[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Οφθαλμούς αντί πορτοφολιού

Έχουν μερικές φορές κέφια οι άνθρωποι και πιάνουν κουβέντα με αγνώστους για το ένα και το άλλο. Στο τρόλεϊ, το έχω προσέξει, τη μία στις δύο φορές το θέμα είναι οι πορτοφολάδες.

Αναφέρονται περιστατικά και προτείνονται τρόποι τιμωρίας. Εκείνη την ώρα, να πιάσεις το χέρι του ενόχου και να του το στραμπου- λήξεις, προτείνει η μία.

Καμιά φορά είναι γυναίκες, λέει η άλλη.

Ντύνονται, στολίζονται, να μην τις υποπτεύεσαι, κι είναι πολύ εξασκημένες. Αν την έπιανες μια τέτοια, να της έβγαζες τα μάτια, το χοντραίνει η άλλη το πράγμα. Γίνεται παύση.

Ίσως οι συνομιλητές αφήνονται για λίγο να φανταστούν αυτή την εικόνα. Χέρια με εξορυκτικές ικανότητες, αδίστακτα.

Οφθαλμούς αντί πορτοφολιού. Ακόμα και αυτή που το είπε σωπαίνει για λίγα δευτερόλεπτα.

Μπορεί και να τη σόκαρε έτσι που άκουσε τον εαυτό της να διατυπώνει δυνατά, έτσι σε δημόσιο χώρο, μπροστά σε ανθρώπους με τους οποίους έπιασε κουβέντα πριν από πέντε λεπτά και δεν τους γνωρίζει, κάτι τόσο βάρβαρο και αιμοβόρο. Ελπίζω δηλαδή εγώ, προσπαθώντας πάντα να βλέπω τη θετική μεριά της ζωής, που λέει και το τραγούδι. Είναι γνωστό ότι οι ιδέες περί αυτοδικίας αποτελούν θαυμάσιο μέσο εκτόνωσης σε ανώδυνες συζητήσεις χωρίς συνέχεια. Αλλά δεν βρίσκεται κανείς να παρατηρήσει ότι κάτι τέτοιο θα ήταν υπερβολή, ότι υποτίθεται πως ακόμα και την πρόταση με τον οφθαλμό αντί του οφθαλμού σα μέτρο δικαίου την έχουμε προ αιώνων ξεπεράσει και εξοβελίσει από τη φιλοσοφία μας, ότι δεν είναι δυνατόν πια να λέμε τόσο πρωτόγονα πράγματα έτσι αναφανδόν.

Μόνο η ίδια, μια γεμάτη γυναίκα, ιδρωμένη, αλλά πολύ καλοβαλμένη κατά τα άλλα, «θα σε πήγαιναν μέσα, βέβαια» συμπληρώνει. Και μετά σωπαίνουν όλοι, μελαγχολικοί ίσως για την παρακμή που έχει επιφέρει ο πολιτισμός.