ΜΑΤΙΕΣ Ο Ιούνιος…

Έσπρωχνα, έσπρωχνα τον Μάιο για να φύγει και να μας αφήσει, αλλά πού… Όλο «ανηφόρες» ήτανε! Κι ας είχα την αβάντα της Πρωτομαγιάς, αργίας-απεργίας, κι ας είχα και τη γιορτή Κωνσταντίνου και Ελένης, για κάποιο ξεφάντωμα. Ο μήνας δεν τελείωνε! Και, επιπλέον, ο καιρός δεν έφτιαχνε. Το καλοκαιράκι ερχόταν και εξαφανιζόταν, τα βράδια έπεφτε υγρασία, το σακάκι ήταν απαραίτητο.

Ξεμπερδέψαμε όμως με τον Μάιο. Από χθες, Ιούνιος. Αρχή, σοβαρή, του καλοκαιριού! Και, σε λίγες μέρες, Ευρώ 2008! («Γιούρο», που λένε ο Γκρίσιν και ο Δημητράκης). Ένας μήνας σχεδόν (7-29) γεμάτος μπάλα, στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας. (Κάποτε, λέγαμε να συνδιοργανώσουμε κι΄ εμείς, με την Τουρκία, ένα «Ευρώ», αλλά τζίφος…). Και με συμμετοχή της Εθνικής μας, που πρωταγωνίστησε το 2004 στην Πορτογαλία και πήρε και το Κύπελλο! Μου έλεγαν συνάδελφοι, που συνόδευσαν τον Πρωθυπουργό στο ταξίδι του για τη Διαβαλκανική, στη Βουλγαρία, ότι το βράδυ της περασμένης Τρίτης τους κάλεσε για φαγητό σ΄ ένα ιταλικό εστιατόριο και κουβέντιασε μαζί τους πολλή ώρα για μπάλα. Και είπε ότι από το ΄65 που παρακολουθεί ποδόσφαιρο, τούτη η Εθνική, του Ρεχάγκελ, είναι η καλύτερη.

Μολονότι δεν έχει τους «παιχταράδες» του παρελθόντος.

Σωστά μιλάει. Η εθνική ομάδα της Ελλάδας, παλιά, με «σελεξιονέρ» τον Κλεάνθη Μαρόπουλο, είχε ποδοσφαιριστές που σου κόβανε την ανάσα με την τεχνική τους κατάρτιση, την ευφυΐα τους κ.λπ. Θυμίζω ονόματα: Δομάζος, Λουκανίδης, Νεστορίδης, Παπαϊωάννου, Σιδέρης, Λινοξυλάκης, πιο πριν, Πεντζαρόπουλος, Πούλης, Δαρίβας, Ρωσίδης κ.λπ. Όλοι όμως αυτοί οι «άσοι» δεν μπορούσαν να φτιάξουν ένα ομοιογενές σύνολο. Και τρώγανε, συνήθως, «εφτάρες» όποτε έπαιζαν στο εξωτερικό!

Βέβαια, το ελληνικό ποδόσφαιρο τότε ήταν ερασιτεχνικό- ημιεπαγγελματικό. Οι παίκτες δούλευαν στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ, στην Εταιρεία Υδάτων (τώρα ΕΥΔΑΠ) για να ζήσουν κι έπαιρναν και κάνα φράγκο από πάνω από διάφορους πλούσιους «παράγοντες». Επιπλέον, σπουδαίοι προπονητές δεν υπήρχαν, τα γήπεδα ήταν χάλια, οι διαιτητές μας βλέπανε σαν «μισή μερίδα» κ.λπ.

Τα πράγματα έχουν αλλάξει, εδώ και πολλά χρόνια. Οι Έλληνες ποδοσφαιριστές πληρώνονται πολύ καλά- ορισμένοι ηγεμονικά- στην Ελλάδα και το εξωτερικό, δουλειά τους είναι μόνον το football, έχουν σπουδαίους τεχνικούς, διαιτολόγους, μασέρ, γιατρούς κ.λπ., είναι καλυμμένοι από κάθε πλευρά. Ήρθε και ο Ρεχάγκελ, χρησιμοποίησε έναν βασικό κορμό ομάδας, με καλούς ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στη Γερμανία, στην Αγγλία, στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Ευρώπη γενικώς, τους έβαλε τα δυο πόδια σ΄ ένα παπούτσι, από την άποψη της πειθαρχίας, τους «έδεσε» και έτσι φτάσαμε στο 2004.

Πιστεύω ότι αν κι εφέτος είμαστε λίγο τυχεροί, όπως πριν από τέσσερα χρόνια, λογικά, θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Ο όμιλός μας είναι βατός. Αρκεί οι παίκτες μας να μην παίζουν σαν υπνωτισμένοι, όπως έγινε στο ματς με την Ουγγαρία.