[ ΑΙΧΜΕΣ ] Τι μετράει για τον πολίτη

Εκνευρισμένος είναι, λέει, ο Πρωθυπουργός από την αδυναμία των αρμοδίων υπουργών του να τιθασεύσουν το κύμα ακρίβειας που πλήττει την αγορά- και κατά συνέπεια, την εικόνα του. Προσπαθεί μάλιστα, λέει, να κάνει τον διαιτητή μεταξύ αντιμαχόμενων υπουργών και να επιβάλει ανακωχή. Στο μεταξύ, παρατηρεί από το Μέγαρο Μαξίμου το τρένο των τιμών να τρέχει ανεξέλεγκτο επ΄ ωφελεία των καρτέλ, των μεσαζόντων και των αεριτζήδων, και τον επικοινωνιακό μηχανισμό της κυβέρνησής του να προσπαθεί να πείσει πως για όλα φταίνε οι συνεχείς αυξήσεις της τιμής του πετρελαίου διεθνώς. Λες και δεν ξέρει ο κόσμος ότι τα τρέχοντα συμβόλαια αγοράς πετρελαίου είναι κλεισμένα πολλούς μήνες πριν, σε χαμηλότερες τιμές ή ότι σε άλλες χώρες της Ε.Ε., με μεγαλύτερο κόστος παραγωγής, οι τιμές στο ράφι είναι έως και 20% χαμηλότερες.

Άλλωστε για τον πολίτη αυτό τελικά μετράει: δεν νοιάζεται αν οι τιμές μένουν χαμηλά με συμφωνίες κυρίων και λειτουργία της Επιτροπής Ανταγωνισμού όπως στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ΄90 επί Χρυσοχοΐδη, όπου ο πληθωρισμός έπεσε από 14,5% στο 3%. Ή με εξορμήσεις στην αγορά (έστω και μετά τηλεοπτικών συνεργείων…) όπως το 2003 επί Κουλούρη, για να σταθεί ο πληθωρισμός στο 2,6% μετά την έφοδο των κερδοσκόπων από την αναμπουμπούλα της εισόδου του ευρώ… Ο πολίτης θέλει το ευρώ του να έχει αγοραστική αξία και όταν βάζει το χέρι στην τσέπη του, να νιώθει ασφαλής.