενεία, δεν παύουν όμως να δηλώνουν φανατικοί. «Είναι μια συνήθεια που δύσκολα κόβεται», σημειώνει ο 77χρονος κ. Βασίλης Καραγιάννης και συμπληρώνει πως «με λίγο τάβλι και λίγο χαρτάκι περνάει όμορφα η ώρα». Στο καφενείο «Η Ρούμελη», στην Οδό Ιπποκράτους, φρέντο και καπουτσίνο είναι άγνωστες λέξεις. Εκεί, οι μόνιμοι πελάτες απολαμβάνουν μόνο τον ελληνικό καφέ και τον φραπέ σε τιμές που δεν ξεπερνούν το 1,50 ευρώ.


Από τα 3.000 παραδοσιακά καφενεία έμειναν μόνο 500

ΠΡΙΝ ΑΠΟ περίπου μια 15ετία, η εικόνα δεκάδων ανδρών αλλά και γυναικών στα τραπεζάκια των καφενείων, να πίνουν καφέ ή να παίζουν τάβλι, ήταν συνηθισμένη.

Σήμερα, τα τραπέζια όσων λαϊκών καφενείων έχουν απομείνει στο Λεκανοπέδιο, είναι άδεια για το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας. Το σήμα κατατεθέν της διασκέδασης άλλων δεκαετιών, σήμερα κινδυνεύει.

Το λαϊκό καφενείο, όπως δηλώνουν οι ιδιοκτήτες του, αργοπεθαίνει. Οι οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σε συνδυασμό με την απαξιωτική στάση των νέων προς τους συγκεκριμένους χώρους είναι οι δύο κυριότερες αιτίες. Ενδεικτικό της κατάστασης είναι ότι στο Λεκανοπέδιο το 2000 λειτουργούσαν περίπου 3.000 λαϊκά καφενεία, ενώ αυτή τη στιγμή ο αριθμός τους δεν ξεπερνά τα 500. «Το γεγονός ότι κρατήσαμε τον παραδοσιακό χαρακτήρα είναι πιθανότατα η αρχή του κακού. Δεν εκμοντερνίσαμε τους χώρους μας και αυτό μας κόστισε, αφού χάσαμε τους νέους ανθρώπους», λέει ο κ. Ηλίας Κέκκας, ο οποίος για περισσότερα από 35 χρόνια σερβίρει καφέ στους πελάτες του, στο καφενείο που διατηρεί στα Κάτω Πατήσια. Χαριστική βολή, όπως λένε οι ιδιοκτήτες, πάντως θα είναι η καπνοαπαγόρευση που θα αρχίσει να εφαρμόζεται σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια.