Δίκτυο

«Θα» για τις κάμερες

Άλλος για Κρήτη τράβηξε, κι άλλος για Τήνο… Ο λόγος για τον υπουργό Πολιτισμού και τον γενικό γραμματέα. Ουδείς εκ των δύο πήγε εκεί όπου ήταν στραμμένα τα φώτα, στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης. Ο δεύτερος τη τάξει άνδρας του ΥΠΠΟ πήγε στις Κυκλάδες για να δει πώς θα καταφέρει να πάρει χρήματα από το Δ΄ ΚΠΣ, επειδή το ΥΠΠΟ δεν έχει δικό του κονδύλι και θα πρέπει να πάρει ό,τι μπορεί από τα άλλα (επί τη ευκαιρία, πετάχτηκε και μέχρι το Μουσείο Μαρμαροτεχνίας για τα εγκαίνια). Ο ισχυρός όμως του ΥΠΠΟ προτίμησε να πεταχτεί μέχρι την Κρήτη. Και αφού πήρε σβάρνα μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους- και υποσχέθηκε ότι από βδομάδα θα προσλάβει εκτάκτους για να μένουν τα μουσεία ανοικτά με το θερινό ωράριοδήλωσε πως θα δώσει 250.000 ευρώ για τη μουσειολογική μελέτη του Μουσείου Ηρακλείου, το οποίο ανακαινίζεται και επεκτείνεται αλλά ουδείς είχε μεριμνήσει ώστε να εξασφαλιστούν χρήματα για την επανέκθεση των θησαυρών του. Μόνο που φαίνεται πως ξέχασε ότι για το έργο απαιτούνται γύρω στα πέντε εκατομμύρια ευρώ.

Ακόμη μια παροχή-σταγόνα στον ωκεανό για τις κάμερες, που καθιστά αυτόματα αναξιόπιστη τη δήλωση πως το μουσείο του μινωικού πολιτισμού θα ανοίξει το 2010.
Σπέρνει θέατρα

Με τον Αλέξη Μινωτή το 1972 ο αρχιτέκτων Μάνος Περράκης έκανε τη Νέα Σκηνή του Εθνικού, τα Θέατρα του Φιρκά και του Ρεθύμνου την Κρήτη. Με τον Μίνω Βολανάκη το πρώτο θέατρο σε νταμάρι, στον Βύρωνα. Με τον Κάρολο Κουν και τη Μελίνα Μερκούρη το Θέατρο της Οδού Φρυνίχου. Με τον Μάνο Χατζιδάκι, ένα θέατρο που ποτέ δεν άνοιξε. Με την Ειρήνη Παπά, το θεατρικό συγκρότημα στην οδό Πειραιώς. Έφθασε δε να εγκαταστήσει κινούμενα και κυκλικά θέατρα στην Ισπανία- τη Βαλένθια και το Σαγούντο- και δύο θέατρα στη Ρώμη, εν των οποίων το ένα κυκλικό. Δικά του και το Θέατρο του Δάσους στη Θεσσαλονίκη, το Θέατρο Μάνης κι ένα σωρό άλλα ανοιχτά θέατρα στην Ελλάδα. Κάπου είκοσι πέντε θέατρα αριθμεί το έργο του Μάνου Περράκη, που αφιέρωσε τη ζωή του στο θέατρο και τους ανθρώπους του. Και όμως, έχει την αίσθηση πως «Το όραμα είναι αφημένο πάντα γι΄ αργότερα». Μ΄ αυτό τον τίτλο θα πραγματοποιήσει απόψε στις 19.00 ομιλία- αναδρομή στη βραβευμένη δουλειά του, τα όνειρα που πραγματοποιήθηκαν κι αυτά που δεν έγιναν και τον σπρώχνουν διαρκώς να πάει παρακάτω, ύστερα από πρόσκληση του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων. Τόπος συνάντησης οι χώροι του Ιδρύματος Εικαστικών Τεχνών και Μουσικής Βασίλη Θεοχαράκη (Βασ. Σοφίας 9 και Μέρλιν) και σταθμοί τα πρόσωπα και τα έργα που τον ενέπνευσαν.


Λαϊκό «Χαμάμ»

Και μόνο ο χώρος του «Χαμάμ» (στα Πετράλωνα) σε μαγεύει. Λες και βρίσκεσαι ξαφνικά σε μια άλλη εποχή, μακριά από το τσιμέντο και τις πολυκατοικίες. Ένας χώρος που, δίχως να χάσει τίποτα από την αίγλη του με το πέρασμα του χρόνου, έχει μετατραπεί σε μουσικό στέκι για τους ανθρώπους του καλού τραγουδιού. Το βράδυ του Σαββάτου όσοι βρέθηκαν εκεί- και ήταν αρκετοί- τραγούδησαν με την ψυχή τους λαϊκά τραγούδια που έπαιξε και ερμήνευσε- με την ορχήστρα του- ο Βαγγέλης Κορακάκης μαζί με τους συνεργάτες του, Σταυρούλα Μανωλοπούλου και Αλέκο Δεληγιάννη. Όχι μόνο δικά του, αλλά και τραγούδια μεγάλων δημιουργών (Τσιτσάνη, Ζαμπέτα μέχρι Μ. Θεοδωράκη). Οι φίλοι του λαϊκού τραγουδιού στάθηκαν τριπλά… τυχεροί. Γιατί ανάμεσα στους θαμώνες βρέθηκαν ο Λάκης Χαλκιάς, ο Γιάννης Ντουνιάς και ο Στέλιος Γαλανός που δεν χάλασαν το χατίρι του Βαγγέλη Κορακάκη και ανέβηκαν στο πάλκο, όπου και τραγούδησαν μαζί με τον κόσμο το «Πρώτο φθινόπωρο», τη «Φάμπρικα», τα «Γλυκοχαράματα», τον «Γυάλινο κόσμο» και άλλα γνωστά τραγούδια. Και όλοι μαζί έγιναν μια παρέα…